2025ൽ കാലാവസ്ഥാ ദുരന്തങ്ങൾ മൂലം ലോകം ചെലവഴിച്ചത് കുറഞ്ഞത് 120 ബില്യൺ ഡോളറെങ്കിലും എന്ന കണക്കുകൾ പുറത്തുവരുമ്പോൾ, അത് ഒരു വാർത്തയല്ല; അത് മനുഷ്യരാശിക്കെതിരെ തന്നെ തയ്യാറാക്കിയ ഒരു കുറ്റപത്രമാണ്. ഈ സംഖ്യയെ നാം പതിവുപോലെ വായിച്ചു മറക്കുകയാണെങ്കിൽ, അടുത്ത വർഷം അതിനേക്കാൾ വലിയ സംഖ്യ വന്നാൽ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ല. കാരണം കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി ഒരു “അപകടം” അല്ല, അത് ആധുനിക വികസനത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഫലമാണ്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, ഇത് രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനങ്ങളുടെ, കോർപ്പറേറ്റ് ലാഭലോഭത്തിന്റെ, ഭരണകൂടങ്ങളുടെ അനാസ്ഥയുടെ, ആഗോള അസമത്വത്തിന്റെ കൂട്ടിച്ചേർക്കലാണ്. പ്രകൃതി ഇവിടെ ഒരു വില്ലനല്ല; മനുഷ്യൻ തന്നെയാണ്.
ഈ കണക്കുകൾ മുന്നോട്ട് വെച്ചിരിക്കുന്നത് ബ്രിട്ടൻ ആസ്ഥാനമായ മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനയായ Christian Aid ആണ്. “Counting the Cost 2025: A Year of Climate Breakdown” എന്ന റിപ്പോർട്ട്, 2025ലെ ഏറ്റവും വലിയ പത്ത് കാലാവസ്ഥാ ദുരന്തങ്ങൾ മാത്രം ചേർത്തുനോക്കിയാൽ 120–122 ബില്യൺ ഡോളറിലധികം സാമ്പത്തിക നഷ്ടമുണ്ടായെന്ന് പറയുന്നു. പക്ഷേ ഈ കണക്കിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കള്ളം അതിന്റെ അകത്താണ്. ഇത് ഇൻഷുറൻസ് ലഭിച്ച നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കാണ്. ഇൻഷുറൻസ് എന്ന ആശയം തന്നെ ഒരു വർഗ്ഗാധിഷ്ഠിത സുരക്ഷയാണ്. ഇൻഷുറൻസ് ഇല്ലാത്ത കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ജീവിതനഷ്ടങ്ങൾ, തൊഴിൽ നഷ്ടങ്ങൾ, മാനസിക ആഘാതങ്ങൾ, സംസ്കാരനഷ്ടങ്ങൾ — ഇവയൊന്നും ഈ 120 ബില്യൺ ഡോളറിൽ ഉൾപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അതായത്, ലോകം ആഘോഷിക്കുന്ന “കണക്കു” യഥാർത്ഥ നാശത്തിന്റെ ഒരു ചെറുതുള്ളി മാത്രമാണ്.
2025ൽ ലോകം കണ്ടത് ഒറ്റപ്പെട്ട ദുരന്തങ്ങളല്ല; ഒരേ സമയം വിവിധ ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിൽ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട കാലാവസ്ഥാ ആക്രമണങ്ങളാണ്. അമേരിക്കയിലെ കാൽിഫോർണിയ കാട്ടുതീകൾ ഒരു മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടങ്ങൾ പോലും ഗൗരവമായി എടുത്തില്ല. വനങ്ങൾ കത്തുമ്പോൾ കത്തിയത് വീടുകളല്ല, കത്തിയത് ഭാവിയാണ്. വർഷങ്ങളായി ശാസ്ത്രജ്ഞർ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന വരൾച്ച–ചൂട്–കാറ്റ് ചക്രം യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറിയപ്പോൾ, അതിനെ നേരിടാൻ ഒരു രാഷ്ട്രീയ തയ്യാറെടുപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തീ അണയ്ക്കാൻ പണമുണ്ടായിരുന്നു; പക്ഷേ തീ പടരാതിരിക്കാൻ നയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇതാണ് ആഗോള കാലാവസ്ഥാ ഭരണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അവസ്ഥ.
അതേസമയം, ഗ്ലോബൽ സൗത്തിലെ രാജ്യങ്ങൾ — ഇന്ത്യ, പാകിസ്ഥാൻ, ബംഗ്ലാദേശ്, ഫിലിപ്പീൻസ്, ചൈനയുടെ ചില പ്രദേശങ്ങൾ — 2025ൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വെള്ളപ്പൊക്കത്തിന്റെ കീഴിലമർന്നു. മൺസൂൺ മഴ “അതിർത്തി” കടന്നുവെന്ന് കാലാവസ്ഥാ റിപ്പോർട്ടുകൾ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ അതിർത്തി കടന്നത് മഴയല്ല; നഗരപദ്ധതികളാണ്, നദീതീര കൈയേറ്റങ്ങളാണ്, കുന്നുകൾ തിന്നുന്ന ഖനനമാണ്, wetlands നശിപ്പിക്കുന്ന വികസനമാണ്. മഴ പെയ്യുന്നത് കുറ്റമല്ല. വെള്ളം പോകാൻ വഴിയില്ലാതാക്കുന്നതാണ് കുറ്റം. അതിനുശേഷം, വെള്ളം കയറിയാൽ “പ്രകൃതിദുരന്തം” എന്ന് വിളിക്കുന്നത് ഭരണകൂടങ്ങളുടെ സ്ഥിരം തന്ത്രമാണ്.
2025ലെ ഇന്ത്യൻ–പാകിസ്ഥാൻ മൺസൂൺ വെള്ളപ്പൊക്കങ്ങളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ മരിച്ചു. ലക്ഷക്കണക്കിന് വീടുകൾ തകർന്നു. പക്ഷേ ഈ മരണങ്ങൾ “അപ്രതീക്ഷിതം” ആയിരുന്നില്ല. ഓരോ വർഷവും ഒരേ പ്രദേശങ്ങൾ വെള്ളത്തിനടിയിലാകുമ്പോഴും, ഒരേ പാവപ്പെട്ട സമൂഹങ്ങൾ വീടൊഴിയുമ്പോഴും, ഒരേ തൊഴിലാളികൾ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴും, ഭരണകൂടങ്ങൾ പഠിച്ചില്ല. കാരണം ഇവർ മരിക്കുന്നത് വികസനത്തിന്റെ “collateral damage” ആയി മാത്രം കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. നഗരങ്ങളിൽ റോഡുകൾ തകർന്നാൽ വാർത്തയാകും; ഗ്രാമങ്ങളിൽ ജീവിതം തകർന്നാൽ കണക്കാകും. ഈ അസമത്വമാണ് കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധിയുടെ യഥാർത്ഥ മുഖം.
തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിൽ ചുഴലിക്കാറ്റുകൾ തീരദേശങ്ങളെ തകർത്തു. മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ വള്ളങ്ങൾ കടലിൽ തന്നെ തകർന്നു. കടൽ ഉയരുന്നു എന്നത് ശാസ്ത്രീയ വസ്തുതയാണെങ്കിലും, ഉയരുന്നത് കടൽ മാത്രമല്ല; അപകടത്തിലാകുന്നത് തീരദേശ സമൂഹങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പാണ്. ഇവിടെയും ഇൻഷുറൻസ് കണക്കുകൾ നിശ്ശബ്ദമാണ്. കാരണം ഒരു വള്ളത്തിന്റെ വില കണക്കാക്കാം; ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവി കണക്കാക്കാൻ കഴിയില്ല. 120 ബില്യൺ ഡോളറിന്റെ കണക്കിൽ ഈ ഭാവി നഷ്ടങ്ങൾ ഇല്ല.
ഇവിടെ ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം ലളിതമാണ്: ഈ ദുരന്തങ്ങൾക്ക് ഉത്തരവാദി ആരാണ്? കാർബൺ പുറന്തള്ളലിന്റെ ചരിത്രം നോക്കിയാൽ, സമ്പന്ന രാജ്യങ്ങളാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ മലിനീകരണം നടത്തിയിരിക്കുന്നത്. വ്യവസായ വിപ്ലവം മുതൽ ഇന്നുവരെ, അവരുടെ സമ്പത്ത് നിർമ്മിച്ചത് ഭൂമിയെ ചൂഷണം ചെയ്തുകൊണ്ടാണ്. എന്നാൽ കാലാവസ്ഥാ ദുരന്തങ്ങളുടെ വില അടയ്ക്കുന്നത് ഗ്ലോബൽ സൗത്തിലെ പാവപ്പെട്ട രാജ്യങ്ങളാണ്. ഇത് വെറും അനീതിയല്ല; ഇത് ആഗോളതലത്തിലുള്ള ഒരു കൊളോണിയൽ തുടർച്ചയാണ്. മുമ്പ് ഭൂമി കൊള്ളയടിച്ചു; ഇന്ന് കാലാവസ്ഥ കൊള്ളയടിക്കുന്നു.
“Loss and Damage” ഫണ്ടുകളെക്കുറിച്ച് അന്താരാഷ്ട്ര സമ്മേളനങ്ങളിൽ വൻ പ്രസംഗങ്ങൾ നടക്കുന്നു. വാക്കുകൾ ധാരാളം. പണം കുറവ്. 2025ൽ മാത്രം 120 ബില്യൺ ഡോളർ നഷ്ടം ഉണ്ടായപ്പോൾ, കാലാവസ്ഥാ ധനസഹായ വാഗ്ദാനങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ബ്യൂറോക്രാറ്റിക് ഫയലുകളിൽ കിടക്കുകയാണ്. COP സമ്മേളനങ്ങൾ ഒരു രാഷ്ട്രീയ നാടകമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഫോട്ടോകൾ എടുക്കുന്നു, കൈകുലുക്കുന്നു, പ്രസ്താവനകൾ ഇറക്കുന്നു. അതേസമയം, വെള്ളം കയറിയ വീടുകളിൽ കുട്ടികൾ പുസ്തകങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തി കരയുന്നു; കാട്ടുതീയിൽ വയോധികർ ശ്വാസംമുട്ടി മരിക്കുന്നു. ഈ അന്തരം തന്നെയാണ് കാലാവസ്ഥാ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ക്രൂരത.
2025 നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു പാഠം ഇതാണ്: കാലാവസ്ഥാ ദുരന്തങ്ങൾ “പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങൾ” അല്ല. അവ സാമൂഹികമായി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ദുരന്തങ്ങളാണ്. ഒരു സമ്പന്ന പ്രദേശത്ത് അതേ മഴ പെയ്താൽ അതിനെ “inconvenience” എന്ന് വിളിക്കും. ഒരു ദരിദ്ര പ്രദേശത്ത് പെയ്താൽ “tragedy” എന്ന് വിളിക്കും. വ്യത്യാസം മഴയിലല്ല; ഭരണത്തിലും പദ്ധതിയിലും സാമൂഹിക സുരക്ഷയിലുമാണ്. അതിനാൽ, കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി എന്നത് ശാസ്ത്രപ്രശ്നം മാത്രമല്ല; അത് ഒരു നീതി പ്രശ്നമാണ്.
2025ലെ കണക്കുകൾ ഒരു ഭാവിപ്രവചനം കൂടിയാണ്. ഇന്ന് 120 ബില്യൺ ഡോളർ. നാളെ 200. അതിന്റെ ശേഷം 300. ഓരോ വർഷവും സംഖ്യ ഉയരും; പക്ഷേ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ വില കുറയും. കാരണം ദുരന്തങ്ങൾ സാധാരണമാകുമ്പോൾ, സഹാനുഭൂതി ക്ഷയിക്കുന്നു. “ഇതും ഒരു വർഷം” എന്ന നിലയിലേക്ക് ലോകം മാറുന്നു. ഈ നോർമലൈസേഷനാണ് ഏറ്റവും അപകടകരം. ദുരന്തം സാധാരണമാകുമ്പോൾ, പ്രതിരോധം അസാധ്യമായി മാറും.
ഇന്ത്യ പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളിൽ ഇത് കൂടുതൽ അപകടകരമാണ്. വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ കുന്നുകൾ വെട്ടുന്നു, നദികളെ കെട്ടുന്നു, തീരങ്ങളെ കോൺക്രീറ്റാക്കുന്നു. പിന്നെ, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം കുറ്റക്കാരിയാകുന്നു. 2025ൽ വെള്ളം കയറിയ നഗരങ്ങൾ, മണ്ണിടിഞ്ഞ ഗ്രാമങ്ങൾ, ഉരുൾപൊട്ടിയ മലകൾ — എല്ലാം മനുഷ്യനിർമ്മിത ദുരന്തങ്ങളുടെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. പക്ഷേ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാൻ ഭരണകൂടങ്ങൾ തയ്യാറല്ല. ഒരു കമ്മീഷൻ, ഒരു റിപ്പോർട്ട്, ഒരു നഷ്ടപരിഹാരം — അവിടെ കഥ അവസാനിക്കുന്നു.
ഈ 120 ബില്യൺ ഡോളർ എന്ന സംഖ്യ, നമ്മൾ എത്ര പണം ചെലവഴിച്ചു എന്നത് പറയുന്നില്ല; നമ്മൾ എത്ര ബുദ്ധി ചെലവഴിക്കാൻ പരാജയപ്പെട്ടു എന്നതാണ് അത് പറയുന്നത്. പ്രതിരോധത്തിൽ ചെലവഴിക്കാമായിരുന്ന പണം ദുരന്താനന്തര പുനർനിർമ്മാണത്തിന് ചെലവഴിക്കുകയാണ് ലോകം. ഇത് ഒരു തകർന്ന മാതൃകയാണ്. പക്ഷേ അതിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാൻ രാഷ്ട്രീയ ധൈര്യം വേണം — അതാണ് ഏറ്റവും കുറവ്.
2025, മനുഷ്യരാശിക്ക് മുന്നിൽ ഒരു കണ്ണാടി വെച്ചിരിക്കുന്നു. ആ കണ്ണാടിയിൽ കാണുന്നത് ഒരു ക്രൂരമുഖമാണ് — ലാഭത്തെ മനുഷ്യജീവിതത്തേക്കാൾ മുൻതൂക്കം നൽകുന്ന മുഖം, പ്രകൃതിയെ ശത്രുവായി കാണുന്ന മുഖം, പാവങ്ങളെ കണക്കിലെടുക്കാത്ത മുഖം. 120 ബില്യൺ ഡോളർ എന്നത് ഒരു മുന്നറിയിപ്പല്ല; അത് ഒരു ശിക്ഷയാണ്. ഈ വഴിയിൽ തുടർന്നാൽ, വരാനിരിക്കുന്ന വർഷങ്ങളിൽ ഈ സംഖ്യകൾ വാർത്തയാവില്ല; അവ പതിവാകും. അപ്പോൾ ചോദ്യം ഇതായിരിക്കും: നമുക്ക് മാറ്റാൻ അവസരം ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ, നാം എന്തുകൊണ്ട് മൗനം പാലിച്ചു?
Read more
ഇത് എഴുതുന്ന വർഷം 2025. ഇനിയും എഴുതാനുള്ള വർഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് കാലാവസ്ഥയല്ല; നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയമാണ്.
