ബംഗാളിലെ ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഒരു സാധാരണ രാഷ്ട്രീയ സംഭവമല്ല; അത് ഇന്ത്യൻ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ ഒരു വഴിത്തിരിവാണ്. പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കോൺഗ്രസുമായുള്ള മുന്നണി ബന്ധം വിട്ട് Communist Party of India (Marxist) സ്വന്തം ഐഡന്റിറ്റിയായ ലെഫ്റ്റ് ഫ്രണ്ടിന്റെ പേരിൽ മാത്രം ജനവിധി തേടുകയാണ്. ഇത് വെറും സഖ്യരാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഒരു മാറ്റമല്ല, മറിച്ച് ഒരു ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യത്തിന്റെ പരീക്ഷണമാണ്: ഇടതുപക്ഷം ഇന്ത്യയിൽ സ്വതന്ത്ര ശക്തിയായി പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെടാൻ കഴിയുമോ?
ബംഗാളിലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചരിത്രം ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം നൽകുന്നു. 1977 മുതൽ 2011 വരെ നീണ്ട ഇടതുപക്ഷ ഭരണകാലം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ ജനാധിപത്യ മാർക്സിസ്റ്റ് ഭരണങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു. പക്ഷേ 2011-ൽ All India Trinamool Congress അധികാരത്തിലേറിയതോടെ രാഷ്ട്രീയ ഭൂമിശാസ്ത്രം തന്നെ മാറി. 2016-ലെ നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ സിപിഐഎം-കോൺഗ്രസ് സഖ്യം ഏകദേശം 38 ശതമാനം വോട്ടുകൾ നേടിയെങ്കിലും അധികാരത്തിലെത്താൻ സാധിച്ചില്ല. 2021-ൽ ചിത്രം കൂടുതൽ കടുത്തതായി മാറി: ഇടതുപക്ഷം ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി നിയമസഭയിൽ ഒരു സീറ്റ് പോലും നേടാനാകാതെ പോയി. വോട്ടുശതമാനം ഏകദേശം 5 ശതമാനത്തിലേക്ക് ചുരുങ്ങി. ഇത് ഒരു സാധാരണ തോൽവി അല്ല; ഒരു രാഷ്ട്രീയ അടിസ്ഥാനത്തിന്റെ തന്നെ തകർച്ചയായിരുന്നു.
ഈ ഡാറ്റ ഒരു നിർണായക സത്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു: ബംഗാളിൽ ഇടതുപക്ഷം ഇനി “ഡീഫോൾട്ട്” രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയല്ല. അത് വീണ്ടും ജനവിശ്വാസം നേടിയെടുക്കേണ്ട ഒരു പ്രസ്ഥാനമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് യുവാക്കളെയും, പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകളെയും മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവരാനുള്ള സിപിഐഎമ്മിന്റെ തീരുമാനം. ഇത് ഒരു നിർബന്ധിത നവീകരണമാണ്. പഴയ കാഡർ അധിഷ്ഠിത രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പരിധികൾ വ്യക്തമായപ്പോൾ, പാർട്ടി പുതിയ സാമൂഹിക ഊർജം തേടുകയാണ്.
എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു അപകടകരമായ വൈരുദ്ധ്യം ഉയരുന്നു. സ്ത്രീകളെ സ്ഥാനാർത്ഥികളാക്കി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, അവർ നേരിടുന്ന രാഷ്ട്രീയ അക്രമങ്ങൾ വർധിക്കുന്നുവെന്നതാണ് തഴേതട്ടിലുള്ള യാഥാർത്ഥ്യം. ബംഗാളിലെ രാഷ്ട്രീയ അക്രമം ഒരു പുതുമയല്ല. നാഷണൽ ക്രൈം റെക്കോർഡ്സ് ബ്യൂറോ (NCRB) ഡാറ്റ പ്രകാരം, രാഷ്ട്രീയ-തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ള അക്രമങ്ങളിൽ സ്ത്രീകളുടെ നേരിട്ടുള്ള ലക്ഷ്യമിടൽ ബംഗ്ളിൽ കുറവ് രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു, പക്ഷേ സൈബർ ആക്രമണങ്ങൾ, അപമാന പ്രചാരണങ്ങൾ, ലൈംഗിക ഭീഷണികൾ എന്നിവ വലിയ തോതിൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടാത്ത മേഖലയാണ് ഇവിടം. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലങ്ങളിൽ സ്ത്രീ സ്ഥാനാർത്ഥികൾക്ക് നേരെയുള്ള സൈബർ ആക്രമണങ്ങളിൽ വർധനവ് ഉണ്ടാകുന്നതായി വിവിധ സ്വതന്ത്ര പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; പ്രത്യേകിച്ച് 2021-ലെ ബംഗാൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനിടെ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ സ്ത്രീ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തകർക്കെതിരായ അധിക്ഷേപപരമായ ഉള്ളടക്കം ഗണ്യമായി വർധിച്ചതായി ഡിജിറ്റൽ റൈറ്റ്സ് ഗ്രൂപ്പുകൾ രേഖപ്പെടുത്തി.
ഹൂഗ്ലി പോലുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ സ്ത്രീകളെ നേരിട്ട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്ന ആക്രമണങ്ങൾ ഈ ട്രെൻഡിന്റെ ദൃശ്യരൂപമാണ്. രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളെ തോൽപ്പിക്കാൻ സ്ത്രീകളെ ഭീതിയിലാക്കുന്ന ഒരു രീതിയിലേക്ക് രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം നീങ്ങുകയാണെങ്കിൽ, അത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെ തന്നെ തകർക്കുന്ന ഒരു വികാസമാണ്. സ്ത്രീകളുടെ രാഷ്ട്രീയ പങ്കാളിത്തം വർധിപ്പിക്കുന്നത് പ്രോഗ്രസീവ് നീക്കമാകാം, പക്ഷേ അവരുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാത്ത പക്ഷം അത് ഒരു പ്രതീകാത്മക നീക്കമായി മാത്രം ചുരുങ്ങും.
ഇവിടെ നിന്നാണ് സംഘടനാ നേതൃത്വത്തിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുന്നത്. M. A. Baby എന്ന ജനറൽ സെക്രട്ടറി നയിക്കുന്ന സിപിഐഎം, ഇന്ത്യയിലാകെ പുനർനിർമ്മാണ ശ്രമങ്ങൾ നടത്തേണ്ട ഘട്ടത്തിലാണ്. പക്ഷേ ദേശീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം സംസ്ഥാനങ്ങളിലാകെ ഒരേ തീവ്രതയിൽ കാണപ്പെടുന്നില്ലെന്ന വിമർശനം നിലനിൽക്കുന്നു. ഒരു ദേശീയ പാർട്ടി എന്ന നിലയിൽ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നേതൃത്ത്വത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം വെറും പ്രചാരണ പരിപാടികൾക്കുള്ളതല്ല; അത് ഒരു മാനസിക പിന്തുണയും രാഷ്ട്രീയ ആത്മവിശ്വാസവും സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഘടകമാണ്. എന്നാൽ പലപ്പോഴും കേന്ദ്ര നേതൃത്ത്വം ദൂരസ്ഥമായ ഒരു ഘടനയായി തോന്നുന്നത്, പാർട്ടിയുടെ ഗ്രൗണ്ട് മൊറാലിനെ ബാധിക്കുന്നു.
ഇതിനെ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന പ്രതീകമാണ് Pinarayi Vijayan. ഇന്ത്യയിൽ സിപിഐഎമ്മിന് നിലവിലുള്ള ഏക മുഖ്യമന്ത്രിയാണ് അദ്ദേഹം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണപരമായ അനുഭവവും രാഷ്ട്രീയ പ്രതിച്ഛായയും പാർട്ടിക്ക് ഒരു ദേശീയ മുഖം നൽകാൻ കഴിവുള്ളതാണ്. എന്നാൽ ബംഗാൾ പോലുള്ള നിർണായക രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടങ്ങളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം പരിമിതമായത്, പാർട്ടിയുടെ ദേശീയ തന്ത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. ദേശീയ തലത്തിൽ ശക്തമായ പ്രതീകങ്ങൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്തത്, പാർട്ടിയുടെ സംഘടനാ തന്ത്രത്തിലെ ഒരു പോരായ്മയായി കാണാം.
ദേശീയ പാർട്ടികളുടെ താരതമ്യത്തിൽ ഇത് കൂടുതൽ വ്യക്തമാകുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, Bharatiya Janata Party തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുന്ന ഓരോ സംസ്ഥാനത്തും ദേശീയ നേതാക്കളെ ശക്തമായി വിന്യസിക്കുന്നു. പ്രധാനമന്ത്രി മുതൽ സംസ്ഥാന നേതാക്കളുവരെ ഏകോപിതമായ ഒരു പ്രചാരണ യന്ത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അതുപോലെ, Indian National Congress പോലും പരിമിതികളുണ്ടെങ്കിലും സംസ്ഥാന തലത്തിൽ ദേശീയ നേതാക്കളെ പ്രചാരണത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സിപിഐഎമ്മിന്റെ സമീപനം വ്യത്യസ്തമാണ്: അത് കൂടുതൽ കാഡർ കേന്ദ്രീകൃതവും, സംസ്ഥാന ഘടകങ്ങൾ ആശ്രയിക്കുന്നതുമാണ്. ഇത് ഒരു ആശയപരമായ ശക്തിയായി പ്രവർത്തിക്കാമെങ്കിലും, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അതിന്റെ പരിമിതികൾ വ്യക്തമാണ്.
മാധ്യമങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം ഈ ചർച്ചയെ മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. Smrithi Paruthikadയെ സംബന്ധിച്ച വിഷയത്തിൽ ദേശീയ തലത്തിൽ പ്രതികരണം ഉടൻ ഉണ്ടാകുന്നത്, പാർട്ടിയുടെ പ്രതികരണ ശേഷി തെളിയിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇതേ വേഗതയും അടിയന്തരതയും നിലത്തുള്ള രാഷ്ട്രീയ അക്രമങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യമാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്. മാധ്യമങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കുന്നത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആവശ്യകതയാണ്, പക്ഷേ പ്രവർത്തകരുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്നത് അതിനേക്കാൾ അടിസ്ഥാനപരമായ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.
ഇതെല്ലാം ചേർന്ന് ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വലിയ ചോദ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ബംഗാളിലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലം എന്തായാലും, ഇത് ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്. ഇടതുപക്ഷം തന്റെ സംഘടനാ ഘടനയും, രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രവും, സാമൂഹിക ഇടപെടലും പുനർപരിശോധിക്കേണ്ട ഘട്ടത്തിലാണ്. യുവാക്കളെയും സ്ത്രീകളെയും മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവരുന്നത് ഒരു തുടക്കം മാത്രമാണ്; അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളും, ശക്തമായ ദേശീയ നേതൃത്ത്വ സാന്നിധ്യവും, ഏകോപിതമായ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രവും ഇല്ലാതെ അത് ദീർഘകാല ഫലങ്ങൾ നൽകില്ല.
Read more
ഇടതുപക്ഷം ഒരിക്കൽ ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഒരു ആശയശക്തിയായിരുന്നു മാത്രമല്ല, ഒരു ഭരണശക്തിയും ആയിരുന്നു. ഇന്ന് അത് വീണ്ടും ആ സ്ഥാനം നേടണമെങ്കിൽ, വെറും ചരിത്രത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ആശ്രയിക്കുന്നത് മതിയാകില്ല. പുതിയ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ രൂപം കണ്ടെത്തണം. ഇല്ലെങ്കിൽ, അത് ക്രമേണ ഒരു സിദ്ധാന്തപരമായ സാന്നിധ്യമായി മാത്രം ചുരുങ്ങും. ബംഗാളിലെ ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അതിന്റെ ഭാവി നിർണ്ണയിക്കുന്ന ഒരു പരീക്ഷണമായി തന്നെ തുടരുന്നു ജയിക്കുകയോ തോൽക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിലുപരി, നിലനിൽക്കാനാകുമോ എന്ന ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരമായി.
