കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റുകൾ ഒരാളിലോ ഒരുകേസിലോ ഒതുങ്ങുന്ന അപവാദമല്ല. ഇത് ഒരു വ്യക്തിഗത സ്വഭാവക്കുറവായി മാത്രം കാണാവുന്ന പ്രശ്നവുമല്ല; മറിച്ച് അധികാരവും സാമൂഹിക അംഗീകാരവും പൊതുഇമേജും ചേർന്നുണ്ടാകുന്ന ഒരു വ്യാപകമായ മനഃശാസ്ത്ര സാമൂഹിക ഘടനയാണ്. അതിനാൽ തന്നെ, കോവർട്ട് നാർസിസിസം എന്നത് രാഹുൽ മാങ്കൂട്ടം പോലുള്ള ഒരാൾക്ക് മാത്രം ചാർത്തിക്കൊണ്ട് അവസാനിപ്പിക്കാവുന്ന വിഷയമല്ല. എന്ന പേര് ഇവിടെ ഒരു ഉദാഹരണം മാത്രമാണ്; പ്രശ്നം അതിലപ്പുറത്താണ്.
കേരളത്തിന്റെ സമീപകാല രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ, “ഉറക്കം നടിച്ചവരും കാണാതെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചവരും” നിറഞ്ഞ അനവധി സന്ദർഭങ്ങൾ കാണാം. സരിത കേസ് കാലത്ത്, അധികാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഇരുന്ന് എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും ഒന്നുമറിയാത്തവരെപ്പോലെ പെരുമാറിയവരും, ധാർമ്മിക മുഖം ധരിച്ച് പൊതുസമൂഹത്തെ അഭിമുഖീകരിച്ചവരുമാണ് പിന്നീടു നാം കണ്ടത്. ആ ഘട്ടത്തിൽ സജീവമായ പലരുടെയും പെരുമാറ്റം കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റിക് സ്വഭാവങ്ങളുടെ പാഠപുസ്തക ഉദാഹരണങ്ങളായിരുന്നു സ്വന്തം ഇമേജ് സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള മൗനം, ഇരകളുടെ വേദനയെ അവഗണിക്കൽ, ഉത്തരവാദിത്തം മറ്റുള്ളവരുടെ മേൽ തള്ളിവിടൽ. എന്ന പേര് ഉയർത്തിയ ചോദ്യങ്ങളേക്കാൾ ശക്തമായത്, ആ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നപ്പോൾ സമൂഹത്തിലെ ശക്തരായ പലരും സ്വീകരിച്ച നാർസിസിസ്റ്റിക് പ്രതിരോധ നിലപാടുകളായിരുന്നു.
അതുപോലെ തന്നെ, സ്വപ്ന സുരേഷ് ഉന്നയിച്ച വെളിപ്പെടുത്തലുകൾക്കും അതേ വിധിയാണ് സംഭവിച്ചത്. അവിടെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടത് ഒരാളുടെ വിശ്വാസ്യത മാത്രമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് അവളുടെ വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ അധികാര ഘടനകളെ എത്രമാത്രം അസ്വസ്ഥമാക്കി എന്നതായിരുന്നു. പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ സത്യമായാലും അസത്യമായാലും, അവയെ നേരിടാൻ പലരും തിരഞ്ഞെടുത്ത മാർഗം ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കൽ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വ്യക്തിഹത്യയും നിഷേധവും മൗനവുമായിരുന്നു. ഇത് കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റുകൾ സ്വീകരിക്കുന്ന ക്ലാസിക് തന്ത്രമാണ് പ്രശ്നത്തെ നേരിടുന്നതിന് പകരം, പ്രശ്നം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നയാളെ തന്നെ പ്രശ്നമാക്കുക.
ഇവിടെയാണ് കോവർട്ട് നാർസിസിസത്തിന്റെ സാമൂഹിക വ്യാപ്തി വ്യക്തമാകുന്നത്. രാഷ്ട്രീയക്കാർ, സെലിബ്രിറ്റികൾ, സാംസ്കാരിക നായകർ, മതനേതാക്കൾ, അക്കാദമിക് ലോകത്തെ “മാന്യർ” ഇവരിൽ പലരും തുറന്ന അധികാരവാദികളായിരിക്കണമെന്നില്ല. മറിച്ച്, “ഞാൻ അങ്ങനെയൊരു ആളല്ല”, “എനിക്ക് സ്ത്രീകളോട് ബഹുമാനമാണ്”, “ഞാൻ പുരോഗമനവാദിയാണ്” എന്ന വാചകങ്ങളിലൂടെ സ്വന്തം ഇമേജ് ഉറപ്പിക്കുന്നവരാണ്. ഈ സ്വയംനിർമിത ഇമേജ് തന്നെയാണ് കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റുകൾക്ക് ഏറ്റവും വലിയ സംരക്ഷണ കവചം.
ഇനിയും വെളിപ്പെടാത്ത അനേകം സെലിബ്രിറ്റികളും പൊതുജീവിതത്തിലുള്ള വ്യക്തികളും ഈ മാതൃകയിൽപ്പെടുന്നു എന്നത് അസാധ്യമല്ല. കാരണം, കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റുകൾ സാധാരണയായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് ഇരണ്ടമാനസിക ഇടങ്ങളാണ് വൈകാരികമായി ദുർബലമായ വ്യക്തികൾ, അധികാര അസമത്വം നിലനിൽക്കുന്ന ബന്ധങ്ങൾ, “വിശ്വാസം” എന്ന വാക്ക് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്ത സാഹചര്യങ്ങൾ. അവർ സെലിബ്രിറ്റികളായിരിക്കണമെന്നില്ല; സാധാരണക്കാരുടെ ഇടയിൽ, കുടുംബങ്ങളിൽ, ഓഫീസുകളിൽ, സംഘടനകളിൽ, പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ പോലും ഇവർ ഒളിയിടം കണ്ടെത്തുന്നു.
സാധാരണക്കാരുടെ ഇടയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റുകൾ പലപ്പോഴും “നല്ല മനുഷ്യൻ”, “എല്ലാവർക്കും സഹായിക്കുന്നവൻ”, “എപ്പോഴും കേൾക്കുന്ന സുഹൃത്ത്” എന്ന ലേബലുകളോടെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ഈ ലേബലുകൾ തന്നെയാണ് ഇരകൾ മൗനം പാലിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്ന സാമൂഹിക സമ്മർദ്ദം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. “അയാൾ അങ്ങനെയല്ല”, “അവൻ ഇത്രയും നല്ലവനാണ്”, “നീ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കണം”ഇവയാണ് കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റുകളുടെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തരായ സംരക്ഷകർ.
ഇത്തരം വ്യക്തികൾക്കെതിരെ ആരോപണം ഉയരുമ്പോൾ, സമൂഹം പലപ്പോഴും സ്വാഭാവികമായി സ്വീകരിക്കുന്ന പ്രതികരണം സംശയമാണ് ഇരയെ സംശയിക്കുക, അവരുടെ ഉദ്ദേശം ചോദ്യം ചെയ്യുക, അവരുടെ സ്വഭാവം വിചാരണ ചെയ്യുക. ഇതും കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റിക് ഘടനയുടെ ഭാഗമാണ്. കാരണം, ഇവർ ഒറ്റയ്ക്ക് പ്രവർത്തിക്കുന്നവരല്ല; അവരുടെ ചുറ്റും അറിയാതെ തന്നെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക ഇക്കോസിസ്റ്റം ഉണ്ട് മൗനം പാലിക്കുന്നവർ, കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുന്നവർ, “ഇത് രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയാണ്” എന്ന് പറഞ്ഞു നിസാരവൽക്കരിക്കുന്നവർ.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഈ വിഷയത്തെ ഒരാളുടെ പേര് പറഞ്ഞ് തീർക്കുന്നിടത്ത് പ്രശ്നം അവസാനിക്കുന്നില്ല. കോവർട്ട് നാർസിസിസം എന്നത് അധികാരത്തിന്റെ ഭാഷയും സാമൂഹിക അംഗീകാരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും ചേർന്നുണ്ടാകുന്ന ഒരു സംസ്കാരമാണ്. ഇന്ന് രാഹുൽ മാങ്കൂട്ടം എന്ന പേരിൽ അത് ചർച്ചയാകുമ്പോൾ, നാളെ മറ്റൊരു പേരിൽ അതേ മാതൃക ആവർത്തിക്കപ്പെടും. സരിതയും സ്വപ്നയും ഉന്നയിച്ച ചോദ്യങ്ങൾ അവഗണിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ഇന്നത്തെ അതിജീവിതകളുടെയും വാക്കുകൾ നാളെ മറവിയിലാകാം.
ഇവിടെയാണ് ബിഷപ്പ് ഫ്രാങ്കോ മുളയ്ക്കൽ എന്ന പേര് പ്രസക്തമാകുന്നത്. ഇവിടെ ചോദ്യം ഒരാളുടെ കുറ്റമോ കുറ്റമില്ലായ്മയോ എന്ന നിയമപരമായ വാദത്തിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഇവിടെ ചോദ്യം അധികാരവും വിശുദ്ധതയുടെ ഇമേജും ചേർന്ന് എങ്ങനെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ വേദനയെ മറികടക്കുന്ന സംരക്ഷണ കവചം സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്നതാണ്. “സഭയുടെ ഇമേജ്”, “വിശ്വാസം”, “ആത്മീയത” എന്ന വാക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ച് മൗനം ആവശ്യപ്പെടുന്നിടത്ത്, അത് വിശ്വാസമല്ല, അത് കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റിക് അധികാരത്തിന്റെ ഭാഷയാണ്. വിശുദ്ധതയുടെ മുഖം ധരിച്ച അധികാരം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ, സമൂഹം വീണ്ടും വീണ്ടും ഇരയോട് തന്നെ ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഇത് അപകടകരമാണ്, കാരണം ഇത് എല്ലാ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും ഒരു സന്ദേശം നൽകുന്നുഇമേജ് ശക്തമാണെങ്കിൽ, നീതി പിന്നിലാക്കാം.
കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റുകൾ രാഷ്ട്രീയത്തിലോ സെലിബ്രിറ്റി ലോകത്തിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നവരല്ല. ഇന്ന് ഏറ്റവും ആശങ്കജനകമായി മാറുന്നത്, അവർ വാർത്താ ചാനലുകളിലും മാധ്യമ സ്ഥാപനങ്ങളിലുമാണ് സുരക്ഷിതമായ ഒളിത്താവളം കണ്ടെത്തുന്നത് എന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കാവൽക്കാരും അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ധീര ശബ്ദങ്ങളുമെന്ന നിലയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന പല മാധ്യമമുഖങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, അതീവ സൂക്ഷ്മമായ കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റിക് സ്വഭാവങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടെന്നത് അവഗണിക്കാനാവില്ല.
മാധ്യമ രംഗത്തെ കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റുകൾ തുറന്ന അഹങ്കാരികളല്ല. അവർ ശബ്ദമുയർത്തി സ്വയം മഹത്വവൽക്കരിക്കാറില്ല. മറിച്ച് “നിരപേക്ഷത”, “ബാലൻസ്”, “രണ്ട് വശവും കേൾക്കണം” എന്ന ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചാണ് അവർ സ്വന്തം അധികാരം സ്ഥാപിക്കുന്നത്. സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവർ കരുതലുള്ളവരായി തോന്നും, അതിജീവിതയുടെ കണ്ണീരിനെ “സെൻസിറ്റീവ് വിഷയം” എന്ന് വിളിച്ച് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നവരായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. എന്നാൽ ഈ കരുതലും സെൻസിറ്റിവിറ്റിയും പലപ്പോഴും യഥാർത്ഥ നീതിയിലേക്കുള്ള വഴിയല്ല; മറിച്ച് കേസ് show ആയി മാറ്റി, വ്യക്തിപരമായ ഇമേജിനെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നാർസിസിസ്റ്റിക് തന്ത്രം മാത്രമാണ്.
വാർത്താ ചാനലുകളിലെ കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റുകൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള വേഷം “മോറൽ അർബിറ്റർ” എന്നതാണ്. ആരാണ് വിശ്വസനീയൻ, ആരാണ് സംശയാസ്പദൻ, ഏത് ആരോപണം ഗൗരവമേറിയത്, ഏത് രാഷ്ട്രീയ അജണ്ട ഇതെല്ലാം തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശം അവർ സ്വയം ഏറ്റെടുക്കുന്നു. ഈ പ്രക്രിയയിൽ അതിജീവിതയുടെ വാക്കുകൾ പലപ്പോഴും രണ്ടാമതും പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. “ഇപ്പോൾ പറയാൻ എന്തിനാണ്?”, “ഇത്രയും നാൾ മിണ്ടാതിരുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?”, “ഇതിനു പിന്നിൽ രാഷ്ട്രീയമില്ലേ?” എന്ന ചോദ്യങ്ങൾ മാധ്യമ സ്റ്റുഡിയോകളിൽ ഉയരുമ്പോൾ, അത് വെറും ചോദ്യമല്ല; കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റിക് നിയന്ത്രണത്തിന്റെ ഭാഷയാണ്.
ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്, ഈ മാധ്യമമുഖങ്ങൾ എല്ലാം ഒരേ രാഷ്ട്രീയ പക്ഷത്താണെന്നല്ല. കോവർട്ട് നാർസിസിസം ഒരു ആശയധാരയോട് ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നില്ല; അത് ഒരു വ്യക്തിത്വ ഘടനയാണ്. വലതുപക്ഷത്തും ഇടതുപക്ഷത്തും പുരോഗമനവാദികളിലും “സ്വതന്ത്ര മാധ്യമപ്രവർത്തകരിലും” ഇതേ സ്വഭാവങ്ങൾ ഒരുപോലെ കാണാം. കാരണം, മാധ്യമ രംഗം തന്നെ നാർസിസിസ്റ്റുകൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ഒരു വേദിയാണ് പ്രേക്ഷകർ, ക്യാമറ, അധികാരം, അജണ്ട നിശ്ചയിക്കാനുള്ള കഴിവ്, പൊതുഭിപ്രായം രൂപപ്പെടുത്താനുള്ള ശക്തി. ഇതൊക്കെയാണ് കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റുകൾക്ക് ആവശ്യമായ മാനസിക ഇന്ധനം.
ഇവരുടെ മറ്റൊരു പ്രധാന സവിശേഷത, അധികാരത്തോടുള്ള തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട വിമർശനമാണ്. ചില കേസുകളിൽ അവർ അത്യന്തം ആക്രമണാത്മകമായി പ്രതികരിക്കും; ചില കേസുകളിൽ അതേ ആരോപണങ്ങൾ “വിചാരണയ്ക്ക് മുമ്പുള്ള കുറ്റപ്പെടുത്തൽ” ആയി മാറ്റും. ഈ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് യാദൃച്ഛികമല്ല. അത് അവരുടെ സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങളെയും രാഷ്ട്രീയ-കോർപ്പറേറ്റ് ബന്ധങ്ങളെയും വ്യക്തിപരമായ ഇമേജിനെയും സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള കൃത്യമായ കണക്കുകൂട്ടലാണ്. ഇതാണ് മാധ്യമരംഗത്തെ കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റുകളുടെ മോഡസ് ഓപ്പറാൻഡി.
അതിജീവിതകൾ മുന്നോട്ടുവന്നാൽ, വാർത്താ ചാനലുകൾക്ക് അവ ഒരു “കണ്ടെന്റ്” ആണ്. കണ്ണീർ, വികാരം, ട്രോമ ഇതെല്ലാം TRP യുടെ ഭാഗമാകുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥ നീതി പിന്നിലേക്ക് മാറുന്നു. കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റിക് മാധ്യമമുഖങ്ങൾ ഈ വേദനയെ സ്വന്തം മാനവിക ഇമേജ് വർധിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു. “ഞങ്ങൾ അതിജീവിതയുടെ കൂടെയാണ്” എന്ന വാചകം ആവർത്തിക്കുമ്പോഴും, അവർ അതിജീവിതയെ സംരക്ഷിക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാറില്ല. കാരണം, അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവരുടെ സ്വന്തം നെറ്റ്വർക്കുകൾക്കും അധികാരബന്ധങ്ങൾക്കും പോറലേൽക്കും.
ഇതോടെ, കോവർട്ട് നാർസിസിസം രാഷ്ട്രീയ സെലിബ്രിറ്റി മീഡിയ എന്നൊരു അടഞ്ഞ ത്രികോണമാകുന്നു. രാഷ്ട്രീയക്കാർക്ക് മീഡിയയുടെ മൗനം വേണം, മീഡിയക്ക് അധികാരത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം വേണം, സെലിബ്രിറ്റികൾക്ക് ഇമേജ് സംരക്ഷണം വേണം. ഈ പരസ്പര ആശ്രിതത്വത്തിലാണ് കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റുകൾ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായി ജീവിക്കുന്നത്. അതിജീവിതകൾ ഈ ത്രികോണത്തിന് പുറത്തുള്ളവരായതിനാൽ, അവരുടെ ശബ്ദം എളുപ്പത്തിൽ നിസാരവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇനിയും വെളിപ്പെടാത്ത അനേകം സെലിബ്രിറ്റികളും മാധ്യമപ്രവർത്തകരും രാഷ്ട്രീയ ഇടനിലക്കാരും ഈ ഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടാകാം. അവർ എല്ലാവരും കുറ്റവാളികളാണെന്ന് പറയാനാവില്ല. എന്നാൽ കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റിക് സ്വഭാവങ്ങൾ ഉള്ളവർ, അധികാരം ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ട സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് അധികാരത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം, അവർ കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ ഭാഗമാകുന്നു പ്രതികളായി അല്ലെങ്കിൽ നിശ്ശബ്ദ സഹപ്രവർത്തകരായി.
Read more
ചുരുക്കത്തിൽ, കോവർട്ട് നാർസിസിസം ഇന്ന് വ്യക്തികളുടെ പ്രശ്നമല്ല; അത് ഒരു സംസ്കാരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. രാഷ്ട്രീയത്തിൽ, സിനിമയിൽ, സാധാരണ കുടുംബങ്ങളിൽ, ഓഫീസുകളിൽ അതെ, വാർത്താ ചാനലുകളിലും വരെ. ഈ സംസ്കാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാതെ, ഓരോ കേസിനെയും “വ്യക്തിപരമായ വിവാദം” ആയി ചുരുക്കുന്നിടത്തോളം കാലം, അതിജീവിതകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും മൗനത്തിലാക്കപ്പെടും. ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടത് ഒരാളുടെ പേര് അല്ല; നാർസിസിസ്റ്റുകൾക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഇടങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന നമ്മുടെ സമൂഹവും മാധ്യമവും തന്നെയാണ്.ചുരുക്കത്തിൽ, ചോദ്യം “ആരാണ് കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റ്?” എന്നതല്ല. ചോദ്യം “നമ്മൾ എത്രകാലം കൂടി കോവർട്ട് നാർസിസിസ്റ്റുകൾക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഒളിത്താവളമായി സമൂഹത്തെ നിലനിർത്തും?” എന്നതാണ്. സ്ത്രീകളുടെ വേദനയെ വ്യക്തിപരമായ ദുരന്തങ്ങളായി ചുരുക്കുകയും, അധികാരത്തിന്റെ മുഖം ധരിച്ച ചൂഷകരെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ സാമൂഹിക മനോഭാവം മാറാതെ, ഒരൊറ്റ കേസിലും യഥാർത്ഥ നീതി സാദ്ധ്യമാകില്ല.“ആരാണ് Covert Narcissist?” എന്നല്ല. എന്തുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ സമൂഹം, രാഷ്ട്രീയം, മാധ്യമങ്ങൾ ഇവരെ ഇത്രയും സുരക്ഷിതമായി ഒളിപ്പിക്കുന്നത്?
