മെയ് ദിനം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കേണ്ടത് ചരിത്രം മാത്രമല്ല; ഇപ്പോഴത്തെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെയും നേരിട്ട് നോക്കാനുള്ള ധൈര്യമാണ്. വർഷംതോറും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ആരോപണം “ട്രേഡ് യൂണിയനുകളാണ് സ്ഥാപനങ്ങൾ പൂട്ടിക്കുന്നത്” ഇന്നും രാഷ്ട്രീയ വേദികളിലും സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും ശക്തമായി നിലനിൽക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ വാദം യഥാർത്ഥ സാമ്പത്തിക ഘടനകളെ മറയ്ക്കുന്ന ഒരു ലളിതവൽക്കരണമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച്, തൊഴിലാളികളുടെ ചർച്ചശക്തിയും സമരാവകാശവും ചുരുക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച നിയമപരിഷ്കാരങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കിയ ശേഷവും വ്യവസായ തകർച്ചകൾ തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഈ ആരോപണം കൂടുതൽ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതാണ്.
2019–2020 കാലഘട്ടത്തിൽ കൊണ്ടുവന്ന Code on Wages 2019, Industrial Relations Code 2020, Occupational Safety Health and Working Conditions Code 2020, Social Security Code 2020 എന്നിവ ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിൽനിയമ ചരിത്രത്തിൽ വലിയൊരു വഴിത്തിരിവായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഈ നിയമങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന വാദം ലളിതമായിരുന്നു: തൊഴിലാളി നിയമങ്ങൾ ലഘൂകരിച്ചാൽ നിക്ഷേപം വർധിക്കും, വ്യവസായങ്ങൾ വളരും, കമ്പനികൾ നിലനിൽക്കും. “Ease of Doing Business” എന്ന വാചകം ഒരു സാമ്പത്തിക തത്ത്വചിന്തയായി തന്നെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ഈ വാഗ്ദാനം യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ എത്രത്തോളം സാധൂകരിക്കപ്പെട്ടു എന്നത് ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഈ നിയമങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്ന പ്രധാന മാറ്റങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് പിരിച്ചുവിടലുകളും അടച്ചുപൂട്ടലുകളും എളുപ്പമാക്കിയത്. പ്രത്യേകിച്ച് Industrial Relations Code 2020 പ്രകാരം 300 തൊഴിലാളികളിൽ താഴെയുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് സർക്കാർ അനുമതിയില്ലാതെ തന്നെ പിരിച്ചുവിടലുകൾക്ക് അനുമതി നൽകിയത് തൊഴിലാളികളുടെ ജോലി സുരക്ഷയെ വലിയ തോതിൽ ബാധിച്ചു. സമരാവകാശത്തിന് മുൻകൂട്ടി നോട്ടീസ് നിർബന്ധമാക്കുകയും യൂണിയൻ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തതോടെ തൊഴിലാളികളുടെ ചർച്ചശക്തി ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞു. ഈ മാറ്റങ്ങൾ എല്ലാം വ്യവസായങ്ങൾക്ക് “സ്വാതന്ത്ര്യം” നൽകുന്നതായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ചോദ്യം ഇതാണ്: ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം വ്യവസായങ്ങളെ രക്ഷിച്ചോ?
ഇന്ത്യയിലെ യഥാർത്ഥ അനുഭവം വ്യത്യസ്തമായ കഥ പറയുന്നു. വ്യവസായ തകർച്ചകൾ, പ്രത്യേകിച്ച് വലിയ കോർപ്പറേറ്റ് തകർച്ചകൾ, ഈ നിയമങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നതിനു മുൻപും ശേഷവും തുടർച്ചയായി നടന്നിട്ടുണ്ട്. Jet Airways, Kingfisher Airlines എന്നീ എയർലൈൻ കമ്പനികളുടെ തകർച്ച തൊഴിലാളി സമരങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല; മറിച്ച്, വൻകടബാധ്യത, തെറ്റായ ബിസിനസ് തന്ത്രങ്ങൾ, മാനേജ്മെന്റ് തർക്കങ്ങൾ എന്നിവയാണ് പ്രധാന കാരണങ്ങൾ. ടെലികോം മേഖലയിലെ Reliance Communications, Aircel എന്നിവയുടെ തകർച്ചയും വിപണി മത്സരത്തിന്റെ ക്രൂരതയും സാമ്പത്തിക അനിയന്ത്രണവും ചേർന്നതാണ്. Videocon Industries, ABG Shipyard, Bhushan Steel എന്നിവയുടെ കേസുകളും ബാങ്കിംഗ് പ്രതിസന്ധിയും കോർപ്പറേറ്റ് ഗവണൻസ് പാളിച്ചകളും തെളിയിക്കുന്നു.
ഈ ഉദാഹരണങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കെടുത്താലും ഒരു വലിയ സത്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു: കമ്പനികളുടെ തകർച്ചയുടെ പ്രധാന കാരണം തൊഴിലാളികളുടെ പ്രതിഷേധമല്ല; മറിച്ച് മാനേജ്മെന്റിന്റെ തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങളും സാമ്പത്തിക ഘടനാപരമായ പ്രശ്നങ്ങളുമാണ്. എന്നിട്ടും പൊതുവേദികളിൽ കുറ്റം തൊഴിലാളികളിലേക്കാണ് തിരിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രമാണ്—യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങളെ മറയ്ക്കാനുള്ള ഒരു മാർഗം.
ഇവിടെ നമുക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പോകേണ്ടതുണ്ട്. ഇന്ത്യയിലെ സാമ്പത്തിക നയങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഒരു വലിയ പിഴവിലേക്ക് വീഴുന്നു: വ്യവസായ പ്രശ്നങ്ങളെ “labour problem” ആയി ചിത്രീകരിക്കുക. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ വ്യവസായ തകർച്ചയുടെ പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ ധനകാര്യ സംവിധാനങ്ങളുടെ ദൗർബല്യം, കോർപ്പറേറ്റ് കടപ്പാട്, നിക്ഷേപ ക്ഷീണം, വിപണി അനിശ്ചിതത്വം, ടെക്നോളജി മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവയാണ്. ബാങ്കിംഗ് മേഖലയിലെ non-performing assets (NPAs) എന്ന പ്രശ്നം ഇന്ത്യയുടെ വ്യവസായ മേഖലയെ വർഷങ്ങളായി ബാധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. വലിയ കോർപ്പറേറ്റ് വായ്പകൾ തിരികെ ലഭിക്കാതിരുന്നത് ബാങ്കിംഗ് സംവിധാനത്തെ തന്നെ ദുര്ബലമാക്കി. ഇതിന്റെ ആഘാതം മുഴുവൻ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയിലും പ്രതിഫലിച്ചു.
Insolvency and Bankruptcy Code 2016 കൊണ്ടുവന്നത് ഈ പ്രശ്നത്തിന് ഒരു പരിഹാരമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. പല കമ്പനികളും ലേലത്തിലൂടെയോ പുനഃസംഘടനയിലൂടെയോ കടന്നുപോയി. എന്നാൽ ഇത് ഒരു കാര്യം തെളിയിക്കുന്നു: കമ്പനികളുടെ തകർച്ച ഒരു സിസ്റ്റമാറ്റിക് സാമ്പത്തിക പ്രക്രിയയാണ്. ഇത് തൊഴിലാളികളുടെ സമരങ്ങളുടെ ഫലമല്ല; മറിച്ച്, സാമ്പത്തിക നയങ്ങളുടെ ദൗർബല്യവും കോർപ്പറേറ്റ് ഗവണൻസ് പാളിച്ചകളും ചേർന്നതാണ്.
ഇവിടെ ഗ്ലോബലൈസേഷന്റെ പങ്കും നിർണായകമാണ്. ലോകവിപണിയിലെ കടുത്ത മത്സരം ഇന്ത്യൻ കമ്പനികളെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കുന്നു. ചൈന, വിയറ്റ്നാം, ബംഗ്ലാദേശ് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിലെ കുറഞ്ഞ ചെലവിലുള്ള ഉൽപാദനം, ഉയർന്ന സ്കെയിൽ, സർക്കാർ പിന്തുണ എന്നിവ ഇന്ത്യൻ വ്യവസായങ്ങൾക്ക് വെല്ലുവിളിയാണ്. ഈ മത്സരത്തിൽ പരാജയപ്പെടുന്നത് തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല; മറിച്ച് സാങ്കേതിക നവീകരണത്തിന്റെ അഭാവം, വിപണി അനുസരണക്ഷമതയുടെ കുറവ്, നയപരമായ പിന്തുണയുടെ അപര്യാപ്തത എന്നിവ കൊണ്ടാണ്.
ടെക്നോളജിയുടെ വേഗത്തിലുള്ള മാറ്റവും ഒരു വലിയ ഘടകമാണ്. BlackBerry, HTC, Micromax തുടങ്ങിയ കമ്പനികൾ പിന്നോട്ട് പോയത് തൊഴിലാളി സമരങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല; വിപണിയിലെ സാങ്കേതിക മാറ്റങ്ങളെ പിന്തുടരാൻ കഴിയാത്തത് കൊണ്ടാണ്. ഇത് ഒരു ഗ്ലോബൽ മാർക്കറ്റ് ഡൈനാമിക്കാണ്, പ്രാദേശിക തൊഴിൽ പ്രശ്നമല്ല.
ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് ഒരു നിർണായകമായ സത്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു: തൊഴിലാളികളെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നത് വ്യവസായ വളർച്ചയ്ക്ക് പരിഹാരമല്ല. മറിച്ച്, അത് തൊഴിലാളികളുടെ സുരക്ഷ കുറയ്ക്കുകയും സാമ്പത്തിക അസമത്വം വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, എന്നാൽ വ്യവസായങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്നില്ല. ഇന്ത്യയിലെ ബിസിനസ് പോളിസിയുടെ പരാജയം ഇവിടെ വ്യക്തമാണ്. വ്യവസായ വളർച്ചയെ ഒരു സമഗ്ര സാമ്പത്തിക-സാമൂഹിക പ്രക്രിയയായി കാണാതെ, അത് “labour flexibility” എന്ന ഒറ്റ ഘടകത്തിലേക്ക് ചുരുക്കിയതാണ്. ഇതിലൂടെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങൾ മറച്ചുവെക്കപ്പെടുന്നു.
ഇവിടെ രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ അഭാവം എന്ന വിഷയവും ചേർക്കേണ്ടതുണ്ട്. സാമ്പത്തിക നയങ്ങൾ പലപ്പോഴും ദീർഘകാല ദർശനമില്ലാതെ രൂപപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. structural reforms എന്ന പേരിൽ തൊഴിലാളി നിയമങ്ങൾ മാറ്റുമ്പോൾ, അതേ തീവ്രതയിൽ ബാങ്കിംഗ് പരിഷ്കാരങ്ങൾ, കോർപ്പറേറ്റ് ഗവണൻസ് ശക്തിപ്പെടുത്തൽ, വ്യവസായ നിക്ഷേപ പ്രോത്സാഹനം, ടെക്നോളജി നവീകരണം എന്നിവയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നില്ല. ഇത് ഒരു അസമതുലിതമായ നയപരമായ സമീപനമാണ്.
ട്രേഡ് യൂണിയനുകളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് എളുപ്പമാണ്, കാരണം അത് രാഷ്ട്രീയമായി ലാഭകരമാണ്. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങളെ നേരിടാൻ രാഷ്ട്രീയ ധൈര്യവും ഇച്ഛാശക്തിയും ആവശ്യമാണ്. അതാണ് പലപ്പോഴും കാണാനില്ലാത്തത്. തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ ചുരുക്കുന്നത് “പരിഷ്കാരം” ആയി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, കോർപ്പറേറ്റ് ഉത്തരവാദിത്വം ഉറപ്പാക്കുന്ന നടപടികൾ പിന്നിലാക്കപ്പെടുന്നു.
മെയ് ദിനം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു അടിസ്ഥാന സത്യമാണ്: തൊഴിലാളികളും വ്യവസായങ്ങളും തമ്മിൽ ഒരു വിരോധബന്ധമല്ല വേണ്ടത്; മറിച്ച് സഹവർത്തിത്വമാണ് ആവശ്യമായത്. തൊഴിലാളികളുടെ ശബ്ദം ദുർബലമാക്കുന്നത് കൊണ്ട് വ്യവസായങ്ങൾ ശക്തമാകില്ല. മറിച്ച്, അവരുടെ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കിയാലേ ഒരു സ്ഥിരതയുള്ള സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥ ഉണ്ടാകൂ.
Read more
അവസാനം, ചോദ്യം വീണ്ടും അതേ: ട്രേഡ് യൂണിയനുകളെ ദുർബലപ്പെടുത്തിയത് കൊണ്ട് വ്യവസായങ്ങൾ രക്ഷപ്പെട്ടോ? ലഭ്യമായ തെളിവുകൾ വ്യക്തമാണ്—ഇല്ല. വ്യവസായങ്ങളുടെ ഭാവി തൊഴിലാളികളുടെ ശബ്ദം ചുരുക്കിയാൽ നിർണയിക്കപ്പെടുന്നില്ല; മറിച്ച് നയപരമായ ദൂരദർശിത്വവും സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രീയതയും ആണ് നിർണായകം. അതിനാൽ, യഥാർത്ഥ വിമർശനം ട്രേഡ് യൂണിയനുകളെതിരെ അല്ല; വ്യവസായ നയങ്ങളുടെ പരാജയത്തെയും രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ അഭാവത്തെയുംതിരെയാണ്. ഇത് തുറന്ന് പറയാൻ തയ്യാറാകുമ്പോഴാണ് മെയ് ദിനത്തിന്റെ ആത്മാവ് യഥാർത്ഥത്തിൽ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നത്.
