ഭരണഘടനാ (131-ാം ഭേദഗതി) ബിൽ 2026 ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഘടനയിൽ ഒരു സാധാരണ മാറ്റമല്ല; ഇത് രാജ്യത്തിന്റെ ഫെഡറൽ കരാറിനെ തന്നെ പുനർനിർവചിക്കുന്ന ഒരു നിർണായക വഴിത്തിരിവാണ്. ലോക്സഭയിലെ അംഗസംഖ്യ 543ൽ നിന്ന് 850 ആയി ഉയർത്തുകയും, 1971 ജനസംഖ്യ കണക്കുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മരവിപ്പിച്ചിരുന്ന മണ്ഡല പുനർനിർണ്ണയം അവസാനിപ്പിച്ച് 2011 സെൻസസ് അടിസ്ഥാനമാക്കി പുതിയ പ്രതിനിധിത്വം നിർണ്ണയിക്കുകയുമാണ് ഈ ബിൽ ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. സർക്കാർ ഇതിനെ സ്ത്രീകൾക്ക് 33 ശതമാനം സംവരണം നടപ്പിലാക്കാനുള്ള അനിവാര്യ ഘടകമായി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോഴും, ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ അതിനേക്കാൾ ആഴമുള്ളവയാണ്.
ഇന്ത്യയിലെ ധനവിന്യാസ സംവിധാനം ഒരു സ്ഥിരമായ ഗണിതമല്ല; അത് നിരന്തരം രാഷ്ട്രീയമായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരു സജീവ പ്രക്രിയയാണ്. കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന നികുതി വിഭജനം, ഫിനാൻസ് കമ്മീഷൻ ശുപാർശകൾ, കേന്ദ്ര പദ്ധതികൾ (CSS), ഗ്രാന്റുകൾ, ജിഎസ്ടി കൗൺസിൽ തീരുമാനങ്ങൾ, സെസ്-സർചാർജ് പോലുള്ള വഴികൾ—ഇവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് “ഫെയർ ഷെയർ” രൂപപ്പെടുന്നത്. ഈ ബിൽ ഈ സംവിധാനങ്ങളെ നേരിട്ട് മാറ്റുന്നില്ലെങ്കിലും, അവ പ്രവർത്തിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ശക്തി സമവാക്യത്തെ തന്നെ മാറ്റുന്നു. അതാണ് ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഘാതം.
മണ്ഡല പുനർനിർണ്ണയത്തിന്റെ ഫലമായി ഉത്തർപ്രദേശ്, ബീഹാർ, രാജസ്ഥാൻ പോലുള്ള ഉയർന്ന ജനസംഖ്യയുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ലോക്സഭാ സീറ്റുകൾ ലഭിക്കും. ഇതോടെ പാർലമെന്റിലെ ശക്തിയുടെ കേന്ദ്രം വ്യക്തമായി ഉത്തരേന്ത്യയിലേക്ക് മാറും. സംഖ്യകളുടെ ഈ മാറ്റം കേവലം പ്രതിനിധിത്വത്തിന്റെ കാര്യമല്ല; അത് സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങളുടെ ദിശ തന്നെ നിർണ്ണയിക്കുന്നതാണ്. ലോക്സഭയാണ് ധനകാര്യ നിയമങ്ങളും ബജറ്റും സർക്കാർ ചെലവുകളും തീരുമാനിക്കുന്നത്. അതിനാൽ കൂടുതൽ സീറ്റുകൾ ജനസംഖ്യ കൂടുതലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുമ്പോൾ, ജനസംഖ്യയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പദ്ധതികൾക്ക് മുൻഗണന ലഭിക്കുകയും, സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന നികുതി വിഹിതം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിന് പ്രതിരോധം ഉയരുകയും ചെയ്യും. സെസ്, സർചാർജ് പോലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളുമായി പങ്കിടാത്ത വരുമാന മാർഗങ്ങൾ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നേടും.
ഫിനാൻസ് കമ്മീഷൻ എന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ സ്വഭാവവും ഈ രാഷ്ട്രീയ മാറ്റം ബാധിക്കും. Sixteenth Finance Commission ഇതിനകം തന്നെ ജനസംഖ്യയ്ക്ക് നൽകുന്ന ഭാരം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും, ജനസംഖ്യ നിയന്ത്രണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കമ്മീഷൻ സിദ്ധാന്തപരമായി സ്വതന്ത്രമായിരുന്നാലും, അതിന്റെ Terms of Reference കേന്ദ്ര സർക്കാർ നിശ്ചയിക്കുന്നതാണ്. പാർലമെന്റിലെ പുതിയ ശക്തി സമവാക്യം ഭാവിയിലെ കമ്മീഷനുകളെ കൂടുതൽ ജനസംഖ്യ-കേന്ദ്രിതമായ ഫോർമുലകളിലേക്ക് നയിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതായത് ജനസംഖ്യ നിയന്ത്രണത്തിൽ വിജയിച്ച സംസ്ഥാനങ്ങൾ സാമ്പത്തികമായി ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം.
ഫെഡറൽ സമതുലിതാവസ്ഥ ഉറപ്പാക്കാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത GST Council പോലുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ പോലും ഈ രാഷ്ട്രീയ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ നിന്ന് പൂര്ണമായി സ്വതന്ത്രമല്ല. സിദ്ധാന്തത്തിൽ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ശക്തമായ വോട്ടിംഗ് അധികാരം ഉണ്ടെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ കേന്ദ്രത്തിന്റെ അജണ്ട നിർണ്ണയ ശേഷി ശക്തമാണ്. പാർലമെന്റിൽ കൂടുതൽ ശക്തി ലഭിക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങൾ കേന്ദ്ര സർക്കാരിന് കൂടുതൽ രാഷ്ട്രീയ പിന്തുണ നൽകും. ഇതോടെ ജിഎസ്ടി കൗൺസിലിലെ ചർച്ചകളിലും തീരുമാനങ്ങളിലും ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ സ്വാധീനം കുറയാം.
ഈ മാറ്റത്തിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലാക്കാൻ ചരിത്രത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കേണ്ടതുണ്ട്. 42-ാം ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി വഴി 1971 സെൻസസ് അടിസ്ഥാനമാക്കി ലോക്സഭാ സീറ്റുകൾ മരവിപ്പിച്ചത്, ജനസംഖ്യ നിയന്ത്രിച്ച സംസ്ഥാനങ്ങളെ ശിക്ഷിക്കാതിരിക്കാനായിരുന്നു. അത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ കരാറായിരുന്നു: “പ്രതിനിധിത്വത്തിൽ നഷ്ടം സഹിക്കുക, സാമ്പത്തികമായി ന്യായമായ വിഹിതം ലഭിക്കും.” ഈ സമതുലിതാവസ്ഥ ദശാബ്ദങ്ങളോളം നിലനിന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോഴത്തെ ഭേദഗതി ആ കരാറിന്റെ പ്രതിനിധിത്വ ഭാഗം മാത്രം അവസാനിപ്പിക്കുന്നു; സാമ്പത്തിക ഭാഗം പുതുക്കുന്നില്ല. ഇതാണ് പ്രശ്നത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു.
ഹ്രസ്വകാലത്ത് ഈ മാറ്റങ്ങളുടെ ആഘാതം നിയന്ത്രിതമായിരിക്കാം. നിലവിലെ ഫിനാൻസ് കമ്മീഷൻ (2026–31) ചില സംരക്ഷണം നൽകും. പക്ഷേ ഇതിനകം തന്നെ കേന്ദ്ര പദ്ധതികളിലും discretionary ഫണ്ടുകളിലും പുതിയ രാഷ്ട്രീയ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ സ്വാധീനം പ്രകടമാകാൻ തുടങ്ങും. രണ്ടാംപാദത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് 2031ന് ശേഷമുള്ള ഫിനാൻസ് കമ്മീഷൻ രൂപീകരണ സമയത്ത്, ഈ മാറ്റം കൂടുതൽ വ്യക്തമായ സാമ്പത്തിക പുനർവിതരണമായി മാറും. ജനസംഖ്യയ്ക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഫോർമുലകൾ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് കോടി രൂപയുടെ വാർഷിക നഷ്ടത്തിലേക്ക് നയിക്കാം.
ദീർഘകാല അപകടകരമായ പ്രത്യാഘാതം പ്രേരണാ ഘടനയിലാണ്. ജനസംഖ്യ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ കൂടുതൽ രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ നേട്ടങ്ങൾ ലഭിക്കുന്ന ഒരു സംവിധാനം രൂപപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ജനസംഖ്യ നിയന്ത്രണം, സ്ത്രീ വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യ നിക്ഷേപങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ശ്രദ്ധ കുറയാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഇത് നല്ല ഭരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾക്കു തന്നെ വിരുദ്ധമാണ്.
കേരളം ഈ പ്രതിസന്ധിയുടെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ഉദാഹരണമാണ്. ഉയർന്ന സാക്ഷരത, കുറഞ്ഞ ജനനനിരക്ക്, മികച്ച ആരോഗ്യ സൂചികകൾ ഇവയെല്ലാം കേരളത്തെ ഇന്ത്യയിലെ വികസന മാതൃകയായി ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ പുതിയ സംവിധാനത്തിൽ കേരളം രാഷ്ട്രീയമായി ദുർബലമാവുകയും സാമ്പത്തികമായി കൂടുതൽ സമ്മർദ്ദം നേരിടുകയും ചെയ്യും. അതേ സമയം വാർദ്ധക്യജനസംഖ്യ വർദ്ധിക്കുന്നതിനാൽ ക്ഷേമ ചെലവുകൾ ഉയരും. അതായത് കൂടുതൽ ചെലവും കുറവ് വിഭവങ്ങളും എന്ന ഇരട്ട സമ്മർദ്ദം.
ഭരണഘടനാ സംവിധാനങ്ങൾ ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുമെന്ന വാദം സിദ്ധാന്തപരമായി ശരിയായാലും, പ്രായോഗികമായി പരിമിതമാണ്. ഫിനാൻസ് കമ്മീഷൻ സ്വതന്ത്രമെങ്കിലും, അത് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് കേന്ദ്ര സർക്കാർ നിശ്ചയിക്കുന്ന മാർഗനിർദ്ദേശങ്ങളുടെ പരിധിയിലാണ്. അതിനാൽ രാഷ്ട്രീയ ശക്തി സമവാക്യം മാറ്റപ്പെട്ടാൽ, സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങളും അതിനനുസരിച്ച് മാറും.
ഈ സമ്പൂർണ്ണ സാഹചര്യത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വലിയ വിരോധാഭാസമുണ്ട്. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പേരിൽ പ്രതിനിധിത്വം ജനസംഖ്യയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പുനർക്രമീകരിക്കുന്നു. പക്ഷേ അതിന്റെ സാമ്പത്തിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ പരിഹരിക്കാൻ ഒരു സംവിധാനവും ഒരേസമയം സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. അതിന്റെ ഫലം വികസനത്തിൽ മുന്നിലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങൾ സ്ഥിരമായ സാമ്പത്തിക നഷ്ടത്തിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുന്നു.
അതിനാൽ ഭരണഘടനാ (131-ാം ഭേദഗതി) ബിൽ ഒരു സാങ്കേതിക പരിഷ്കാരമല്ല; അത് ഇന്ത്യയുടെ ഫെഡറൽ ഘടനയുടെ അടിസ്ഥാന ചോദ്യങ്ങളെ ഉയർത്തുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനമാണ്. ഡീലിമിറ്റേഷൻ അനിവാര്യമാണ് പക്ഷേ അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ നീതിയോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യണം. അതിനായി പുതിയ ധനവിന്യാസ മാതൃകകളും, വികസനത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന പ്രേരണാ സംവിധാനങ്ങളും അനിവാര്യമാണ്.
Read more
ഇല്ലെങ്കിൽ ഇന്ത്യ ഒരു അപകടകരമായ വഴിയിലേക്ക് നീങ്ങും ജനസംഖ്യ വർദ്ധനവിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും വികസന നേട്ടങ്ങളെ ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഫെഡറൽ സംവിധാനം. അത് രാജ്യത്തിന്റെ ദീർഘകാല സാമ്പത്തിക സ്ഥിരതക്കും സാമൂഹിക നീതിക്കും വലിയ വെല്ലുവിളിയായിരിക്കും.
