ലോകം കാലാവസ്ഥാ മാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ പൊതുവെ ഉയരുന്നത് വയലുകളിലെ കർഷകരുടെയും നിർമാണ സ്ഥലങ്ങളിലെ തൊഴിലാളികളുടെയും കടലിൽ വലവീശുന്ന മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെയും ചിത്രങ്ങളാണ്. ചൂട് തരംഗങ്ങൾ, വരൾച്ച, വെള്ളപ്പൊക്കം, കടലാക്രമണം—ഇവയെല്ലാം ശരീരത്തെ നേരിട്ട് ആക്രമിക്കുന്ന ദുരന്തങ്ങളായി നമുക്ക് പരിചിതമാണ്. എന്നാൽ ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി അതിനേക്കാൾ ആഴമുള്ളതും വഞ്ചനാപരവുമാണ്. അത് ഇനി തുറസ്സായ സ്ഥലങ്ങളിൽ മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. അത് ഗ്ലാസ് മതിലുകൾക്കുള്ളിലേക്ക് കടന്നുകയറിയിരിക്കുന്നു. എയർ കണ്ടീഷൻ ചെയ്ത ഓഫിസുകളിലേക്കും, ഇൻഫോപാർക്കുകളിലേക്കും, ടെക്നോപാർക്കുകളിലേക്കും, വീട്ടിലെ ചെറിയ മുറികളിൽ ലാപ്ടോപ്പിന് മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് ഡിജിറ്റൽ തൊഴിലാളികളിലേക്കും അത് എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. എന്നിട്ടും കാലാവസ്ഥാ ചർച്ചകളിൽ ഏറ്റവും കുറച്ച് ദൃശ്യമാകുന്ന തൊഴിലാളി ഇന്ന് ഐ.ടി. തൊഴിലാളിയാണ്.
ഇതിന് കാരണം ഐ.ടി. വ്യവസായം വളരെ വിജയകരമായി നിർമ്മിച്ച ഒരു മിഥ്യയാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യ മനുഷ്യനെ പ്രകൃതിയുടെ നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചുവെന്ന മിഥ്യ. കോഡുകൾക്ക് വിയർക്കേണ്ടതില്ല, ഡാറ്റയ്ക്ക് ദാഹമില്ല, ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന് ചൂട് അനുഭവപ്പെടില്ല എന്ന വിശ്വാസം. എന്നാൽ കോഡുകൾ എഴുതുന്നത് മനുഷ്യരാണ്. ഡാറ്റ പ്രോസസ് ചെയ്യുന്നത് മനുഷ്യരാണ്. ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിനെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നത് മനുഷ്യരാണ്. മനുഷ്യ ശരീരം ചൂടിൽ തകരുമ്പോൾ ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയും തകരും. പക്ഷേ ആ സത്യം ഇപ്പോഴും കോർപ്പറേറ്റ് ലോകം അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറായിട്ടില്ല.
ഇന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ടെക് കമ്പനികൾക്ക് അവരുടെ സെർവറുകളുടെ താപനില ഒരു ഡിഗ്രിയുടെ നൂറിലൊരം വരെ അറിയാം. ഒരു ഡാറ്റാ സെന്ററിലെ ഈർപ്പനില കൂടിയാൽ അലാറം മുഴങ്ങും. കൂളിംഗ് സിസ്റ്റം തകരുകയാണെങ്കിൽ അടിയന്തര പ്രതികരണ സംഘം സജീവമാകും. പക്ഷേ അതേ കമ്പനികൾക്ക് അവരുടെ ജീവനക്കാരുടെ ഹീറ്റ് സ്ട്രെസ് നിരക്ക് അറിയില്ല. എത്ര ജീവനക്കാർ ചൂട് കാരണം ഉറക്കക്കുറവ് അനുഭവിക്കുന്നു എന്നറിയില്ല. എത്ര പേരുടെ ശ്രദ്ധശേഷി കുറഞ്ഞു എന്നറിയില്ല. എത്ര പേർ മാനസിക ക്ഷീണത്തിന്റെ വക്കിലാണ് എന്നറിയില്ല. സെർവറുകളുടെ ആരോഗ്യം അളക്കാൻ നൂറുകണക്കിന് സൂചികകളുള്ള വ്യവസായത്തിന് തൊഴിലാളികളുടെ കാലാവസ്ഥാ ആരോഗ്യത്തെ അളക്കാൻ ഒരു സൂചിക പോലും ഇല്ല. ഇത് ഒരു സാങ്കേതിക പരാജയമല്ല. ഇത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനമാണ്. യന്ത്രങ്ങളെ മനുഷ്യരെക്കാൾ വിലമതിക്കുന്ന ഒരു സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയുടെ രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനം.
കാലാവസ്ഥാ മാറ്റം ഐ.ടി. മേഖലയെ ബാധിക്കുന്ന ഏറ്റവും അപകടകരമായ വഴികളിലൊന്ന് ചൂടിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ആഘാതമല്ല; അത് ബൗദ്ധിക അധ്വാനത്തെ തകർക്കുന്നതാണ്. ഒരു ഫാക്ടറി തൊഴിലാളിയുടെ ശരീരം ക്ഷീണിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു പ്രോഗ്രാമറുടെ മസ്തിഷ്കവും ക്ഷീണിക്കുന്നു. ചൂട് കൂടുമ്പോൾ ശ്രദ്ധ കുറയുന്നു. ഓർമ്മശക്തി ക്ഷയിക്കുന്നു. തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള കഴിവ് ദുർബലമാകുന്നു. പ്രശ്നപരിഹാരശേഷി ഇടിയുന്നു. പിശകുകൾ വർധിക്കുന്നു. എന്നാൽ കമ്പനികൾ ഇപ്പോഴും ഉൽപ്പാദനക്ഷമത അളക്കുന്നത് കാലാവസ്ഥ ഇല്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തിലാണ്. തൊഴിലാളിയുടെ പ്രകടനം കുറഞ്ഞാൽ അത് വ്യക്തിപരമായ പ്രശ്നമായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. ഉയരുന്ന താപനിലകൾ, ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ, അമിതമായ ഈർപ്പം, വൈദ്യുതി പ്രതിസന്ധി എന്നിവ ഒരിക്കലും പ്രകടന അവലോകന ഫോമുകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നില്ല.
കോവിഡ് കാലത്തിനു ശേഷം റിമോട്ട് വർക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പുതിയ ഭാഷയായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. വീട്ടിലിരുന്ന് ജോലി ചെയ്യാം, യാത്ര ഒഴിവാക്കാം, ജീവിത-ജോലി സന്തുലനം നേടാം എന്നൊക്കെയാണ് പറഞ്ഞത്. എന്നാൽ അതിന്റെ മറുവശത്ത് നടന്നത് അപകടത്തിന്റെ സ്വകാര്യവൽക്കരണമായിരുന്നു. മുമ്പ് ഓഫീസ് വഹിച്ചിരുന്ന കൂളിംഗ് ചെലവ് തൊഴിലാളിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് മാറ്റപ്പെട്ടു. വൈദ്യുതി ബില്ലുകൾ തൊഴിലാളിയുടെ ഉത്തരവാദിത്തമായി. ബാക്കപ്പ് പവർ സംവിധാനങ്ങൾ തൊഴിലാളിയുടെ ബാധ്യതയായി. ചൂട് തരംഗങ്ങളെ നേരിടാനുള്ള ചെലവ് തൊഴിലാളിയുടെ ശമ്പളത്തിൽ നിന്ന് വെട്ടിക്കുറയ്ക്കപ്പെട്ടു. കമ്പനികൾ ചെലവ് ലാഭിച്ചപ്പോൾ കാലാവസ്ഥാ പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഭാരം വ്യക്തികളുടെ ചുമലിലായി. ഇത് തൊഴിൽ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിശബ്ദ അധികാരമാറ്റമാണ്.
ഈ മാറ്റം എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ ബാധിക്കുന്നില്ല. ഉയർന്ന ശമ്പളമുള്ള ടെക് മാനേജർമാർക്ക് എയർ കണ്ടീഷൻ ചെയ്ത വീടുകളും ഇൻവെർട്ടറുകളും ജനറേറ്ററുകളും ലഭ്യമായേക്കാം. എന്നാൽ കരാർ തൊഴിലാളികൾക്കും സുരക്ഷാ ജീവനക്കാർക്കും ഹൗസ് കീപ്പിംഗ് സ്റ്റാഫിനും ഡാറ്റാ എൻട്രി തൊഴിലാളികൾക്കും അതേ സൗകര്യങ്ങൾ ഇല്ല. ഐ.ടി. മേഖലയുടെ തിളങ്ങുന്ന മുഖത്തിന് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഈ തൊഴിലാളികളാണ് കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധിയുടെ ആദ്യ ഇരകൾ. അതുകൊണ്ട് കാലാവസ്ഥാ മാറ്റം ഒരു പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നം മാത്രമല്ല. അത് വർഗ്ഗപരമായ ഒരു പ്രശ്നമാണ്. വരുമാനത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണ്. അധികാരത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണ്.
ഇതിലുപരി ഒരു ആഗോള അസമത്വവും ഇവിടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ലോകത്തിലെ വലിയ ടെക് കമ്പനികളുടെ ലാഭം വടക്കേ അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലുമാണ് കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അവരുടെ ഡിജിറ്റൽ തൊഴിലാളികളുടെ വലിയൊരു പങ്ക് ഇന്ത്യയിലും ഫിലിപ്പീൻസിലും വിയറ്റ്നാമിലും ബംഗ്ലാദേശിലും പോലുള്ള ചൂട് കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളിലാണ്. ലാഭം തണുത്ത കോർപ്പറേറ്റ് ആസ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു. ചൂട് തെക്കൻ ലോകത്തിലെ തൊഴിലാളികളുടെ ശരീരങ്ങളിൽ അടിഞ്ഞുകൂടുന്നു. ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ ഈ അസമത്വത്തെ കാലാവസ്ഥാ കോളനിവൽക്കരണം എന്ന് വിളിക്കാതിരിക്കാൻ കാരണമില്ല.
കേരളത്തിലും ഈ യാഥാർത്ഥ്യം കൂടുതൽ പ്രകടമാകുകയാണ്. കൊച്ചി, തിരുവനന്തപുരം, കോഴിക്കോട് പോലുള്ള നഗരങ്ങൾ ഒരിക്കൽ മിതമായ കാലാവസ്ഥയുടെ പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇന്ന് അവ ചൂട് സംഭരിക്കുന്ന കോൺക്രീറ്റ് ദ്വീപുകളായി മാറുന്നു. കായലുകൾ നികത്തപ്പെട്ടു. പാടശേഖരങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമായി. മരങ്ങൾ വെട്ടിമാറ്റപ്പെട്ടു. ഗ്ലാസും കോൺക്രീറ്റും ചേർന്ന നഗരവികസനം ചൂടിനെ തടവിലാക്കുന്നു. ഐ.ടി. പാർക്കുകളിലെ ജീവനക്കാർ രാവിലെ എയർ കണ്ടീഷൻ ചെയ്ത ഓഫീസുകളിലേക്ക് കടന്നുപോകുമ്പോഴും അവർ ജീവിക്കുന്നത് ചൂടേറിയ നഗരങ്ങളിലാണ്. അവർ ഉറങ്ങുന്നത് ചൂടേറിയ വീടുകളിലാണ്. അവർ ശ്വസിക്കുന്നത് ചൂടേറിയ വായുവാണ്. അതിനാൽ കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധിയിൽ നിന്ന് അവർക്ക് രക്ഷയില്ല.
ഈ മുഴുവൻ സാഹചര്യത്തിലും ഏറ്റവും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യം സ്ഥാപനങ്ങളുടെ അന്ധതയാണ്. സൈബർ ആക്രമണങ്ങൾക്ക് പദ്ധതികളുണ്ട്. ഡാറ്റ നഷ്ടങ്ങൾക്ക് ബാക്കപ്പ് സംവിധാനങ്ങളുണ്ട്. സാമ്പത്തിക അപകടങ്ങൾക്ക് ഇൻഷുറൻസുണ്ട്. പക്ഷേ ചൂട് തരംഗങ്ങൾക്ക് ഹീറ്റ് ആക്ഷൻ പ്ലാനുകളില്ല. തൊഴിലാളികളുടെ കാലാവസ്ഥാ സുരക്ഷയ്ക്ക് പ്രത്യേക ബജറ്റുകളില്ല. ഹീറ്റ് സ്ട്രെസ് നിരീക്ഷണ സംവിധാനങ്ങളില്ല. കാലാവസ്ഥാ ആരോഗ്യ സൂചികകളില്ല. മനുഷ്യരെ സംരക്ഷിക്കുന്ന പ്രക്രിയകളില്ല. ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾക്കായി നിക്ഷേപിക്കുന്ന ബില്യൺ കണക്കിന് ഡോളറുകളിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പങ്കുപോലും തൊഴിലാളികളുടെ കാലാവസ്ഥാ സുരക്ഷയ്ക്കായി ചെലവഴിക്കുന്നില്ല.
ഇതാണ് നമ്മുടെ കാലത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വൈരുദ്ധ്യം. മനുഷ്യരെക്കാൾ യന്ത്രങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ സംരക്ഷണം ലഭിക്കുന്ന ഒരു സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ. ഒരു സെർവറിന്റെ അമിതചൂട് അടിയന്തരാവസ്ഥയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ലോകം. എന്നാൽ ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ ക്ഷീണവും മാനസിക തകർച്ചയും വ്യക്തിപരമായ ദൗർബല്യമായി കാണപ്പെടുന്ന ലോകം. കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തെ നഗ്നമാക്കുകയാണ്.
Read more
അവസാനം ചോദ്യം വളരെ ലളിതമാണ്. ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ യഥാർത്ഥ അടിസ്ഥാനസൗകര്യം എന്താണ്? ഡാറ്റാ സെന്ററുകളോ? ക്ലൗഡ് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളോ? ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് മോഡലുകളോ? അല്ല. അവയെല്ലാം പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യരാണ്. അവരുടെ ശരീരങ്ങളാണ്. അവരുടെ മസ്തിഷ്കങ്ങളാണ്. അവരുടെ അധ്വാനമാണ്. കാലാവസ്ഥാ മാറ്റത്തിന്റെ കാലത്ത് ആ മനുഷ്യരെ സംരക്ഷിക്കാത്ത ഒരു വികസന മാതൃക എത്ര ആധുനികമായാലും അത് ഒടുവിൽ സ്വയം നശിപ്പിക്കുന്ന മാതൃകയായിരിക്കും. കാരണം സെർവറുകൾ തണുത്തിരിക്കാം. പക്ഷേ തൊഴിലാളികൾ പൊള്ളിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
