റോഹിംഗ്യർമരിക്കുന്നത്കടലിലല്ല; ലോകരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അതിർത്തികളിലാണ്

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ അതിർത്തി ഇന്ന് ഒരു മതിലോ മുള്ളുവേലിയോ അല്ല. അത് ബംഗാൾ ഉൾക്കടലാണ്. പാസ്‌പോർട്ടില്ലാത്തവരും പൗരത്വമില്ലാത്തവരും സ്വന്തം രാജ്യത്ത് പോലും അന്യരായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടവരും കടക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്ന ഒരു ജലാതിർത്തി. ആ അതിർത്തി വീണ്ടും നൂറുകണക്കിന് മനുഷ്യജീവിതങ്ങളെ വിഴുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മ്യാൻമറിലെ റാഖൈൻ സംസ്ഥാനത്ത് നിന്ന് പുറപ്പെട്ട റോഹിംഗ്യൻ അഭയാർത്ഥികളുമായി പോയ രണ്ട് ബോട്ടുകൾ കടലിൽ തകർന്നതോടെ അഞ്ഞൂറിലധികം പേർ മരിച്ചിരിക്കാമെന്നാണ് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ വിലയിരുത്തൽ. ഈ മരണങ്ങൾ ഒരു സമുദ്രദുരന്തമല്ല; ഒരു ജനതയെ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് മായ്ക്കാൻ ലോകം സ്വീകരിച്ച നിശ്ശബ്ദ സമ്മതത്തിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ തെളിവാണ്.

റോഹിംഗ്യരുടെ ജീവിതം മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ അവർ എങ്ങനെ മരിച്ചു എന്നതല്ല, എന്തുകൊണ്ടാണ് അവർ ബോട്ടിൽ കയറിയത് എന്നതാണ് ചോദിക്കേണ്ടത്. സ്വന്തം വീടുകൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വന്തം മണ്ണ് ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വന്തം രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വന്തം ഭാവി പോലും ഉപേക്ഷിച്ച് ഒരു തകർന്ന മത്സ്യബന്ധന ബോട്ടിൽ ജീവൻ പണയം വെക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് മുന്നിൽ മറ്റൊരു വഴിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് യാഥാർഥ്യം. കടൽ അവരുടെ സ്വപ്നമായിരുന്നില്ല; ലോകം അവശേഷിപ്പിച്ച അവസാന വഴിയായിരുന്നു.

2017-ൽ മ്യാൻമർ സൈന്യം റാഖൈൻ സംസ്ഥാനത്ത് നടത്തിയ സൈനിക നടപടികൾ ലക്ഷക്കണക്കിന് റോഹിംഗ്യരെ പലായനം ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതരാക്കി. ഗ്രാമങ്ങൾ കത്തി. മനുഷ്യർ കൊല്ലപ്പെട്ടു. സ്ത്രീകൾ ലൈംഗിക അതിക്രമങ്ങൾക്ക് ഇരയായി. കുട്ടികൾ അനാഥരായി. ലോകം അതിനെ “വംശീയ ഉന്മൂലനം” എന്ന് വിളിച്ചു. പിന്നീട് “വംശഹത്യ” എന്ന നിയമപരമായ പദം കോടതികളിൽ ചർച്ചയായി. എന്നാൽ ആ വാക്കുകൾക്കിടയിൽ റോഹിംഗ്യർക്ക് നഷ്ടമായത് അവരുടെ ജീവിതമായിരുന്നു. നിയമഭാഷ കൂടുതൽ ശക്തമായി; എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തി കൂടുതൽ ദുർബലമായി.

ബംഗ്ലാദേശിലെ കോക്സ് ബസാർ ക്യാമ്പുകളിൽ ഇന്ന് ഒരു തലമുറ വളരുകയാണ്. അവർക്ക് സ്വന്തം രാജ്യത്തിന്റെ ഓർമ്മകളില്ല. പൗരത്വത്തിന്റെ അർത്ഥം അറിയില്ല. ക്യാമ്പിന്റെ അതിർത്തിക്കപ്പുറം ഒരു ലോകമുണ്ടെന്ന അറിവ് മാത്രമേയുള്ളൂ. അവിടെ പട്ടിണിയുണ്ട്, സഹായധനത്തിന്റെ കുറവുണ്ട്, മഴയിൽ ഒഴുകിപ്പോകുന്ന അഭയകേന്ദ്രങ്ങളുണ്ട്, മണ്ണിടിച്ചിലിൽ മരിക്കുന്ന കുട്ടികളുണ്ട്. ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുന്നില്ല; സമയം മാത്രം കടന്നുപോകുന്നു. പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു സമൂഹം ഒടുവിൽ മനുഷ്യക്കടത്ത് സംഘങ്ങളുടെ കൈകളിലേക്ക് വീഴുന്നത് അത്ഭുതമല്ല.

ലോകം പലപ്പോഴും അഭയാർത്ഥികളെ ഒരു സുരക്ഷാ പ്രശ്നമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അതിർത്തി സംരക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. അനധികൃത കുടിയേറ്റത്തെക്കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ ആരും ഒരു അടിസ്ഥാനചോദ്യം ചോദിക്കുന്നില്ല—സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് മരണസാധ്യത ഉറപ്പുള്ള കടലിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ ഒരു മനുഷ്യനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന സാഹചര്യം ആരാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്? അഭയാർത്ഥികൾ ജനിക്കുന്നില്ല; അവരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് യുദ്ധങ്ങളും വംശീയ വിദ്വേഷവും രാഷ്ട്രീയ പരാജയങ്ങളുമാണ്.

ഇന്ന് റോഹിംഗ്യരുടെ ദുരന്തം നമ്മെ അസ്വസ്ഥരാക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം. മരണസംഖ്യകൾ നമ്മെ ഞെട്ടിക്കാതായിരിക്കുന്നു. അഞ്ഞൂറ്, ആയിരം, പതിനായിരം എന്നിങ്ങനെ അക്കങ്ങൾ മാത്രമാണ് മാറുന്നത്. ഓരോ മരണത്തിന്റെയും പിന്നിൽ ഒരു കുടുംബമുണ്ടെന്നും ഒരു ജീവിതമുണ്ടെന്നും ഒരു സ്വപ്നമുണ്ടെന്നും ലോകം മറന്നിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യർ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളായി മാറുമ്പോൾ മനുഷ്യത്വം മരിക്കാൻ തുടങ്ങും.

ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിൽ മുങ്ങിയ ബോട്ടുകൾ ഉയർത്തിയ ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം മ്യാൻമറിനോടല്ല; മനുഷ്യരാശിയോടാണ്. മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ലോകം ഇത്രയധികം സംസാരിക്കുന്ന കാലത്ത് എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരു ജനത ഇന്നും സ്വന്തം അസ്തിത്വത്തിനായി കടലിൽ മരിക്കേണ്ടിവരുന്നത്? ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമില്ലാത്തിടത്തോളം കാലം റോഹിംഗ്യരുടെ ദുരന്തം അവസാനിക്കില്ല. പുതിയ ബോട്ടുകൾ പുറപ്പെടും. പുതിയ മൃതദേഹങ്ങൾ കരയ്ക്കടിയും. പുതിയ അനുശോചന സന്ദേശങ്ങൾ വരും.

ഒടുവിൽ ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തുക ഒരു കടൽദുരന്തത്തെക്കുറിച്ചല്ല. ഒരു ജനത സഹായത്തിനായി നിലവിളിച്ചപ്പോൾ ലോകം എങ്ങനെ കേൾക്കാത്തതായി നടിച്ചു എന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരിക്കും. കാരണം റോഹിംഗ്യർ മരിക്കുന്നത് കടലിലല്ല; ലോക രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടഞ്ഞ അതിർത്തികളിലാണ്.