കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ വേദികളിൽ അടുത്തിടെ ഉയർന്ന വിവാദങ്ങൾ, ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളായി കാണാൻ കഴിയാത്ത തരത്തിൽ തമ്മിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു. ഒരു വശത്ത് “വ്യഭിചാരം” എന്ന പദം അധികാരത്തിന്റെ ഉച്ചത്തിൽ നിന്ന് ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു; മറുവശത്ത്, ഒരു സ്ത്രീ സ്ഥാനാർത്ഥിയെ “ശരീര അഴക് വില്പനയ്ക്ക് വച്ചത്” എന്ന രീതിയിൽ അപമാനിക്കുന്നു. ഈ രണ്ട് സംഭവങ്ങളും വേറിട്ടതുപോലെ തോന്നിച്ചാലും, അവയുടെ അടിത്തറ ഒരേ സാംസ്കാരിക ഘടനയിലാണ് .സ്ത്രീയെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ വ്യക്തിയായി കാണാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന, അവളെ ഒരു ശരീരമായി ചുരുക്കുന്ന, സദാചാരത്തിന്റെ പേരിൽ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു ഭാഷയിൽ.
രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വാക്കുകൾക്ക് സാധാരണ അർത്ഥങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതലാണ്. അവ അധികാരത്തിന്റെ ഉപകരണങ്ങളാണ്. “വ്യഭിചാരം” എന്ന പദം ഇവിടെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ വിമർശനം മാത്രമല്ല; അത് ഒരു നൈതിക വിധിയാണ്. ആരാണ് ശരിയായത്, ആരാണ് തെറ്റായത് എന്നത് നിർണ്ണയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ഭാഷ. അതുപോലെ തന്നെ “വില്പന” എന്ന പരാമർശം, ഒരു സ്ത്രീയുടെ രാഷ്ട്രീയ സാന്നിധ്യത്തെ തന്നെ അസാധുവാക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. അവളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കാൾ അവളുടെ ശരീരത്തെ ചർച്ച ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു മനോഭാവം. ഈ ഭാഷയുടെ പൊതു ലക്ഷ്യം ഒരേയാണ് സ്ത്രീയെ ഒരു വ്യക്തിയിൽ നിന്ന് ഒരു വസ്തുവാക്കി മാറ്റുക.
ഇത് ഒരു പുതിയ പ്രവണതയല്ല. കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തിൽ ഇത്തരം ഭാഷ ആവർത്തിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. രമ്യ ഹരിദാസ്, കെ.കെ. രമ, ഷാനിമോൾ ഉസ്മാൻ തുടങ്ങിയവർ നേരിട്ട വ്യക്തിഹത്യകളും സ്ത്രീ വിരുദ്ധ പരാമർശങ്ങളും അതിന്റെ തെളിവുകളാണ്. രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളെ വിമർശിക്കാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ, സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തെയും വ്യക്തിത്വത്തെയും ലക്ഷ്യമിടുന്ന ഒരു പതിവ് രാഷ്ട്രീയ രീതിയാണ് ഇത്. തോട്ടം തൊഴിലാളികളുടെ സമരത്തിൽ മുന്നിൽ നിന്ന വനിതയെതിരെ ഉപയോഗിച്ച മ്ളേച്ചമായ വാക്കുകളും, ആശാ വർക്കർമാരുടെ സമരത്തെ അപമാനിച്ച ഭാഷയും, വിദ്യാർത്ഥിനികളെ ലക്ഷ്യമിട്ട ലിംഗീയ സൂചനകളും—all these are not isolated aberrations; they are symptoms of a deeper cultural problem.
ഇവിടെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ ഘടകം, ഈ സംഭവങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള മൗനമാണ്. വേദികളിൽ ഉടൻ പ്രതികരണം ഉണ്ടാകുന്നില്ല. പാർട്ടികൾ തങ്ങളുടെ സൗകര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് മാത്രം പ്രതികരിക്കുന്നു. ബുദ്ധിജീവികൾ പലപ്പോഴും വിവരണം നൽകുന്നു, പക്ഷേ ശക്തമായ പ്രതിരോധം ഉയർത്തുന്നില്ല. ഈ മൗനം യാദൃശ്ചികമല്ല; ഇത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ മൗനമാണ്. തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട കോപവും സൗകര്യപ്രദമായ മൗനവും ചേർന്ന ഒരു ഇരട്ടത്താപ്പ് സംസ്കാരം. വ്യാജ ആരോപണങ്ങൾക്ക് വേഗത്തിൽ പ്രതികരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വം, വ്യക്തമായ തെളിവുകളുള്ള ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിൽ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നു എന്നത്, ഒരു വീഴ്ചയല്ല ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, “ആസ്ഥാനവിധവ”, “കറിവേപ്പില”, “മറ്റേ പണി” പോലുള്ള പരാമർശങ്ങളും നമ്മൾ മറക്കാൻ പാടില്ല. ഇവയെല്ലാം വ്യക്തികളെ അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളിലൂടെ അല്ല, അവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ അപമാനിച്ചുകൊണ്ട് ചെറുതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ഭാഷയുടെ ഭാഗങ്ങളാണ്. സ്ത്രീകളെ മാത്രമല്ല, പൊതുവെ രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളെ തന്നെ മാന്യത നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് നേരിടുന്ന ഒരു പ്രവണത. എന്നാൽ, സ്ത്രീകളുടെ കാര്യത്തിൽ ഇത് കൂടുതൽ കഠിനമാകുന്നത്, ഈ ഭാഷ ലിംഗീയ സൂചനകളുമായി ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനാലാണ്.
ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതി, അതിന്റെ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയിലോ വിദ്യാഭ്യാസനിലയിലോ മാത്രം അളക്കാൻ കഴിയില്ല. അത് അതിന്റെ പൊതുഭാഷയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. സ്ത്രീയെ മാനിക്കുന്ന ഭാഷ ഇല്ലാത്തിടത്ത്, സമത്വത്തിന്റെ അവകാശവാദങ്ങൾ ശൂന്യമായിത്തീരുന്നു. നവോത്ഥാനം എന്നത് ഒരു ചരിത്ര സ്മരണയല്ല; അത് ഒരു നിരന്തര പ്രക്രിയയാണ്. ആ പ്രക്രിയ തുടരണമെങ്കിൽ, ഇത്തരം ഭാഷയെ നമ്മൾ നിരാകരിക്കേണ്ടതുണ്ട് ആരുടേതായാലും.
ഇവിടെ ചോദ്യം വളരെ ലളിതമാണ്, എന്നാൽ അതിന്റെ ഉത്തരം അസൗകര്യകരമാണ്: എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്തരം ആണധികാരത്തിന്റെ വാക്കുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും രാഷ്ട്രീയ വേദികളിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നത്? അതിന്റെ ഉത്തരം നമ്മുടെ പ്രതികരണങ്ങളിലാണ്. നാം മിണ്ടാതിരിക്കുമ്പോൾ, അത് ആവർത്തിക്കും. നാം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട രീതിയിൽ മാത്രം പ്രതികരിക്കുമ്പോൾ, അത് ശക്തമാകും. പക്ഷേ, നാം വേർതിരിവുകൾ ഇല്ലാതെ, ഒരേ ശക്തിയിൽ ഇത്തരം ഭാഷയെ ചോദ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അപ്പോഴാണ് മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നത്.
Read more
കേരളം ഇന്ന് ഒരു നിർണായക വഴിത്തിരിവിലാണ്. നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ ജീവിക്കണമോ, അല്ലെങ്കിൽ സദാചാരത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു പോകണമോ എന്നത് തീരുമാനിക്കേണ്ട സമയമാണ്. കാരണം, ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പുരോഗതി, അതിന്റെ നേതാക്കളുടെ വാക്കുകളിൽ അല്ല—അവരുടെ വാക്കുകൾക്ക് എതിരെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ആ സമൂഹത്തിന് ഉള്ള ധൈര്യത്തിലാണ്.
