കേരളം വീണ്ടും ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ നേരിടുമ്പോൾ വികസനവും ക്ഷേമവും സാമ്പത്തിക വളർച്ചയും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ പ്രധാന മുദ്രാവാക്യങ്ങളായി ഉയർന്നുവരുന്നു. എന്നാൽ ഓരോ തെരഞ്ഞെടുപ്പും വന്നുപോകുമ്പോഴും പൊതുചർച്ചകളുടെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് ഒരിക്കലും എത്താത്ത ചില ജീവിതങ്ങൾ കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ഭൂപടത്തിൽ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. അവരാണ് രേഖകളിലില്ലാത്ത മനുഷ്യർ. ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിൽ ഇടംനേടാതെ പോയെങ്കിലും ഈ ഭൂമിയുടെ ആത്മാവായി ജീവിച്ചിരുന്ന സമൂഹങ്ങൾ. പ്രത്യേകിച്ച് ഉത്തര മലബാറിന്റെ കാടുകളിലും മലകളിലും കാവുകളിലും പാരമ്പര്യങ്ങളിലുമായി ഇന്നും ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതങ്ങൾ നമ്മൾ കാണാതെ പോകുന്നു. ഭരണകൂടങ്ങളും അധികാരങ്ങളും മാറിയിട്ടും അവരുടെ ജീവിതങ്ങൾ അതേ അരികുകളിൽ തന്നെയാണ് തുടരുന്നത്.
കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രം പലപ്പോഴും അധികാരത്തിന്റെ ഭാഷയിലാണ് എഴുതപ്പെട്ടത്. ഭരണകൂടങ്ങളുടെ നേട്ടങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളുടെ പോരാട്ടങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു. പക്ഷേ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രം പലപ്പോഴും പുസ്തകങ്ങളിൽ അല്ല, മനുഷ്യരുടെ ഓർമ്മകളിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ഉത്തര മലബാറിന്റെ കാര്യത്തിൽ അത് കൂടുതൽ സത്യമാണ്. കണ്ണൂർ-കാസർഗോഡ് ജില്ലകളിലായി വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന അനവധി ഗോത്രസമൂഹങ്ങളുടെ ഭാഷകളും പാട്ടുകളും ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും ജീവിതാനുഭവങ്ങളും ഇന്നും വാമൊഴികളിലൂടെ മാത്രമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. ഓരോ ഗോത്രമൂപ്പനും മരിക്കുമ്പോൾ ഒരു ഭാഷയും ഒരു സംസ്കാരവും ഒരു ചരിത്രവും കൂടിയാണ് ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഇല്ലാതാകുന്നത്. പക്ഷേ ഈ നഷ്ടങ്ങൾ ഭരണകൂടത്തിന്റെ കണക്കുകളിൽ ഒരിക്കലും നഷ്ടങ്ങളായി രേഖപ്പെടുന്നില്ല.
ഉത്തര മലബാറിന്റെ സാംസ്കാരിക ലോകം മനസ്സിലാക്കാതെ കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രം തന്നെ പൂർണ്ണമാകില്ല. ഈ ഭൂമിയുടെ ആത്മാവായി നിലനിൽക്കുന്ന നിരവധി കലാരൂപങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും ജനജീവിതവുമായി ചേർന്ന് വളർന്നവയാണ്. അവയിൽ ഏറ്റവും ശക്തമായ പ്രതീകമാണ് തെയ്യം. എന്നാൽ തെയ്യം ഒരു മതാനുഷ്ഠാനം മാത്രമല്ല. അത് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രവും പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഓർമ്മകളും അടിച്ചമർത്തലിനെതിരായ ജനങ്ങളുടെ സ്മരണകളും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സാംസ്കാരിക രേഖയാണ്. തോറ്റംപാട്ടുകളിലും വീരഗാനങ്ങളിലുമാണ് ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ച മനുഷ്യരുടെ ജീവിതചരിത്രം പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. മാക്കം, കതിവനൂർ വീരൻ, പൊട്ടൻ തെയ്യം, പരദേവത, കൊറഗജൻ, പഞ്ചുരുളി എന്നിവ പോലുള്ള തെയ്യങ്ങൾ കേവലം കലാരൂപങ്ങൾ മാത്രമല്ല; അവ ഒരു ജനതയുടെ കൂട്ടായ സ്മരണകളാണ്.
തെയ്യത്തിന്റെ മഹത്വം കേരളം അഭിമാനത്തോടെ ആഘോഷിക്കുമ്പോഴും അതിനെ താങ്ങിനിർത്തുന്ന മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം പലപ്പോഴും അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു. തീച്ചാമുണ്ഡി പോലുള്ള അത്യന്തം കഠിനമായ തെയ്യങ്ങൾ കെട്ടി ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളോടെ ജീവിതം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്ന നിരവധി കലാകാരന്മാർ ഉത്തര മലബാറിലുണ്ട്. ചെറിയ പ്രായത്തിൽ തന്നെ രോഗബാധിതരായി തെയ്യംകെട്ടിൽ നിന്ന് പിന്മാറേണ്ടി വരുന്നവരും ധാരാളമാണ്. മറ്റുള്ളവർക്കായി ദൈവവെളിച്ചം പകർന്നുകൊണ്ട് സ്വയം കത്തിയെരിയുന്ന ഈ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം പലപ്പോഴും സമൂഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പോലും വരാറില്ല. അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുടെ സുരക്ഷയും അവരുടെ കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസവും അവരുടെ ആരോഗ്യപരിപാലനവും പലപ്പോഴും അവരുടെ സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്തമായിത്തന്നെ തുടരുന്നു.
തെയ്യം മാത്രമല്ല ഉത്തര മലബാറിന്റെ സാംസ്കാരിക ലോകം. മങ്ങലംകളി, പൂരക്കളി, മറത്തുകളി, കോൽക്കളി, കെന്ത്രോൻ പാട്ട്, കുറുന്തിനിപ്പാട്ട്, കളമ്പാട്ട്, മരക്കലപ്പാട്ട് എന്നിവ പോലുള്ള അനവധി കലാരൂപങ്ങൾ ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ ജീവിതവുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു. മറുത്തുകളി പോലുള്ള കലാരൂപങ്ങൾ ഭാഷയിലും സാഹിത്യത്തിലും വലിയ വിപ്ലവങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചവയാണ്. സംസ്കൃത വിജ്ഞാനീയവും ജനകീയ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രവും ഒരുമിച്ചുചേർന്ന അതുല്യമായ കലാരൂപമാണ് അത്. എന്നാൽ ഈ കലാരൂപങ്ങളെ സമഗ്രമായി രേഖപ്പെടുത്താനുള്ള സർക്കാർ തലത്തിലുള്ള ശ്രമങ്ങൾ വളരെ പരിമിതമാണ്.
കാസർഗോഡ് ജില്ല ഭാഷകളുടെയും സംസ്കാരങ്ങളുടെയും സംഗമഭൂമിയാണ്. മലയാളം, തുളു, കന്നഡ, കൊങ്കണി എന്നിവയുടെ വൈവിധ്യമാർന്ന ഭാഷാപാരമ്പര്യങ്ങൾ ഇവിടെ നിലനിൽക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് തുളുഭാഷയുടെ പല വകഭേദങ്ങളും കാസർഗോഡിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ ഭാഷാപാരമ്പര്യങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാനും പഠിക്കാനും സ്ഥിരമായ ഗവേഷണ സംവിധാനങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഇല്ല. ഭാഷകൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ ഒരു സംസ്കാരം ഇല്ലാതാകുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഭാഷാ സംരക്ഷണം ഒരു സാംസ്കാരിക ആവശ്യകത മാത്രമല്ല; അത് ഒരു സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.
ഈ സാംസ്കാരിക അവഗണനയെക്കുറിച്ച് പലപ്പോഴും സമൂഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ ക്ഷണിച്ചവരിൽ വി. കെ. അനിൽകുമാറിന്റെ ഇടപെടലുകളും ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഉത്തര മലബാറിന്റെ പാരമ്പര്യ കലകളും വാമൊഴി സംസ്കാരങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പലവട്ടം ഉന്നയിച്ച ചോദ്യങ്ങൾ ഒരു വലിയ സത്യത്തിലേക്കാണ് നമ്മെ നയിക്കുന്നത്. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സംസ്കാരത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് ഒരു കലാസംബന്ധിയായ കാര്യമല്ല; അത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.
അതുകൊണ്ട് കേരളം പുതിയൊരു സർക്കാരിനെ തെരഞ്ഞെടുക്കാൻ പോകുന്ന ഈ ഘട്ടത്തിൽ ഉത്തര മലബാറിന്റെ സാംസ്കാരിക സംരക്ഷണം ഒരു പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചയായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. ഗോത്രകലകളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും വാമൊഴി പാരമ്പര്യങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിനായി സംസ്ഥാനതലത്തിൽ ഒരു സാംസ്കാരിക ഡോക്യുമെന്റേഷൻ മിഷൻ ആരംഭിക്കണം. ഗോത്രമൂപ്പന്മാരിൽ നിന്ന് പാട്ടുകളും കഥകളും ശേഖരിച്ച് ഡിജിറ്റൽ ആർക്കൈവ് സൃഷ്ടിക്കണം. തെയ്യം കലാകാരന്മാർക്കും മറ്റു അനുഷ്ഠാനകലാകാരന്മാർക്കും ആരോഗ്യ ഇൻഷുറൻസ്, അപകട ഇൻഷുറൻസ്, പെൻഷൻ ഉൾപ്പെടുന്ന ക്ഷേമപദ്ധതികൾ നടപ്പാക്കണം. തെയ്യം കലാകാരന്മാരുടെ കുട്ടികൾക്കായി പ്രത്യേക വിദ്യാഭ്യാസ സഹായ പദ്ധതികളും നടപ്പാക്കണം. കാസർഗോഡ് ജില്ലയിൽ ഭാഷാ-സാംസ്കാരിക ഗവേഷണ കേന്ദ്രം സ്ഥാപിക്കണം. ഉത്തര മലബാറിലെ പ്രധാന കാവുകളെയും കലാകേന്ദ്രങ്ങളെയും സംസ്ഥാന സാംസ്കാരിക പൈതൃക മേഖലകളായി പ്രഖ്യാപിക്കണം.
ഇത് ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെ മാത്രം ആവശ്യം അല്ല. കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ആത്മാവിനെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ആവശ്യമാണ്. കാരണം ചരിത്രം പുസ്തകങ്ങളിൽ മാത്രം എഴുതപ്പെടുന്നില്ല; അത് മനുഷ്യരുടെ ശബ്ദങ്ങളിലും പാട്ടുകളിലും ശരീരങ്ങളിലും ജീവിക്കുന്നു. ഉത്തര മലബാറിന്റെ കാവുകളിലും കാടുകളിലും ഇന്നും പാടപ്പെടുന്ന തോറ്റംപാട്ടുകൾ ഈ ഭൂമിയുടെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രമാണ്.
ഓരോ ഗോത്രമൂപ്പനും മരിക്കുമ്പോൾ ഒരു ഗ്രന്ഥശാലയാണ് ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് നഷ്ടമാകുന്നത്. ഓരോ തെയ്യം കലാകാരനും രോഗബാധിതനായി വീഴുമ്പോൾ ഒരു സംസ്കാരത്തിന്റെ വിളക്കാണ് മങ്ങുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ഈ ചോദ്യം ഇനി ഉത്തര മലബാറിന്റെ മാത്രം ചോദ്യം അല്ല. ഇത് കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക മനസ്സാക്ഷിയോടുള്ള ചോദ്യം ആണ്.
രേഖകളിലില്ലാത്ത മനുഷ്യരുടെ ചരിത്രം എഴുതപ്പെടേണ്ട സമയം ഇതാണ്. അവരുടെ ശബ്ദം കേൾക്കേണ്ട സമയം ഇതാണ്. അവരുടെ സംസ്കാരം സംരക്ഷിക്കേണ്ട സമയം ഇതാണ്. ഇല്ലെങ്കിൽ ഒരുദിവസം നമ്മൾ തിരിച്ചറിയും നമ്മൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് ഒരു കലാരൂപം മാത്രമല്ല, ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാവാണ്.
കേരളം വികസനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അത് റോഡുകളുടെയും കെട്ടിടങ്ങളുടെയും മാത്രം വികസനമാകരുത്. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഓർമ്മകളെയും സംസ്കാരങ്ങളെയും ഭാഷകളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നതും വികസനത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം. ഉത്തര മലബാറിന്റെ കാവുകളിലും കാടുകളിലും ഇന്നും ജീവനോടെ ഉള്ള ആ സംസ്കാരത്തെ സംരക്ഷിക്കാതെ പോയാൽ ഭാവിയിൽ നമ്മൾ എഴുതുന്ന ചരിത്രത്തിൽ ഒരു വലിയ ശൂന്യത ഉണ്ടാകും.
അതിനാൽ ഈ ചോദ്യം ഇന്ന് തന്നെ ഉയർത്തേണ്ടതാണ്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വേദികളിലും രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനങ്ങളിലും സർക്കാർ നയങ്ങളിലും ഈ ചോദ്യം എത്തിക്കേണ്ടതാണ്. രേഖകളിലില്ലാത്ത മനുഷ്യരുടെ ചരിത്രം ഇനി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടണം. അവരുടെ സംസ്കാരം സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. അവരുടെ ശബ്ദം കേരളത്തിന്റെ പൊതുചർച്ചകളിൽ കേൾക്കപ്പെടണം.
അല്ലെങ്കിൽ ഒരുദിവസം നമ്മൾ ഈ മണ്ണിൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ കണ്ടെത്തുക ഒരു കഠിനമായ സത്യമായിരിക്കും
നമ്മൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് ചില കലാരൂപങ്ങൾ മാത്രമല്ല,
Read more
ഈ ഭൂമിയുടെ ആത്മാവായിരുന്ന ഒരു ജനതയുടെ മുഴുവൻ ചരിത്രമാണ്.
