Assam Assembly Elections 2016 മുതൽ Assam Assembly Elections 2026 വരെ നീളുന്ന അസമിന്റെ രാഷ്ട്രീയ യാത്ര, ഇന്ത്യയിലെ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ രൂപാന്തരത്തെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായി കാണിച്ചുതരുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രക്രിയയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. ഇത് വെറും തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെ കഥയല്ല; മറിച്ച് ഒരു സമൂഹം എങ്ങനെ തന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭാഷ മാറ്റുന്നു, തന്റെ ഭയങ്ങളെ എങ്ങനെ രാഷ്ട്രീയമായി ആവിഷ്കരിക്കുന്നു, തന്റെ തിരിച്ചറിവുകളെ എങ്ങനെ പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ദീർഘമായ ചരിത്രമാണ്.
അസം ഒരിക്കലും ഏകമാന രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭൂമിയല്ലായിരുന്നു. ഭാഷ, ജാതി, മതം, പ്രദേശം, കുടിയേറ്റം ഈ എല്ലാ ഘടകങ്ങളും തമ്മിൽ കൂട്ടിയിണക്കി നിൽക്കുന്ന ഒരു സങ്കീർണ്ണ രാഷ്ട്രീയ ചട്ടക്കൂടാണ് അവിടെ രൂപപ്പെട്ടത്. ഒരുകാലത്ത് അസമിലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ മനസ്സിലാക്കാൻ, ഈ പലതരം തിരിച്ചറിയലുകളെയും പ്രത്യേകം വായിക്കേണ്ടിവന്നിരുന്നു. അസമീസ് ഭാഷാഭിമാനം, ബംഗാളി-അസമീസ് സംഘർഷം, ആദിവാസി സ്വയംഭരണ ആവശ്യം, ബോഡോ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം ചേർന്നതാണ് അവിടത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളെ നിർണ്ണയിച്ചിരുന്നത്.
എന്നാൽ 2014-നുശേഷം ഈ സങ്കീർണ്ണതയിൽ ഒരു പുതിയ ലളിതവൽക്കരണം ആരംഭിച്ചു. ഈ ലളിതവൽക്കരണത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്നത് Bharatiya Janata Party ആയിരുന്നു. അവർ അസമിലെ രാഷ്ട്രീയത്തെ ഒരു പുതിയ ഫ്രെയിമിൽ അവതരിപ്പിച്ചു: “തിരിച്ചറിയലുകളുടെ വൈവിധ്യം” എന്നതിനെ “മതപരമായ ഏകീകരണം” എന്നതിലേക്ക് ചുരുക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഭാഷ. ഈ മാറ്റം ഒരുദിവസം കൊണ്ട് സംഭവിച്ചില്ല; അത് ഒരു ക്രമേണ ശക്തിപ്പെട്ട നറേറ്റീവിന്റെ ഫലമാണ്.
2016ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഈ പ്രക്രിയയുടെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ പ്രകടനമായി മാറി. Lokniti-CSDSയുടെ പഠനങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത്, ഏകദേശം 63% ഹിന്ദു വോട്ടർമാർ ബിജെപി സഖ്യത്തിന് പിന്തുണ നൽകിയതായി. ഇത് ഒരു സാധാരണ വോട്ടിംഗ് പ്രവണതയല്ല; ഇത് ഒരു സാമൂഹിക പുനർസംഘടനയാണ്. മുമ്പ് അസമീസ് ഹിന്ദുക്കളും ബംഗാളി ഹിന്ദുക്കളും തമ്മിൽ നിലനിന്നിരുന്ന രാഷ്ട്രീയ വ്യത്യാസങ്ങൾ കുറഞ്ഞു, മതം ഒരു പൊതുവായ രാഷ്ട്രീയ തിരിച്ചറിയലായി മാറി. ഭാഷ, പ്രദേശം, വർഗ്ഗം എന്നിവയെ മറികടന്ന് മതം ഒരു ഏകീകരണ ഘടകമായി മാറിയപ്പോൾ, അസമിലെ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെ മാറി.
ഈ മാറ്റത്തിന്റെ പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ച പ്രധാന ഘടകം “illegal migration” എന്ന വിഷയം ആയിരുന്നു. അസമിലെ ചരിത്രപരമായ കുടിയേറ്റ പ്രശ്നങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ബംഗ്ലാദേശിൽ നിന്നുള്ള കുടിയേറ്റത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകൾ, ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. ഈ ആശങ്കകൾ വെറും ജനസംഖ്യാ പ്രശ്നങ്ങളായി മാത്രം അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടില്ല; അവ സാംസ്കാരിക സുരക്ഷ, സാമ്പത്തിക വിഭവങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ അധികാരം എന്നിവയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിലൂടെ ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ ഫ്രെയിം നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു: “സ്വദേശികൾ” എന്നതും “പുറത്തുനിന്നവർ” എന്നതും തമ്മിലുള്ള ഒരു വ്യക്തമായ വിഭജനം.
ഈ ഫ്രെയിമിനുള്ളിൽ, ഹിന്ദു തിരിച്ചറിയൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഐക്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ആയി മാറി. അതേസമയം, മുസ്ലിം വോട്ടർമാരുടെ ഭാഗത്ത് സമാനമായ ഒരു ഏകീകരണം ഉണ്ടായില്ല. Indian National Congressയും All India United Democratic Frontയും തമ്മിൽ മുസ്ലിം വോട്ടുകൾ വിഭജിക്കപ്പെട്ടത്, ബിജെപി സഖ്യത്തിന് ഒരു വലിയ മുൻതൂക്കം നൽകി.
ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്, ജനാധിപത്യത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ ഗണിതം ഇതാണ്: ഒരു വിഭാഗം ഏകീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് വിഭജനം നിലനിൽക്കുന്നിടത്ത്, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലം ഏകദേശം നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു. അസമിൽ 2016ൽ സംഭവിച്ചതും ഇതുതന്നെയാണ്.
ഈ ഘട്ടത്തിൽ മറ്റൊരു നിർണായക മാറ്റം സംഭവിച്ചു: മതപരമായ തിരിച്ചറിവ് മറ്റു എല്ലാ സാമൂഹിക ഘടകങ്ങളെയും മറികടന്നു. വയസ്സ്, ലിംഗം, വിദ്യാഭ്യാസം, സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി ഇവയെല്ലാം പിന്നിലായി. യുവജനങ്ങളുടെ വോട്ടിംഗ് പ്രവണത പോലും മതപരമായ തിരിച്ചറിവ് വഴി നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടു. സ്ത്രീകളുടെ വോട്ടിംഗിലും അതേ പ്രവണത പ്രകടമായി. ഇതിലൂടെ ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ സത്യം പുറത്തുവന്നു: ജനാധിപത്യം issue-based politicsൽ നിന്ന് identity-based politicsലേക്ക് മാറുമ്പോൾ, വ്യക്തിയുടെ അനുഭവങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യ പ്രശ്നങ്ങളും പിന്നിലാകുന്നു.
ഈ രാഷ്ട്രീയ പരിവർത്തനത്തെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കിയത് ബിജെപിയുടെ സഖ്യരാഷ്ട്രീയമാണ്. Asom Gana Parishadയും Bodoland People’s Frontയും പോലുള്ള പ്രാദേശിക ശക്തികളുമായി സഖ്യം ഉണ്ടാക്കിയത്, ബിജെപിക്ക് രണ്ട് തരത്തിലുള്ള നേട്ടം നൽകി. ഒന്നാമതായി, അത് വിവിധ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളുടെ വോട്ടുകൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ സഹായിച്ചു. രണ്ടാമതായി, അത് ബിജെപിയെ ഒരു പുറം ശക്തിയെന്ന നിലയിൽ നിന്ന് പ്രാദേശിക രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കി മാറ്റി.
ഇതിന് വിപരീതമായി കോൺഗ്രസ് ഒരു ഘടനാപരമായ പ്രതിസന്ധിയിൽ കുടുങ്ങി. മുസ്ലിം വോട്ടുകൾ ഏകീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ ഹിന്ദു വോട്ടർമാരിൽ പ്രതികൂല പ്രതികരണം ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യത, ഹിന്ദു വോട്ടർമാരെ ആകർഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ മുസ്ലിം വോട്ടുകളുടെ ഏകീകരണം തകരും — ഈ ദ്വന്ദവസ്ഥ കോൺഗ്രസിനെ തന്ത്രപരമായി ദുർബലമാക്കി. ഇത് ഒരു താൽക്കാലിക പ്രശ്നമല്ല; മറിച്ച് അസമിലെ സാമൂഹിക ഘടനയിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥിരമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധിയാണ്.
ഈ മുഴുവൻ പശ്ചാത്തലത്തിൽ 2026 തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ നോക്കുമ്പോൾ, അത് 2016ൽ ആരംഭിച്ച ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവണതയുടെ തുടർച്ചയായി കാണപ്പെടുന്നു. സഖ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ക്രമീകരിക്കപ്പെടുന്നു, നറേറ്റീവുകൾ കൂടുതൽ ശക്തമാകുന്നു, തിരിച്ചറിയൽ രാഷ്ട്രീയം കൂടുതൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. സ്ത്രീകളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള പുതിയ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകൾ പോലും, ഈ വലിയ identity frameworkന്റെ ഭാഗമായിത്തന്നെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ഇന്നത്തെ അസമിലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വെറും പാർട്ടികൾ തമ്മിലുള്ള മത്സരമല്ല; അത് രാഷ്ട്രീയ ആശയങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ ഏറ്റുമുട്ടലാണ്. ഒരു വശത്ത് centralized political power, മറ്റൊരു വശത്ത് coalition-based federal politics. ഒരു വശത്ത് identity consolidation, മറ്റൊരു വശത്ത് diversity negotiation.
എന്നാൽ ഈ മുഴുവൻ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചയുടെ മധ്യത്തിൽ നിൽക്കുന്നത് ഒരു നിർണായക സത്യമാണ്: ജനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങൾ. തൊഴിലില്ലായ്മ, ദാരിദ്ര്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യസംരക്ഷണം — ഇവയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണങ്ങളിൽ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിനു പകരം തിരിച്ചറിയൽ രാഷ്ട്രീയംയും ഭീതിയും പ്രധാന സ്ഥാനത്ത് എത്തുന്നു. ഇത് ഒരു അപകടകരമായ പ്രവണതയാണ്, കാരണം ഇത് ജനാധിപത്യത്തെ പ്രശ്നപരിഹാരത്തിന്റെ വേദിയിൽ നിന്ന് വികാരനിയന്ത്രണത്തിന്റെ ഉപകരണമായി മാറ്റുന്നു.
അവസാനമായി, അസം നമ്മോട് പറയുന്നത് വളരെ വ്യക്തമാണ്. ജനാധിപത്യം ഒരു സ്ഥിരമായ ഘടനയല്ല; അത് ഒരു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രക്രിയയാണ്. അത് സമൂഹത്തിന്റെ ഭീതികളും പ്രതീക്ഷകളും തിരിച്ചറിയലുകളും എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. എന്നാൽ ഈ പ്രക്രിയയിൽ ഒരു പ്രധാനമായ ചോദ്യമുണ്ട്: ജനാധിപത്യം വ്യത്യസ്ത തിരിച്ചറിയലുകൾ തമ്മിൽ സംഭാഷണം നടത്താനുള്ള വേദിയായിരിക്കുമോ, അല്ലെങ്കിൽ അവയെ പരസ്പരം എതിര്ത്തുനിര്ത്തുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഉപകരണമാകുമോ?
അസം 2016 മുതൽ 2026 വരെ നടത്തിയ യാത്ര ഈ ചോദ്യത്തിന് ഒരു ഭാഗിക ഉത്തരമെങ്കിലും നൽകുന്നു. അത് നമ്മോട് കാണിച്ചുതരുന്നത്, ഒരു സമൂഹം തന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ എങ്ങനെ ലളിതമാക്കുന്നു എന്നതാണ് — പലതരം തിരിച്ചറിയലുകളിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രധാന തിരിച്ചറിയലിലേക്ക് ചുരുങ്ങുന്ന പ്രക്രിയ. എന്നാൽ ഈ ലളിതവൽക്കരണത്തിന് ഒരു വിലയുണ്ട്. അത് വൈവിധ്യത്തിന്റെ നഷ്ടമാണ്, സംഭാഷണത്തിന്റെ നഷ്ടമാണ്, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആത്മാവിന്റെ തന്നെ ഒരു ഭാഗിക നഷ്ടമാണ്.
ഇതിനാൽ അസമിലെ ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഒരു പ്രദേശിക രാഷ്ട്രീയ സംഭവമല്ല; അത് ഇന്ത്യയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സൂചനയാണ്. ഇവിടെ നടക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പരീക്ഷണം വിജയകരമാകുമോ, അതോ അത് പുതിയ സാമൂഹിക വിഭജനങ്ങൾക്ക് വഴി തുറക്കുമോ എന്നത് സമയം മാത്രമേ വ്യക്തമാക്കൂ. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്: അസം ഇന്ന് ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഭാവിയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കണ്ണാടിയാണ്.
ഈ കണ്ണാടിയിൽ നമ്മൾ കാണുന്നത് ഒരു കഠിനമായ യാഥാർത്ഥ്യമാണ് ജനാധിപത്യം ഇനി വെറും ഭരണത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള പ്രക്രിയയല്ല; അത് ഒരു സമൂഹം തന്റെ ഭയങ്ങളെയും തിരിച്ചറിയലുകളെയും എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നതിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്.അവസാനമായി, അസം നമ്മോട് പറയുന്നത് വളരെ വ്യക്തമാണ്. ജനാധിപത്യം ഒരു സ്ഥിരമായ ഘടനയല്ല; അത് ഒരു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രക്രിയയാണ്. അത് സമൂഹത്തിന്റെ ഭീതികളും പ്രതീക്ഷകളും തിരിച്ചറിയലുകളും എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. എന്നാൽ ഈ പ്രക്രിയയിൽ ഒരു പ്രധാനമായ ചോദ്യമുണ്ട്: ജനാധിപത്യം വ്യത്യസ്ത തിരിച്ചറിയലുകൾ തമ്മിൽ സംഭാഷണം നടത്താനുള്ള വേദിയായിരിക്കുമോ, അല്ലെങ്കിൽ അവയെ പരസ്പരം എതിര്ത്തുനിര്ത്തുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഉപകരണമാകുമോ?
അസം 2016 മുതൽ 2026 വരെ നടത്തിയ യാത്ര ഈ ചോദ്യത്തിന് ഒരു ഭാഗിക ഉത്തരമെങ്കിലും നൽകുന്നു. അത് നമ്മോട് കാണിച്ചുതരുന്നത്, ഒരു സമൂഹം തന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ എങ്ങനെ ലളിതമാക്കുന്നു എന്നതാണ് പലതരം തിരിച്ചറിയലുകളിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രധാന തിരിച്ചറിയലിലേക്ക് ചുരുങ്ങുന്ന പ്രക്രിയ. എന്നാൽ ഈ ലളിതവൽക്കരണത്തിന് ഒരു വിലയുണ്ട്. അത് വൈവിധ്യത്തിന്റെ നഷ്ടമാണ്, സംഭാഷണത്തിന്റെ നഷ്ടമാണ്, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആത്മാവിന്റെ തന്നെ ഒരു ഭാഗിക നഷ്ടമാണ്.
ഇതിനാൽ അസമിലെ ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഒരു പ്രദേശിക രാഷ്ട്രീയ സംഭവമല്ല; അത് ഇന്ത്യയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സൂചനയാണ്. ഇവിടെ നടക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പരീക്ഷണം വിജയകരമാകുമോ, അതോ അത് പുതിയ സാമൂഹിക വിഭജനങ്ങൾക്ക് വഴി തുറക്കുമോ എന്നത് സമയം മാത്രമേ വ്യക്തമാക്കൂ. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്: അസം ഇന്ന് ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഭാവിയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കണ്ണാടിയാണ്.
Read more
ഈ കണ്ണാടിയിൽ നമ്മൾ കാണുന്നത് ഒരു കഠിനമായ യാഥാർത്ഥ്യമാണ് ജനാധിപത്യം ഇനി വെറും ഭരണത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള പ്രക്രിയയല്ല; അത് ഒരു സമൂഹം തന്റെ ഭയങ്ങളെയും തിരിച്ചറിയലുകളെയും എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നതിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്. ഈ തിരിച്ചറിവാണ് അസം 2026 നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠം.
