ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയം ഇന്ന് ഒരു അപകടകരമായ വഴിത്തിരിവിലാണ്. അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന ഒരു ശക്തിയുടെ ഉയർച്ചയെക്കാൾ ഭീതിജനകമായത്, അതിനെ നേരിടേണ്ട പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ധാർമ്മിക ജീർണ്ണതയാണ്. ജനാധിപത്യം അപകടത്തിലാണെന്ന് എല്ലാവരും പറയുന്നു. ഭരണഘടന തകർക്കപ്പെടുകയാണെന്ന് എല്ലാവരും പറയുന്നു. അന്വേഷണ ഏജൻസികൾ രാഷ്ട്രീയ ആയുധങ്ങളായി മാറിയെന്ന് എല്ലാവരും ആരോപിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതേ ആളുകൾ തന്നെ സ്വന്തം സംസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾക്ക് അനുസരിച്ച് ആ ആരോപണങ്ങളെ ഉപയോഗിക്കുകയും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതാണ് ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധി. അവർ ഫാസിസത്തെ എതിർക്കുന്നു, പക്ഷേ ഏകോപിതമായി അല്ല. അവർ ജനാധിപത്യം സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് പറയുന്നു, പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ പ്രധാനമായി സ്വന്തം സംസ്ഥാനത്തെ രാഷ്ട്രീയ എതിരാളിയെ ദുർബലപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അവർ ED, CBI, Income Tax പോലുള്ള ഏജൻസികളുടെ ദുരുപയോഗത്തെ വിമർശിക്കുന്നു, പക്ഷേ അത് സ്വന്തം പാർട്ടിക്ക് നേരെയാകുമ്പോൾ മാത്രം. എതിരാളിക്ക് നേരെയാകുമ്പോൾ “നിയമം നിയമത്തിന്റെ വഴിക്ക് പോകട്ടെ” എന്ന് പറയും. ഈ selective morality തന്നെയാണ് ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ധാർമ്മിക പരാജയം.
പിണറായി വിജയന്റെ കുടുംബവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്ക് ED അന്വേഷണം എത്തിയപ്പോൾ സിപിഎം “ബിജെപി–കോൺഗ്രസ് ഡീൽ” ആരോപിച്ചു. അതേ സമയം കെജ്രിവാളിനെ ED അറസ്റ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസ് അത്ര ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ ഐക്യദാർഢ്യം പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല. ഡൽഹിയിൽ ബിജെപി നടത്തുന്ന authoritarian രാഷ്ട്രീയം ദേശീയ തലത്തിൽ ചെറുക്കേണ്ട സമയത്ത് പോലും സംസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയത്തിലെ rivalry-കൾ മുൻപന്തിയിലായി. അതുപോലെ കേരളത്തിൽ ED അന്വേഷണം സിപിഎമ്മിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ ബിജെപി സ്ഥാപനങ്ങളെ ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നു എന്ന് ശക്തമായി പറയേണ്ട സിപിഎം പോലും പലപ്പോഴും ആശയപരമായ പ്രതിരോധത്തിനേക്കാൾ tactical survival രാഷ്ട്രീയം തന്നെയാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ഡിഎംകെ, എഎപി, കോൺഗ്രസ്, സിപിഎം — എല്ലാവരും വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഇതേ രാഷ്ട്രീയ ഇരട്ടത്താപ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇത് വെറും hypocrisy അല്ല; ഇന്ത്യൻ പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ structural crisis ആണ്.
മോദിയും അമിത് ഷായും ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ അധികാരം നിലനിർത്തുന്നത് ഹിന്ദുത്വം കൊണ്ടുമാത്രമല്ല. പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ fragmentation കൊണ്ടാണ്. അവർ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആശയം മാത്രമല്ല നിർമ്മിച്ചത്; എതിരാളികൾ തമ്മിലുള്ള അവിശ്വാസം സ്ഥിരപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ദേശീയ രാഷ്ട്രീയ അന്തരീക്ഷം കൂടിയാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. ഓരോ സംസ്ഥാനത്തും വ്യത്യസ്ത എതിരാളികൾ പരസ്പരം ദുർബലപ്പെടുത്തുമ്പോൾ കേന്ദ്രത്തിൽ ബിജെപി ശക്തിപ്രാപിക്കുന്നു. കേരളത്തിൽ കോൺഗ്രസിനും സിപിഎമ്മിനും തമ്മിലുള്ള വിരോധം ബിജെപിക്ക് രാഷ്ട്രീയമായി ഉപയോഗിക്കാനാകുന്നു. ബംഗാളിൽ തൃണമൂലും കോൺഗ്രസും സിപിഎമ്മും തമ്മിലുള്ള അവിശ്വാസം ബിജെപിക്ക് ഇടം തുറക്കുന്നു. ഡൽഹിയിൽ കോൺഗ്രസ്–AAP ഏറ്റുമുട്ടൽ ബിജെപിക്ക് ഗുണം ചെയ്യുന്നു. മഹാരാഷ്ട്രയിൽ പ്രതിപക്ഷ ഐക്യത്തിന്റെ അഭാവം ബിജെപിക്ക് അധികാര പുനഃസംഘടന സാധ്യമാക്കി. ഈ fragmentation ആണ് ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ അധികാര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ backbone.
ഇന്ത്യൻ പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം അവർ ബിജെപിയെ ഒരു സമഗ്രമായ ആശയ ഭീഷണിയായി കാണുന്നില്ല എന്നതാണ്. അവർ ബിജെപിയെ ചിലപ്പോൾ എതിരാളിയായി കാണും, ചിലപ്പോൾ negotiating force ആയി കാണും, ചിലപ്പോൾ tactical silence-ന്റെ വിഷയമാക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് ചിലപ്പോൾ EDക്കെതിരെ പ്രതിഷേധിക്കുകയും ചിലപ്പോൾ അതേ ED എതിരാളിയുടെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ മൗനം പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. ചിലപ്പോൾ ഭരണഘടനയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും അടുത്ത നിമിഷം സ്വന്തം സംസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയ ലാഭത്തിനായി അതേ ഭരണഘടനാപരമായ മൂല്യങ്ങളെ തള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് വ്യക്തികളുടെ പ്രശ്നമല്ല; ഇന്ത്യയിലെ electoral federalism സൃഷ്ടിച്ച രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണ്.
ഇതിനിടയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ നഷ്ടം നേരിടുന്നത് സാധാരണ ജനങ്ങളാണ്. മുസ്ലിംകൾക്കെതിരായ വിദ്വേഷ രാഷ്ട്രീയം സാധാരണവത്കരിക്കപ്പെടുന്നു. ദളിതർക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങൾ പലപ്പോഴും രാഷ്ട്രീയ മൗനത്തോടെ കടന്നുപോകുന്നു. തൊഴിലാളി അവകാശങ്ങൾ corporate reform-ുകളുടെ പേരിൽ ചുരുക്കപ്പെടുന്നു. സർവകലാശാലകൾ ideological policing-ന്റെ കീഴിലാകുന്നു. മാധ്യമങ്ങൾ corporate–political nexus-ുകളുടെ ഉപകരണങ്ങളായി മാറുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ സുരക്ഷ പോലും selective outrage-ന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഉപാധിയായി മാറുന്നു. എന്നാൽ ഈ എല്ലാത്തിനുമിടയിൽ പോലും പ്രതിപക്ഷം ഒരു shared democratic vocabulary സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. കാരണം അവർ increasingly ideological politics അല്ല, survival politics ആണ് നടത്തുന്നത്.
ഇതാണ് ഏറ്റവും അപകടകരമായ അവസ്ഥ. ജനാധിപത്യത്തെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട പാർട്ടികൾ പോലും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഗണിതത്തിന്റെ ഭാഷയിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. സ്വന്തം നേതാവിനെതിരെ കേസ് വന്നാൽ authoritarianism. എതിരാളിക്കെതിരെ കേസ് വന്നാൽ accountability. സ്വന്തം പാർട്ടി പിളർന്നാൽ horse-trading. എതിരാളിയുടെ പാർട്ടി പിളർന്നാൽ democratic realignment. സ്വന്തം മാധ്യമം target ചെയ്താൽ press freedom ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു. എതിരാളിയുടെ മാധ്യമം ആക്രമിക്കപ്പെട്ടാൽ “നിയമം പ്രവർത്തിക്കട്ടെ.” ഈ selective ethics ഒടുവിൽ ജനങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റും. കാരണം സാധാരണ ജനങ്ങൾക്കു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ തമ്മിലുള്ള ധാർമ്മിക വ്യത്യാസം കാണാനാവാതെ വരുന്നു.
ഫാസിസം ഒരുദിവസം കൊണ്ടല്ല വരുന്നത്. അത് സമൂഹത്തിനകത്ത് ക്രമേണ സാധാരണവത്കരിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യം അന്വേഷണ ഏജൻസികളുടെ selective ഉപയോഗം സാധാരണവത്കരിക്കും. പിന്നെ മാധ്യമങ്ങളുടെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തൽ സാധാരണവത്കരിക്കും. പിന്നീട് ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെ demonise ചെയ്യുന്നത് സാധാരണവത്കരിക്കും. ഒടുവിൽ dissent തന്നെ ദേശവിരുദ്ധതയായി അവതരിപ്പിക്കും. ഇതെല്ലാം നടക്കുമ്പോൾ പ്രതിപക്ഷം പരസ്പരം സംശയിച്ചും tactical advantage തേടിയും നിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ authoritarian രാഷ്ട്രീയം കൂടുതൽ ശക്തമാകും. ചരിത്രം അതിന്റെ തെളിവാണ്. യൂറോപ്പിലെ ഫാസിസ്റ്റ് ഉയർച്ചകളിലും liberal ശക്തികളും socialist ശക്തികളും തമ്മിലുള്ള അവിശ്വാസം authoritarian ശക്തികൾക്ക് വഴി തുറന്നിരുന്നു. ഇന്ത്യയും ഇന്ന് സമാനമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ മനോഭാവത്തിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നത്.
ഇനി മുന്നിലുള്ളത് ശരിക്കും രണ്ട് വഴികളാണ്. അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും ഭരണഘടന, ഫെഡറലിസം, ന്യൂനപക്ഷാവകാശങ്ങൾ, സാമൂഹ്യനീതി, തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സ്വാതന്ത്ര്യം, തൊഴിലാളി അവകാശങ്ങൾ എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു വിശാല ജനാധിപത്യ കൂട്ടായ്മ പടുത്തുയർത്തുക. അല്ലെങ്കിൽ ഓരോ സംസ്ഥാനത്തും പരസ്പരം ദുർബലപ്പെടുത്തി ഒടുവിൽ എല്ലാവരും കേന്ദ്രികൃത അധികാരത്തിന്റെ മുന്നിൽ കീഴടങ്ങുക. ഇത് വെറും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചോദ്യം മാത്രമല്ല. ഇന്ത്യ ഒരു ഭരണഘടനാപരമായ ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രമായി തുടരുമോ, അതോ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുന്ന ഒരു കേന്ദ്രീകൃത majoritarian സംസ്ഥാനമായി മാറുമോ എന്ന ചരിത്രപരമായ ചോദ്യമാണ്.
Read more
ഇന്ന് ഇന്ത്യയ്ക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് perfect രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളല്ല; consistent democratic ethics ആണ്. ആരെ അന്വേഷണ വിധേയരാക്കുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ച് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അർത്ഥം മാറുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം ഈ രാജ്യത്തെ രക്ഷിക്കില്ല. ഒരു ദിവസം EDക്കെതിരെ സംസാരിക്കുകയും അടുത്ത ദിവസം അതേ ED എതിരാളിയുടെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ കൈയടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രാഷ്ട്രീയം ഒടുവിൽ ഫാസിസത്തിന് ഇന്ധനം മാത്രമേ നൽകൂ. കാരണം authoritarianism വളരുന്നത് എതിരാളികളുടെ ഭിന്നതകളുടെ ഇടിവഴികളിലൂടെയാണ്. ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയം ഇന്ന് ആ ഇടിവഴിയുടെ അരികിലാണ് നിൽക്കുന്നത്.
