രാജഗിരിയും ക്രൈസ്റ്റും മുതൽ ഗ്രാമീണ കോളേജുകൾ വരെ: ഒരു സ്റ്റാർട്ടപ്പിന് മുന്നിൽ കേരളത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസബുദ്ധി എങ്ങനെ മുട്ടുമടക്കി?

ടാൽറോപ്പിന്റെ പ്രതിസന്ധി ഒരു കമ്പനിയുടെ സാമ്പത്തിക തകർച്ചയുടെ കഥ മാത്രമല്ല. കേരളത്തിലെ വിദ്യാഭ്യാസ ഭരണത്തിന്റെ വിധിനിർണയ ശേഷിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കടുത്ത ചോദ്യമാണ് അത് ഉയർത്തുന്നത്. ദേശീയ അംഗീകാരങ്ങളും NAAC ഗ്രേഡുകളും NIRF റാങ്കിംഗുകളും ഗവേഷണ മികവും അഭിമാനമായി ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്ന സ്ഥാപനങ്ങൾ പോലും ഒരു സ്വകാര്യ സ്റ്റാർട്ടപ്പിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ ആവശ്യമായ പരിശോധനകൾ നടത്തിയിരുന്നോ എന്നതാണ് ഇന്ന് സമൂഹം ചോദിക്കുന്നത്.

കളമശ്ശേരിയിലെ രാജഗിരി കോളേജ് ഓഫ് സോഷ്യൽ സയൻസസ്, ഇരിങ്ങാലക്കുടയിലെ ക്രൈസ്റ്റ് കോളേജ് ഓഫ് എഞ്ചിനീയറിംഗ്, നിലമ്പൂരിലെ അമൽ കോളേജ് ഓഫ് അഡ്വാൻസ്ഡ് സ്റ്റഡീസ്, എടവണ്ണയിലെ ജാമിയ നദ്‌വിയ്യ, കണ്ണൂരിലെയും കാസർകോട്ടിലെയും മറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങൾ—ഓരോന്നിനും വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് സ്വന്തം പാരമ്പര്യവും വിശ്വാസ്യതയുമുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇവരുടെ സഹകരണം ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തിന് വാണിജ്യപരമായ അംഗീകാരമായി മാറി. ഒരു കോളേജ് കാമ്പസിനകത്ത് പ്രവേശനം ലഭിക്കുക എന്നത് ഒരു കമ്പനിയ്ക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വിശ്വാസമുദ്രയാണ്. ആ വിശ്വാസം പിന്നീട് വിദ്യാർത്ഥികളിലേക്കും രക്ഷിതാക്കളിലേക്കും നിക്ഷേപകരിലേക്കും സ്വാഭാവികമായി വ്യാപിക്കുന്നു.

ഇവിടെ ചോദിക്കേണ്ടത്, “കരാർ ഒപ്പുവെച്ചു” എന്നതല്ല; കരാറിന് മുമ്പ് എന്തൊക്കെ പരിശോധിച്ചു എന്നതാണ്. കമ്പനിയുടെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറ എന്തായിരുന്നു? നിക്ഷേപകരുടെ വിവരങ്ങൾ എന്തായിരുന്നു? വാഗ്ദാനം ചെയ്ത സാങ്കേതികവിദ്യകൾ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നോ? തൊഴിൽ ഉറപ്പുകൾക്ക് എന്ത് അടിസ്ഥാനമായിരുന്നു? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ ഉത്തരങ്ങൾ ലഭിച്ച ശേഷമായിരുന്നോ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ അവരുടെ വിദ്യാർത്ഥികളെ ആ പദ്ധതികളിലേക്ക് നയിച്ചത്?

“സിലിക്കൺ വാലി”, “ഇക്കോസിസ്റ്റം”, “AI”, “ഡീപ് ടെക്”, “സ്റ്റാർട്ടപ്പ്”, “ഗ്ലോബൽ പ്ലേസ്‌മെന്റ്” തുടങ്ങിയ പദങ്ങൾ ഇന്നത്തെ വിദ്യാഭ്യാസ വിപണിയിൽ ഒരു മാന്ത്രികശക്തിപോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഈ പദങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ സാമ്പത്തിക സുസ്ഥിരതയും സാങ്കേതിക ശേഷിയും നിയമപരമായ ഉത്തരവാദിത്വവും ഇല്ലെങ്കിൽ അവ വെറും വിപണനഭാഷ മാത്രമാണ്. അതിനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിലേക്കാണ് നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങൾ എത്തിപ്പെട്ടതെങ്കിൽ അത് ഗുരുതരമായ മുന്നറിയിപ്പാണ്.

ഒരു വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനം വെറും ക്ലാസ് മുറിയല്ല; അത് സാമൂഹിക വിശ്വാസത്തിന്റെ സ്ഥാപനമാണ്. രക്ഷിതാക്കൾ സ്വന്തം മക്കളുടെ ഭാവി ആ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്നത്, അവിടെ അക്കാദമിക് മികവിനൊപ്പം തീരുമാനമെടുക്കുന്ന വിവേകവും ഉണ്ടെന്ന വിശ്വാസത്തിലാണ്. ആ വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരു സ്വകാര്യ കമ്പനിക്ക് കാമ്പസിന്റെ വാതിലുകൾ തുറന്നുകൊടുക്കുമ്പോൾ, സ്ഥാപനത്തിനും അതിന്റെ ഭരണസമിതിക്കും നൈതിക ഉത്തരവാദിത്വം ഉണ്ടാകുന്നു.

ഇത് കുറ്റം ചുമത്താനുള്ള ശ്രമമല്ല; മറിച്ച് ആത്മപരിശോധനയ്ക്കുള്ള അവസരമാണ്. കേരളത്തിലെ എല്ലാ സർവകലാശാലകളും സ്വാശ്രയ കോളേജുകളും സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്ത പദ്ധതികൾക്ക് മുമ്പ് നിർബന്ധിതമായ Due Diligence, സ്വതന്ത്ര സാമ്പത്തിക ഓഡിറ്റ്, നിയമപരിശോധന, സാങ്കേതിക മൂല്യനിർണയം, റിസ്ക് അസസ്മെന്റ് എന്നിവ നടപ്പാക്കുന്ന സംവിധാനം രൂപീകരിക്കേണ്ട സമയമാണിത്. വിദ്യാഭ്യാസം വിപണിയുടെ പരീക്ഷണശാലയല്ല; വിദ്യാർത്ഥികൾ ഒരു സ്റ്റാർട്ടപ്പിന്റെ ബിസിനസ് മോഡൽ പരീക്ഷിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന വിഭവവുമല്ല.
ഈ സംഭവത്തിൽ നിന്ന് കേരളം പഠിക്കേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ പാഠം ലളിതമാണ്. വലിയ പരസ്യങ്ങൾ വിശ്വാസ്യതയല്ല. അവാർഡുകൾ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ തെളിവല്ല. സെലിബ്രിറ്റികളുടെ സാന്നിധ്യം സ്ഥാപനത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ആരോഗ്യത്തിന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റുമല്ല. വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അവരുടെ കെട്ടിടങ്ങളിലും ബ്രാൻഡിംഗിലും അല്ല; വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഭാവിയെ സംരക്ഷിക്കുന്ന വിവേകമുള്ള തീരുമാനങ്ങളിലാണ്.

അതുകൊണ്ട് ടാൽറോപ്പിന്റെ കഥ അവസാനിക്കുമ്പോൾ ഒരു കമ്പനിയുടെ പരാജയം മാത്രമല്ല രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടേണ്ടത്. കേരളത്തിലെ വിദ്യാഭ്യാസ ഭരണസംവിധാനം സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ഒരു അടിസ്ഥാന ചോദ്യവും രേഖപ്പെടുത്തണം: അടുത്ത തവണ ഇത്തരമൊരു കമ്പനി വരുമ്പോൾ, നാം വീണ്ടും അതേ തെറ്റ് ആവർത്തിക്കുമോ?