ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയം ഇന്ന് ഒരു നിർണായക വഴിത്തിരിവിലാണ്. സാമ്പത്തിക അസമത്വം വർധിക്കുന്നു, തൊഴിലില്ലായ്മ യുവജനങ്ങളുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തെ തകർക്കുന്നു, വിദ്യാഭ്യാസം ചെലവേറിയതാകുന്നു, പരീക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു, ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്ര പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ ശക്തമാകുന്നു. ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിനുമുന്നിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം ആരാണ് നേതാവെന്നതല്ല; എങ്ങനെയാണ് ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം വീണ്ടെടുക്കുക എന്നതാണ്.
അതാണ് രാഹുൽ ഗാന്ധിയെയും അഭിജിത്തിനെയും കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്. ഇരുവരും വ്യത്യസ്ത ലോകങ്ങളിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. ഒരാൾ ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ദീർഘകാല അനുഭവമുള്ള നേതാവാണ്. മറ്റൊരാൾ ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ ലക്ഷക്കണക്കിന് യുവാക്കളെ സ്വാധീനിക്കുന്ന ഒരു പൊതുപ്രഭാഷകനാണ്. അവരുടെ പ്രവർത്തനരീതികൾ വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിലും അവർ സംസാരിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധേയമായ ചില സാമ്യങ്ങളുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിലില്ലായ്മ, യുവജനങ്ങളുടെ ഭാവി, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ നിലവാരം, ഭരണകൂടത്തോടുള്ള വിമർശനം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ ഇരുവരുടെയും പൊതുചർച്ചകളിൽ ഇടംപിടിക്കുന്നു.
ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയം ഇന്ന് നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി പ്രതിപക്ഷ വോട്ടുകളുടെ വിഭജനമാണ്. അധികാരത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയെ നേരിടാൻ ആശയപരമായ ഐക്യവും പൊതുവായ ജനകീയ അജണ്ടയും അനിവാര്യമാണ്. ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഇന്ത്യയിൽ വലിയ രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടായത് പലപ്പോഴും വിശാലമായ സഖ്യങ്ങളുടെയും സഹകരണത്തിന്റെയും ഫലമായിരുന്നു. വ്യത്യസ്ത പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വ്യക്തികളും സംഘടനകളും ഒരു പൊതുലക്ഷ്യത്തിനായി ഒന്നിച്ചപ്പോൾ ജനാധിപത്യം കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
രാഹുൽ ഗാന്ധിക്ക് പാർലമെന്ററി രാഷ്ട്രീയത്തിലും ദേശീയ പ്രചാരണങ്ങളിലും വർഷങ്ങളുടെ അനുഭവമുണ്ട്. അഭിജിത്തിന് ഡിജിറ്റൽ തലമുറയുമായി ആശയവിനിമയം നടത്താനുള്ള കഴിവുണ്ട്. ഈ രണ്ട് മേഖലകളുടെയും ശക്തികൾ പരസ്പരം പൂരകമാകുന്ന രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കാനാകുമോ എന്ന ചോദ്യമാണ് ഇപ്പോൾ ഉയരുന്നത്. അതിന്റെ ഉത്തരം ഭാവിയാണ് നൽകുക. എന്നാൽ ജനാധിപത്യത്തിൽ സംവാദവും സഹകരണവും എപ്പോഴും ഏറ്റുമുട്ടലിനെക്കാൾ ഫലപ്രദമായ മാർഗമാണ്.
ഇത് രണ്ടുപേരെ മാത്രം കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയല്ല. സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരും അധ്യാപകരും വിദ്യാർത്ഥി പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ഗവേഷകരും മാധ്യമപ്രവർത്തകരും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും ഒരുമിച്ച് ജനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന പ്രശ്നങ്ങളെ മുൻനിരയിൽ കൊണ്ടുവരേണ്ട സമയമാണിത്. വ്യക്തികേന്ദ്രീകൃത രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് നയകേന്ദ്രീകൃത രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റമാണ് രാജ്യത്തിന് ഏറ്റവും ആവശ്യം.
യുവജനങ്ങൾ ഇന്ന് നേതാക്കളിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പരസ്പര ആരോപണങ്ങളല്ല; അവരുടെ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പ്രായോഗിക പരിഹാരങ്ങളാണ്. നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം, മാന്യമായ തൊഴിൽ, സാമൂഹിക നീതി, സാമ്പത്തിക അവസരങ്ങൾ, ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം എന്നിവയാണ് അവരുടെ പ്രതീക്ഷകൾ. ആ പ്രതീക്ഷകളെ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയാക്കാൻ കഴിയുന്നവർക്ക് മാത്രമേ ജനപിന്തുണ ദീർഘകാലം നിലനിർത്താൻ കഴിയൂ.
അതുകൊണ്ട് രാഹുൽ ഗാന്ധിയും അഭിജിത്തും ഒരുമിക്കണമോ എന്ന ചോദ്യത്തേക്കാൾ വലിയ ചോദ്യമുണ്ട്. ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ ജനാധിപത്യ ശക്തികൾക്കും പൊതുതാൽപര്യ വിഷയങ്ങളിൽ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുമോ? ആശയവ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവിക്കായി സഹകരിക്കാൻ അവർ തയ്യാറാകുമോ? അതാണ് നിർണായകം.
Read more
ജനാധിപത്യത്തിൽ മത്സരം അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ ദേശീയ താൽപര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയങ്ങളിൽ സംവാദവും സഹകരണവും അതിലും പ്രധാനമാണ്. വ്യക്തികളുടെ ജനപ്രീതിയെക്കാൾ വലിയതാണ് രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവി. ആശയങ്ങൾ കൈകോർക്കുകയും ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാകുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരമാണ് ഇന്ത്യ ഇന്ന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ആ വഴിയിലേക്കുള്ള ഓരോ സംവാദവും, ഓരോ സഹകരണവും, ഓരോ ജനകീയ ഇടപെടലും രാജ്യത്തിന്റെ ജനാധിപത്യ ഭാവിയെ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്താൻ സഹായിക്കട്ടെ.
