ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന മതനിരപേക്ഷതയെ ഒരു അലങ്കാരവാക്കായി അല്ല, ഭരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനഘടകമായി തന്നെയാണ് നിർവചിക്കുന്നത്. അതിനാൽ തന്നെ, മതത്തിന്റെ പേരിൽ ഭരണനടപടികൾ കൈക്കൊള്ളുമ്പോൾ, അത് വെറും വിശ്വാസപ്രശ്നമല്ല; ഒരു ഭരണഘടനാ പ്രശ്നമാണ്. ഉത്തരാഖണ്ഡ് സർക്കാർ ഹരിദ്വാറിലെ 120 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ വിസ്തൃതിയിൽ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന 105 ഘട്ടങ്ങളിൽ അഹിന്ദുക്കൾക്ക് പ്രവേശനം നിരോധിക്കണമെന്ന ആലോചന നടത്തുന്നു എന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾ, ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഗൗരവമായ ഭരണഘടനാ പരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്ന വിഷയമായി മാറുന്നു. ഗംഗാ നദീതടം പോലുള്ള പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളെ ഒരു പ്രത്യേക മതസമൂഹത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലേക്ക് മാറ്റാനുള്ള നീക്കം, ഭരണകൂടം തന്റെ നിഷ്പക്ഷത ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ സൂചനയാണ്.
ഗംഗാ നദി ഇന്ത്യയിൽ ഒരു മതചിഹ്നമായി മാത്രമല്ല നിലനിൽക്കുന്നത്. അത് ഒരു പരിസ്ഥിതിയാണു, ഒരു ജീവവ്യവസ്ഥയാണു, കോടിക്കണക്കിന് ആളുകളുടെ കുടിവെള്ളവും ഉപജീവനവുമാണ്. അത്തരം ഒരു പൊതുസമ്പത്തിനെ മതപരമായ തിരിച്ചറിയലിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്, “വിശുദ്ധി” എന്ന ആശയത്തെ പൊതു അവകാശങ്ങളുടെ മേൽ ചുമത്തുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധമാക്കി മാറ്റുകയാണ്. ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ Article 14 (സമത്വാവകാശം), Article 15 (വിവേചനവിരോധം), Article 25 (മതസ്വാതന്ത്ര്യം) എന്നിവയുടെ സംയുക്ത വായന, പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ മതത്തിന്റെ പേരിൽ വിവേചനം അനുവദിക്കില്ലെന്ന് വ്യക്തമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ ഭരണകൂടം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് മതാചാരങ്ങളുടെ സംരക്ഷണമല്ല; പൗരന്മാരുടെ അവകാശങ്ങളെ മതത്തിന്റെ പേരിൽ ഫിൽറ്റർ ചെയ്യുകയാണ്.
ഹരിദ്വാറിനെയും ഋഷികേശിനെയും “സനാതൻ പവിത്ര നഗരങ്ങൾ” ആയി പ്രഖ്യാപിക്കാനുള്ള നീക്കം, ഭരണപരമായ ഒരു നാമകരണമെന്ന നിലയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ അർത്ഥം വളരെ വ്യാപകമാണ്. സ്ഥലങ്ങളെ (spaces) മതപരമായി കോഡുചെയ്യുന്ന ഇത്തരം നടപടികൾ, ചരിത്രപരമായി എല്ലായ്പ്പോഴും പുറത്താക്കലിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കാണ് നയിച്ചിട്ടുള്ളത്. ആദ്യം “അഹിന്ദു” എന്ന വിഭാഗം, പിന്നീട് മതത്തിനകത്തുള്ള “അന്യജാതികൾ”, “അനുചിത ആചാരക്കാർ”, “ശരിയായ വിശ്വാസികളല്ലാത്തവർ” എന്നിങ്ങനെ പുറത്താക്കലിന്റെ വലയം വികസിക്കുന്നതാണ് സാമൂഹ്യചരിത്രത്തിന്റെ പാഠം. വിശുദ്ധി ഒരു സാമൂഹ്യാവസ്ഥയായി നിലനിൽക്കുമ്പോൾ അത് പങ്കുവെക്കാവുന്നതാണ്; പക്ഷേ വിശുദ്ധി ഭരണാധികാരത്തിന്റെ ഭാഷയായി മാറുമ്പോൾ, അത് എപ്പോഴും ഒരു എക്സ്ക്ലൂഷൻ മെക്കാനിസം ആയി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ഈ ഭരണനടപടികൾ ചർച്ചയാകുന്ന അതേ സമയത്ത്, ഉത്തരാഖണ്ഡ് മറ്റൊരു ഗുരുതരമായ രാഷ്ട്രീയ–നൈതിക പ്രതിസന്ധിയിലും അകപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. മൂന്ന് വർഷം മുൻപ് കൊല്ലപ്പെട്ട 19 വയസ്സുകാരി അങ്കിതയുടെ കേസ്, സംസ്ഥാനത്തെ നിയമഭരണത്തിന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള അസ്വസ്ഥമായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. ഡെറാഡൂണിലെ ഒരു റിസോർട്ടിൽ റിസെപ്ഷനിസ്റ്റായി ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരു യുവതിയുടെ കൊലപാതകം, ഒരു വ്യക്തിഗത ക്രൈം ആയി ചുരുക്കാനാവില്ല. കാരണം, കൊലപാതകത്തിനു പിന്നാലെ നടന്ന സംഭവവികാസങ്ങൾ പ്രത്യേകിച്ച് ക്രൈം സീൻ ബുൾഡോസർ ഉപയോഗിച്ച് തകർത്തത് സംസ്ഥാനത്തിന്റെ തന്നെ അന്വേഷണ സംവിധാനങ്ങൾ കുറ്റകൃത്യത്തെ മറച്ചുവെക്കാൻ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടുവോ എന്ന സംശയം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.
തെളിവുകൾ സംരക്ഷിക്കേണ്ട പോലീസ് സംവിധാനമാണ് തെളിവുകൾ നശിപ്പിച്ചതെന്ന ആരോപണം, നിയമഭരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്വങ്ങളോടുള്ള വെല്ലുവിളിയാണ്. ഇതൊരു സാങ്കേതിക പിഴവല്ല; അന്വേഷണത്തിന്റെ ദിശ തന്നെ മാറ്റുന്ന ഒരു നടപടിയാണ്. നിയമത്തിന്റെ മുന്നിൽ എല്ലാവരും സമമാണെന്ന ഭരണഘടനാ വാഗ്ദാനം, അധികാരമുള്ള പ്രതികളുടെ കാര്യത്തിൽ ശൂന്യവാചകമാകുന്നുവോ എന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ ഉയരുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഹൈക്കോടതിയുടെ സിറ്റിംഗ് ജഡ്ജിയുടെ മേൽനോട്ടത്തിലുള്ള അന്വേഷണം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് വികാരപരമായ ആവശ്യമല്ല; നിയമപരമായി ന്യായീകരിക്കാവുന്ന ആവശ്യമാണത്.
ഇപ്പോൾ അങ്കിത കേസ് വീണ്ടും രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചയിലേക്കു വന്നിരിക്കുന്നത്, ഒരു സ്ത്രീ നടത്തിയ വെളിപ്പെടുത്തലിലൂടെയാണ് ഒരു ബിജെപി നേതാവിന്റെ മുൻഭാര്യ. അവരുടെ മൊഴിയിൽ ഉയരുന്ന ആരോപണങ്ങൾ, ഈ കൊലപാതകത്തെ അധികാരത്തിന്റെ ലൈംഗിക രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഗമായി വായിക്കേണ്ട സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഒരു 68 വയസ്സുള്ള രാഷ്ട്രീയാധികാരിയും, ഒരു 19 വയസ്സുള്ള തൊഴിൽജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലിരിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന അധികാര അസമത്വം, ഇവിടെ ഒരു സ്വകാര്യ നൈതിക പ്രശ്നമല്ല. അത് സ്ട്രക്ചറൽ വയലൻസിന്റെ ഉദാഹരണമാണ് അധികാരം ലൈംഗിക നിയന്ത്രണമായി മാറുന്ന ഘടനാപരമായ അവസ്ഥ.
പെൺകുട്ടി വഴങ്ങാൻ കൂട്ടാക്കാത്തതിന്റെ ഫലമായി ഉണ്ടായ സംഘർഷം, പിന്നീട് കൊലപാതകത്തിലേക്ക് നയിച്ചു എന്ന ആരോപണം ശരിയാണെങ്കിൽ, അത് സ്ത്രീശരീരം അധികാരത്തിന്റെ ഉപഭോഗവസ്തുവായി കാണുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തെ തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിൽ സ്ത്രീയുടെ “നിഷേധം” തന്നെ ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമായി മാറുന്ന സാമൂഹ്യഘടനയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഇവിടെ കുറ്റം ഒരാൾക്കു മാത്രമല്ല; അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനാവാത്ത ഒരു സംവിധാനത്തിനാണ്.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് “ബേട്ടി ബചാവോ” പോലുള്ള മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ പൂർണമായും ശൂന്യവാചകങ്ങളായി മാറുന്നത്. സ്ത്രീസുരക്ഷ ഒരു പരസ്യവാചകമായി മാത്രം നിലനിൽക്കുകയും, അതേ സമയം അധികാരശൃംഖലകൾ സ്ത്രീശരീരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, അത് വാക്കുകളുടെയും പ്രവൃത്തികളുടെയും വൈരുദ്ധ്യമല്ല; സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ഇരട്ടത്താപ്പാണ്. സ്ത്രീകളെ സംരക്ഷിക്കുമെന്ന വാഗ്ദാനം, അധികാരമുള്ള പുരുഷന്മാർക്ക് ചോദ്യം ചെയ്യലില്ലാത്ത ഒരു സാമൂഹ്യാവകാശമായി മാറുമ്പോൾ, അത് സുരക്ഷയല്ല — അത് നിയന്ത്രണമാണ്.
ഹരിദ്വാറിലെ ഘട്ടങ്ങളിൽ അഹിന്ദുക്കൾക്ക് പ്രവേശനം നിരോധിക്കാനുള്ള നീക്കവും, അങ്കിത കേസിലെ നീതിനിഷേധവും, ഉപരിതലത്തിൽ വ്യത്യസ്ത വിഷയങ്ങളായി തോന്നാം. എന്നാൽ അവ തമ്മിൽ ആഴത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ ബന്ധമുണ്ട്. രണ്ടും തന്നെ അധികാരം ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാതെ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഫലങ്ങളാണ്. ഒന്നിൽ, പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ മതത്തിന്റെ പേരിൽ കയ്യടക്കപ്പെടുന്നു; മറ്റൊന്നിൽ, സ്ത്രീശരീരം അധികാരത്തിന്റെ പേരിൽ നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. രണ്ടിലും, ഭരണഘടനയുടെ ആത്മാവ് പിറകോട്ടാക്കപ്പെടുന്നു.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഹൈക്കോടതിയും സുപ്രീം കോടതിയും ഭരണഘടനാ സംരക്ഷകരെന്ന നിലയിൽ ഇടപെടേണ്ടത് നിയമപരമായ ആവശ്യകതയാണ്. ഇത് മതവിരുദ്ധതയല്ല, മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. കാരണം, മതം വ്യക്തികളുടെ വിശ്വാസമാകുമ്പോൾ അത് സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം; മതം ഭരണാധികാരത്തിന്റെ ആയുധമാകുമ്പോൾ അത് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടണം. ഈ വ്യത്യാസം കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെടാത്തിടത്താണ് ജനാധിപത്യം തകരുന്നത്.
“ഹിന്ദു ഖത്തറെ മേ ഹേ” എന്ന വാചകം, ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വായിക്കുമ്പോൾ, ഒരു മതവിരുദ്ധ മുദ്രാവാക്യമല്ല. മറിച്ച്, മതത്തെ രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിന്റെ ആയുധമാക്കുന്ന ശക്തികളിൽ നിന്നുള്ള മുന്നറിയിപ്പാണ്. ഈ ഖത്തരം നേരിടുന്നത് അഹിന്ദുക്കൾ മാത്രമല്ല; ഹിന്ദു സ്ത്രീകളും, പ്രത്യേകിച്ച് സാമ്പത്തികമായും സാമൂഹികമായും ദുർബലമായ നിലകളിലുള്ളവർ, അതിന്റെ ആദ്യ ഇരകളാകുന്നു. വിശുദ്ധിയുടെ പേരിൽ സ്ഥലങ്ങൾ അടച്ചുപൂട്ടുകയും, അധികാരത്തിന്റെ പേരിൽ സ്ത്രീകളെ മൗനത്തിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥ, ഭരണഘടനാപരമായ ഇന്ത്യയ്ക്ക് നേരെയുള്ള ഗുരുതരമായ ഭീഷണിയാണ്.
Read more
അതിനാൽ ഇന്ത്യ ഒരു മതാധിഷ്ഠിത ഭരണക്രമത്തിലേക്കാണോ നീങ്ങുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ ഭരണഘടനയുടെ ആത്മാവിലേക്കു മടങ്ങിവരുമോ? ഹരിദ്വാറിലെ ഘട്ടങ്ങൾ ഒരു മതസമൂഹത്തിന്റെ സ്വകാര്യസ്വത്തല്ല; അതുപോലെ, സ്ത്രീശരീരങ്ങൾ ഒരു രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിന്റെയും ഉപഭോഗവസ്തുവുമല്ല. ഈ അതിരുകൾ ലംഘിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, സമൂഹം, മാധ്യമങ്ങൾ, കോടതികൾ എല്ലാം ഒരുമിച്ച് പ്രതികരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കാരണം, വിശുദ്ധിയുടെ പേരിൽ നീതി നിശബ്ദമാകുമ്പോൾ, അത് ഒരു മതത്തിന്റെയും വിജയമല്ല; ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പരാജയമാണ്.
