ചിന്താ ജെറോമിന്റെ പിഎച്ച്.ഡി. പുനഃപരിശോധന: അക്കാദമിക് സമഗ്രതയുടെ പേരിലുള്ള അനാവശ്യ കൈകടത്തലോ?

ഒരു ഗവേഷകയുടെ ബിരുദത്തിനപ്പുറം, സർവകലാശാലയുടെ അധികാരപരിധിയും വിദ്യാർഥികളുടെ നിയമപരമായ സംരക്ഷണവും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ

ഒരു സർവകലാശാല ഒരു ഗവേഷകയ്ക്ക് ഡോക്ടറേറ്റ് നൽകുന്നു. ഗവേഷണപ്രബന്ധം വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. പരീക്ഷകർ റിപ്പോർട്ട് സമർപ്പിക്കുന്നു. വൈവ വോസിയും മറ്റു നിർബന്ധിത നടപടിക്രമങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കപ്പെടുന്നു. തുടർന്ന് സർവകലാശാലയുടെ പരമാധികാര സ്ഥാപനമായ സിൻഡിക്കേറ്റ് ബിരുദം നൽകാനുള്ള തീരുമാനം അംഗീകരിക്കുന്നു. ഒരു ഗവേഷകയുടെ വർഷങ്ങളായുള്ള അക്കാദമിക് പരിശ്രമത്തിന് അതോടെ ഔദ്യോഗിക അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ബിരുദം ലഭിച്ച് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അതേ പ്രബന്ധം വീണ്ടും പരിശോധിക്കാൻ സർവകലാശാല തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ, ഉയരുന്ന ചോദ്യം പ്രബന്ധത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കത്തിലെ പിഴവുകളെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല. ഒരു സർവകലാശാലയ്ക്ക് താൻ തന്നെ പൂർത്തിയാക്കിയ അക്കാദമിക് മൂല്യനിർണ്ണയത്തെ എത്രത്തോളം പിന്നോട്ടുപോയി പുനഃപരിശോധിക്കാൻ കഴിയും? ആ നടപടിക്ക് നിയമപരമായ അടിത്തറ എന്താണ്?

ഡോ. ചിന്താ ജെറോമിന്റെ പിഎച്ച്.ഡി. പ്രബന്ധം പുനഃപരിശോധിക്കാൻ കേരള സർവകലാശാല അഞ്ചംഗ സിൻഡിക്കേറ്റ് സമിതിയെ നിയോഗിച്ചതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിവാദം ഈ അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യങ്ങളിലേക്കാണ് നമ്മെ എത്തിക്കുന്നത്. ഇവിടെ രാഷ്ട്രീയം കാണേണ്ടതില്ല. വ്യക്തിയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളോ സർവകലാശാലയുടെ ഭരണനേതൃത്വവുമായുള്ള ബന്ധങ്ങളോ പരിശോധിക്കേണ്ടതില്ല. ഒരു അധ്യാപകനെന്ന നിലയിൽ ആദ്യം പരിഗണിക്കേണ്ടത് വിദ്യാർഥിയുടെ അവകാശങ്ങളാണ്. കാരണം, ഇന്ന് ഒരു പ്രശസ്ത ഗവേഷകയുടെ കാര്യത്തിൽ സ്വീകരിക്കുന്ന അസാധാരണ നടപടിക്രമം നാളെ മറ്റൊരു സാധാരണ വിദ്യാർഥിയുടെ അക്കാദമിക് ജീവിതത്തിലും പ്രയോഗിക്കപ്പെടാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല; സർവകലാശാലാ ഭരണത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തത്തെയും അക്കാദമിക് സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും നിയമവാഴ്ചയെയും സംബന്ധിക്കുന്ന പൊതുതാൽപ്പര്യ വിഷയമാണ്.

ബിരുദം നൽകിയശേഷമുള്ള പുനഃപരിശോധന: അധികാരത്തിന്റെ അതിരുകൾ എവിടെ?

2021-ലാണ് ഡോ. ചിന്താ ജെറോമിന് പിഎച്ച്.ഡി. ബിരുദം ലഭിച്ചതെന്നാണ് ലഭ്യമായ വിവരങ്ങൾ. 2021 ഓഗസ്റ്റ് 17-ന് സിൻഡിക്കേറ്റ് പരീക്ഷകരുടെ റിപ്പോർട്ടുകൾ പരിഗണിച്ച് ബിരുദത്തിന് അർഹതയുണ്ടെന്ന് ഔപചാരികമായി അംഗീകരിച്ചുവെന്നും റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്. അതിനുശേഷം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ഒരു പ്രബന്ധം വീണ്ടും പരിശോധിക്കാനുള്ള തീരുമാനം എടുക്കുമ്പോൾ, സർവകലാശാല ആദ്യം വ്യക്തമാക്കേണ്ടത് അതിന്റെ നിയമപരമായ അധികാരമാണ്.

ഒരു ഗവേഷണപ്രബന്ധത്തിൽ തെറ്റുകളുണ്ടാകാം. ചരിത്രപരമായ വസ്തുതകൾ തെറ്റായി ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. സ്രോതസ്സുകളുടെ ഉപയോഗത്തിൽ വീഴ്ചകളുണ്ടാകാം. വാദങ്ങൾ ദുർബലമായിരിക്കാം. റഫറൻസുകൾ അപര്യാപ്തമായിരിക്കാം. ഒരു കൃതിയുടെ രചയിതാവിനെ തെറ്റായി രേഖപ്പെടുത്തിയതുപോലുള്ള ഗുരുതരമായ അക്കാദമിക് പിഴവുകളും സംഭവിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ഈ പോരായ്മകളെല്ലാം ഒരേ നിയമപരമായ വിഭാഗത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല. അക്കാദമിക് നിലവാരത്തിലെ വീഴ്ച, വസ്തുതാപരമായ തെറ്റ്, മോശം ഗവേഷണം, പ്ലേജിയറിസം എന്നിവ പരസ്പരം തുല്യമായ ആശയങ്ങളല്ല.

ഒരു സർവകലാശാലയുടെ അക്കാദമിക് മൂല്യനിർണ്ണയത്തിൽ പിഴവുണ്ടായോ എന്നത് പരിശോധിക്കാവുന്ന വിഷയമാണ്. എന്നാൽ ബിരുദം നൽകിക്കഴിഞ്ഞ ഒരു പ്രബന്ധത്തെ വീണ്ടും അക്കാദമിക് പരീക്ഷണത്തിന് വിധേയമാക്കാൻ സർവകലാശാലയ്ക്ക് പൊതുവായും പരിധികളില്ലാത്തതുമായ അധികാരമുണ്ടെന്ന് കരുതുന്നത് അപകടകരമായ സമീപനമാണ്. അത്തരമൊരു അധികാരം ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് ഏത് നിയമത്തിലോ സ്റ്റാറ്റ്യൂട്ടിലോ റെഗുലേഷനിലോ അധിഷ്ഠിതമാണെന്ന് വ്യക്തമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

2022-ലെ റെഗുലേഷൻസ് മുൻകാല പ്രാബല്യത്തോടെ പ്രയോഗിക്കാമോ?

ഈ വിഷയത്തിലെ നിർണായകമായ മറ്റൊരു വശം കേരള സർവകലാശാലയുടെ 2022-ലെ പിഎച്ച്.ഡി. റെഗുലേഷൻസിന്റെ പ്രാബല്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ലഭ്യമായ വിവരങ്ങൾ പ്രകാരം, ഈ ചട്ടങ്ങൾ 2024 ജനുവരി സെഷൻ മുതൽ രജിസ്ട്രേഷൻ തേടുന്ന ഉദ്യോഗാർത്ഥികൾക്ക് ബാധകമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ, 2021-ൽ ബിരുദം നേടിയ ഗവേഷകയുടെ പ്രബന്ധം പുനഃപരിശോധിക്കുന്നതിനായി 2022-ലെ ചട്ടങ്ങൾ മുൻകാല പ്രാബല്യത്തോടെ പ്രയോഗിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്നത് നിയമപരമായി പരിശോധിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്.

നിയമങ്ങൾ നിലവിൽ വന്നതിനുശേഷമുള്ള നടപടികൾക്ക് അവ ബാധകമാകുന്നതും, അതിന് മുമ്പ് പൂർത്തിയാക്കിയ അക്കാദമിക് നടപടികളിലേക്ക് അവയെ പിന്നോട്ടുപോയി പ്രയോഗിക്കുന്നതും രണ്ടുതരം കാര്യങ്ങളാണ്. പ്രത്യേകിച്ച്, ബിരുദം നൽകുന്നതിനുള്ള നടപടിക്രമങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയ ഒരു ഗവേഷകയുടെ അവകാശങ്ങളെ ബാധിക്കുന്ന തരത്തിൽ പുതിയ ചട്ടങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ വ്യക്തമായ നിയമവ്യവസ്ഥ ആവശ്യമാണ്.

എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന സൂക്ഷ്മതയുണ്ട്. ഒരു പുതിയ റെഗുലേഷൻ നേരിട്ട് ബാധകമല്ലെന്ന വാദം മാത്രം കൊണ്ട് സർവകലാശാലയ്ക്ക് മുൻകാലത്ത് നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന ചട്ടങ്ങൾ പ്രകാരമുള്ള അന്വേഷണാധികാരമില്ലെന്ന് സ്വയം നിഗമനം ചെയ്യാനാവില്ല. 2021-ൽ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന സർവകലാശാലാ ചട്ടങ്ങൾ, ബാധകമായ യുജിസി റെഗുലേഷൻസ്, ബിരുദം പിൻവലിക്കൽ അല്ലെങ്കിൽ പ്ലേജിയറിസം സംബന്ധിച്ച മറ്റ് നിയമവ്യവസ്ഥകൾ എന്നിവ പരിശോധിച്ചശേഷം മാത്രമേ അന്തിമമായ നിയമനിഗമനത്തിലെത്താൻ കഴിയൂ. അതിനാൽ, സർവകലാശാലയുടെ യഥാർത്ഥ ഉത്തരവും അക്കാലത്ത് ബാധകമായ ചട്ടങ്ങളും പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ലഭ്യമാക്കേണ്ടത് സുതാര്യതയുടെ ഭാഗമാണ്.

പ്ലേജിയറിസം അന്വേഷിക്കലും അക്കാദമിക് മൂല്യനിർണ്ണയം വീണ്ടും നടത്തലും രണ്ടാണ്

ഈ വിവാദത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വേർതിരിവ് പ്ലേജിയറിസം അന്വേഷണവും ഒരു ഗവേഷണപ്രബന്ധത്തിന്റെ അക്കാദമിക് നിലവാരം വീണ്ടും വിലയിരുത്തുന്നതും തമ്മിലാണ്.

2018-ലെ യുജിസി (Promotion of Academic Integrity and Prevention of Plagiarism in Higher Educational Institutions) Regulations, അക്കാദമിക് സമഗ്രതയും കൃതിചോരണ പ്രതിരോധവും സംബന്ധിച്ച നടപടിക്രമങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. മറ്റൊരാളുടെ രചനയോ ആശയമോ സ്വന്തമെന്ന രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് പ്ലേജിയറിസത്തിന്റെ പരിധിയിൽ വരാം. അതിനാൽ ഒരു ഗവേഷണപ്രബന്ധത്തിൽ മറ്റൊരാളുടെ ഉള്ളടക്കം അനധികൃതമായി ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന സംശയം ഉയർന്നാൽ സർവകലാശാലയ്ക്ക് അത് പരിശോധിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്.

എന്നാൽ ഒരു പ്രബന്ധത്തിൽ തെറ്റായ ചരിത്രവിവരങ്ങൾ ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നോ ഒരു കവിതയുടെ രചയിതാവിനെ തെറ്റായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നോ ഉള്ള ആരോപണം സ്വതവേ പ്ലേജിയറിസമായി മാറുന്നില്ല. ഉദാഹരണത്തിന്, ചങ്ങമ്പുഴയുടെ വാഴക്കുല വൈലോപ്പിള്ളിയുടേതാണെന്ന് തെറ്റായി ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അത് ഗൗരവമേറിയ അക്കാദമിക് പിഴവായിരിക്കാം. ഗവേഷണത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെ ബാധിക്കുന്ന വീഴ്ചയായിരിക്കാം. പക്ഷേ, അത് പ്ലേജിയറിസമാണെന്ന് നിയമപരമായി സ്ഥാപിക്കാൻ യുജിസി നിർവചനത്തിലെ ഘടകങ്ങൾ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഒരു തെറ്റിനെ പ്ലേജിയറിസമായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, ആ തെറ്റ് ഏത് നിയമപരമായ നിർവചനത്തിന് കീഴിലാണ് വരുന്നതെന്ന് തെളിയിക്കണം. സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിലെ ആരോപണങ്ങളോ പൊതുജനങ്ങളുടെ ധാർമിക രോഷമോ അതിന് പകരമാകില്ല.

സമാനതാ ശതമാനം മാത്രം മതിയാകില്ല

പ്ലേജിയറിസം കണ്ടെത്തുന്നതിനായി സമാനതാ പരിശോധനാ സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയർ റിപ്പോർട്ടിൽ കാണുന്ന സമാനതാ ശതമാനം മാത്രം ഒരു ഗവേഷകൻ പ്ലേജിയറിസം നടത്തിയെന്ന് അന്തിമമായി തെളിയിക്കുന്നില്ല. ഉദ്ധരണികൾ, റഫറൻസുകൾ, ബിബ്ലിയോഗ്രാഫി, പൊതുവായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പദപ്രയോഗങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സ്വഭാവവും അവ ചട്ടപ്രകാരം ഒഴിവാക്കേണ്ടതുണ്ടോ എന്നതും പരിശോധിക്കണം.

2018-ലെ യുജിസി ചട്ടക്കൂടിൽ സമാനതയുടെ വിവിധ തലങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് വ്യത്യസ്ത നടപടിക്രമങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ റിപ്പോർട്ടിലെ ശതമാനം എത്രയാണെന്നതിലുപരി, സമാനതയുടെ ഉറവിടം എന്താണ്, അത് ഉചിതമായി ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ടോ, ഗവേഷകയുടെ ഉദ്ദേശ്യം എന്തായിരുന്നു, ബാധകമായ ചട്ടങ്ങൾ ഏതാണ് എന്നിവയാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്.

ഒരു ഗവേഷണപ്രബന്ധത്തിൽ ചില വാചകങ്ങൾ മറ്റൊരു കൃതിയുമായി സാമ്യമുള്ളതായി കണ്ടെത്തുന്നത് അന്വേഷണത്തിന് തുടക്കമാകാം. എന്നാൽ അതിനുശേഷം തെളിവുകളുടെ പരിശോധനയും ഗവേഷകയുടെ വിശദീകരണവും നിയമപരമായ നടപടിക്രമങ്ങളും ആവശ്യമാണ്. സോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെ റിപ്പോർട്ട് തന്നെ അന്തിമവിധിയല്ല.

റെഗുലേഷൻ 12: ഗവേഷകയ്ക്കും അവകാശങ്ങളുണ്ട്

അക്കാദമിക് ദുരുപയോഗം ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ നടപടിക്രമപരമായ സംരക്ഷണങ്ങൾ നൽകുന്നത് യുജിസി ചട്ടക്കൂടിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്. ആരോപണം വ്യക്തമായി അറിയിക്കുക, ബന്ധപ്പെട്ട വ്യക്തിക്ക് മറുപടി നൽകാൻ അവസരം നൽകുക, തെളിവുകൾ പരിശോധിക്കുക, സ്വാഭാവിക നീതിയുടെ തത്വങ്ങൾ പാലിക്കുക എന്നിവ അന്വേഷണത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയ്ക്ക് അനിവാര്യമാണ്.

നിങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച 2018-ലെ റെഗുലേഷൻ 12-ലെ വ്യവസ്ഥകൾ ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ വ്യവസ്ഥകളുടെ കൃത്യമായ പാഠവും ബാധകതയും ഔദ്യോഗിക ചട്ടത്തിന്റെ പൂർണരൂപം പരിശോധിച്ച ശേഷമേ നിയമപരമായി ഉദ്ധരിക്കാൻ കഴിയൂ. അതിനാൽ, ഒരു അന്വേഷണത്തിൽ ഗവേഷകയ്ക്ക് പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള അവസരമുണ്ടായോ, തെളിവുകൾ ലഭ്യമാക്കിയോ, അപ്പീൽ സംവിധാനമുണ്ടോ തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ പ്രായോഗികമായി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

നിയമത്തിന്റെ സംരക്ഷണം ആരോപണത്തിന്റെ ഗൗരവത്തെ ആശ്രയിച്ച് ഇല്ലാതാകുന്ന ഒന്നല്ല. പ്രശസ്തയായ ഗവേഷകയായാലും പൊതുജനശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാത്ത വിദ്യാർഥിയായാലും നടപടിക്രമപരമായ അവകാശങ്ങൾ ഒരേ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം.

അഞ്ചംഗ സിൻഡിക്കേറ്റ് സമിതി: അന്വേഷണാധികാരവും നിയമപരമായ ഘടനയും

പ്രാഥമിക പരിശോധനയ്ക്കായി അഞ്ചംഗ സമിതി രൂപീകരിച്ചതായി റിപ്പോർട്ടുകൾ പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്. പരാതിയിൽ കഴമ്പുണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തിയാൽ തുടർനടപടികൾ സ്വീകരിക്കുമെന്നും റിപ്പോർട്ടുകൾ പറയുന്നു. ഒരു പരാതി സ്വീകരിക്കുന്നതിലും രേഖകൾ ശേഖരിക്കുന്നതിലും അന്വേഷണയോഗ്യമായ ആരോപണമുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കുന്നതിലും സർവകലാശാലയ്ക്ക് അധികാരമുണ്ടാകാം.

എന്നാൽ ഒരു പ്രാഥമിക വസ്തുതാന്വേഷണ സമിതിക്ക് നൽകുന്ന അധികാരവും പ്ലേജിയറിസം സംബന്ധിച്ച അന്തിമ നിഗമനത്തിലെത്താൻ ചട്ടപ്രകാരം അധികാരപ്പെടുത്തിയ അക്കാദമിക്-ഇന്റഗ്രിറ്റി സംവിധാനത്തിന്റെ അധികാരവും ഒരുപോലെയല്ല.

യുജിസി ചട്ടങ്ങൾ പ്രകാരം സ്ഥാപനതലത്തിലുള്ള അക്കാദമിക് ഇന്റഗ്രിറ്റി സംവിധാനങ്ങൾ, അന്വേഷണ ഘടനകൾ, വിദഗ്ധരുടെ പങ്കാളിത്തം, നടപടിക്രമപരമായ സംരക്ഷണങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് പ്രാധാന്യമുണ്ട്. കേരള സർവകലാശാലയുടെ അക്കാലത്തെ ആന്റി-പ്ലേജിയറിസം നയത്തിൽ ബിരുദം നൽകിയശേഷം ഉയരുന്ന ആരോപണങ്ങൾക്കായി പ്രത്യേക സമിതി നിർദ്ദേശിച്ചിരുന്നോ, അങ്ങനെയെങ്കിൽ അതിന്റെ ഘടന എന്തായിരുന്നു, ഇപ്പോഴത്തെ അഞ്ചംഗ സമിതി ആ ചട്ടക്കൂടിനനുസരിച്ചാണോ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടത് എന്നിവ ഔദ്യോഗിക രേഖകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിശോധിക്കണം.

സമിതി രൂപീകരിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം നിയമവിരുദ്ധത തെളിയുന്നില്ല. എന്നാൽ നിയമപരമായ അധികാരമില്ലാത്ത ഒരു സമിതിക്ക് അന്തിമ അന്വേഷണാധികാരം നൽകുന്നതും അതിന്റെ പ്രാഥമിക നിഗമനങ്ങളെ അന്തിമ വിധിയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതും ഗുരുതരമായ നടപടിക്രമ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് കാരണമാകാം.

അതിനാൽ സർവകലാശാല വ്യക്തമാക്കേണ്ടത്:

• സമിതി രൂപീകരിച്ചതിന്റെ നിയമപരമായ അടിസ്ഥാനം എന്താണ്?
• സമിതിയുടെ അധികാരപരിധി പ്രാഥമിക വസ്തുതാന്വേഷണത്തിൽ മാത്രമാണോ?
• പ്ലേജിയറിസം നിർണ്ണയിക്കാൻ അധികാരമുള്ള ചട്ടപ്രകാരമുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾ ഏതൊക്കെയാണ്?
• ഗവേഷകയ്ക്കും ഗൈഡിനും ആരോപണങ്ങൾ സംബന്ധിച്ച് വിശദീകരണം നൽകാനുള്ള അവസരം നൽകിയിട്ടുണ്ടോ?
• സമിതിയുടെ റിപ്പോർട്ട് അന്തിമ തീരുമാനമെടുക്കുന്ന സ്ഥാപനത്തിന് മാത്രമാണോ സമർപ്പിക്കുന്നത്?
• അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഗവേഷകയുടെ സ്വകാര്യതയും സ്വാഭാവിക നീതിയും എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കും?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകാതെ ഒരു അക്കാദമിക് വിവാദത്തെ പൊതുജനവിധിയിലേക്ക് മാറ്റുന്നത് സർവകലാശാലയുടെ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള നടപടിയാകില്ല.

ബിരുദം നൽകിയശേഷം പ്ലേജിയറിസം തെളിഞ്ഞാൽ എന്ത്?

ബിരുദം ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് ഒരു ഗവേഷകയ്ക്ക് പ്ലേജിയറിസം ആരോപണങ്ങളിൽ നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി സംരക്ഷണം ലഭിക്കുമെന്ന് പറയാനാവില്ല. ബിരുദം നൽകിയശേഷവും അക്കാദമിക് ദുരുപയോഗം കണ്ടെത്തപ്പെടാം. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ ബാധകമായ ചട്ടങ്ങൾ അനുസരിച്ച് അന്വേഷണം നടത്താനും നിയമപരമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാനും സർവകലാശാലയ്ക്ക് അധികാരമുണ്ടാകാം.

എന്നാൽ അന്വേഷണത്തിൽ പ്ലേജിയറിസം തെളിഞ്ഞുവെന്ന് കരുതിയാലും, സ്വീകരിക്കാവുന്ന നടപടി ഏതാണ് എന്നത് ബന്ധപ്പെട്ട ചട്ടങ്ങളാണ് നിർണ്ണയിക്കേണ്ടത്. ബിരുദം സ്വമേധയാ റദ്ദാക്കപ്പെടുന്നു എന്നതും, നിശ്ചിത നടപടിക്രമങ്ങൾക്കുശേഷം ബിരുദം സസ്പെൻഡ് ചെയ്യുകയോ മറ്റൊരു പരിഹാരം സ്വീകരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതും വ്യത്യസ്തമായ കാര്യങ്ങളാണ്.

നിങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച റെഗുലേഷൻ 12.1-ലെ Note 2 സംബന്ധിച്ച വാദവും ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ ആ വ്യവസ്ഥയുടെ കൃത്യമായ പ്രയോഗവും ബിരുദം നൽകിയ ശേഷമുള്ള അന്വേഷണത്തിലെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളും ഔദ്യോഗിക പാഠം പരിശോധിച്ചശേഷം മാത്രമേ ഉറപ്പോടെ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയൂ. ചട്ടത്തിലെ പ്രത്യേക പദപ്രയോഗങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച് അന്തിമ നിയമനിഗമനം നടത്തുന്നതിന് മുമ്പ് അതിന്റെ പൂർണവ്യവസ്ഥകളും മറ്റ് ബാധകമായ നിയമങ്ങളും പരിഗണിക്കണം.

സർവകലാശാലയുടെ നടപടിക്ക് സുതാര്യത ആവശ്യമാണ്

ഒരു സർവകലാശാലയ്ക്ക് അക്കാദമിക് സമഗ്രത സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. തെറ്റായ ഗവേഷണരീതികൾ, കൃതിചോരണം, വ്യാജ ഡാറ്റ, സ്രോതസ്സുകളുടെ ദുരുപയോഗം തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ച് പരാതികൾ ഉയർന്നാൽ അവ അന്വേഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ ആ ഉത്തരവാദിത്തം സർവകലാശാലയുടെ അധികാരപരിധിക്ക് പുറത്തേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നതിനുള്ള അനുമതിയല്ല.

ഒരു പ്രബന്ധത്തിൽ ഗുരുതരമായ തെറ്റുകളുണ്ടെന്ന് പൊതുസമൂഹത്തിൽ ചർച്ച നടക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ബിരുദം നൽകിയ പ്രബന്ധത്തെ പരിധികളില്ലാത്ത പുനർമൂല്യനിർണ്ണയത്തിന് വിധേയമാക്കാൻ കഴിയില്ല. മറുവശത്ത്, അക്കാദമിക് മൂല്യനിർണ്ണയത്തിൽ തെറ്റുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന വാദം ഉയർന്നാൽ അതിനെ ഒരിക്കലും പരിശോധിക്കരുതെന്നും പറയാനാവില്ല. യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം പരിശോധന നടത്താനുള്ള അധികാരം, സ്വീകരിക്കേണ്ട നിയമപരമായ നടപടി, ആരോപണത്തിന്റെ സ്വഭാവം, ഗവേഷകയുടെ അവകാശങ്ങൾ എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ശരിയായ സന്തുലിതാവസ്ഥയാണ്.

അതിനാൽ സർവകലാശാലയുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഔദ്യോഗിക ഉത്തരവ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടണം. ഏത് ചട്ടത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് നടപടി ആരംഭിച്ചതെന്ന് വ്യക്തമാക്കണം. അന്വേഷണം പ്ലേജിയറിസം ആരോപണത്തിൽ മാത്രമാണോ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്, അതോ പ്രബന്ധത്തിന്റെ അക്കാദമിക് നിലവാരം പുനഃപരിശോധിക്കാനാണോ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്നതും വ്യക്തമാക്കണം. ഈ രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മറച്ചുവെക്കുന്നത് ആശയക്കുഴപ്പം സൃഷ്ടിക്കും.

വ്യക്തിയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തിനപ്പുറം വിദ്യാർഥിയുടെ അവകാശം

ഡോ. ചിന്താ ജെറോമിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകൾ എന്തായാലും, സർവകലാശാലയുടെ ഭരണനേതൃത്വവുമായി അവർക്കുള്ള ബന്ധം എങ്ങനെയായാലും, അതൊന്നും അക്കാദമിക് നിയമങ്ങളുടെ പ്രയോഗത്തിൽ മാനദണ്ഡമാകരുത്. ഒരു സർവകലാശാലയുടെ നിയമപരമായ നടപടിക്രമങ്ങൾ വ്യക്തിയുടെ രാഷ്ട്രീയ തിരിച്ചറിയലിനെ ആശ്രയിച്ച് മാറുകയാണെങ്കിൽ, അത് അക്കാദമിക് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും നീതിക്കും ഭീഷണിയാകും.

ഇവിടെ ചിന്താ ജെറോമിനെ വ്യക്തിപരമായി സംരക്ഷിക്കണമെന്ന ആവശ്യമല്ല ഉയരുന്നത്. ആരോപണങ്ങൾ ശരിയാണെങ്കിൽ അവ നിയമാനുസൃതമായി അന്വേഷിക്കണം. എന്നാൽ ആരോപണങ്ങൾ പരിശോധിക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ നിയമപരമായ ഘടനകളെ മറികടക്കരുത്. വിദ്യാർഥിക്ക് വിശദീകരണം നൽകാനുള്ള അവസരം നിഷേധിക്കരുത്. ഒരു സമിതിയുടെ പ്രാഥമിക നിഗമനത്തെ അന്തിമ സത്യമായി അവതരിപ്പിക്കരുത്. തെളിയിക്കപ്പെടാത്ത ആരോപണങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അക്കാദമിക് ജീവിതത്തെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്തുന്ന സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കരുത്.

വിദ്യാർഥിയുടെ സംരക്ഷണം അക്കാദമിക് നിലവാരത്തിന്റെ ശത്രുവല്ല. മറിച്ച്, നിയമാനുസൃതമായ അന്വേഷണവും നീതിയുക്തമായ നടപടിക്രമവുമാണ് അക്കാദമിക് സമഗ്രതയ്ക്ക് വിശ്വാസ്യത നൽകുന്നത്.

കോടതിയെ സമീപിക്കാനുള്ള അവകാശവും നിയമപരമായ പരിശോധനയും

നടപടിക്രമം നിയമപരമായ അധികാരപരിധി മറികടക്കുന്നതാണെന്ന് ഗവേഷക കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, ലഭ്യമായ നിയമപരമായ പരിഹാരമാർഗങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനുള്ള അവകാശം അവർക്കുണ്ട്. അതിൽ കോടതിയെ സമീപിക്കുന്നതും ഉൾപ്പെട്ടേക്കാം. എന്നാൽ ഒരു കോടതി ഈ വിഷയത്തിൽ എന്ത് തീരുമാനമെടുക്കും എന്ന് മുൻകൂട്ടി പ്രവചിക്കാനാവില്ല. സർവകലാശാലാ ചട്ടങ്ങൾ, ഔദ്യോഗിക ഉത്തരവുകൾ, അന്വേഷണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം, തെളിവുകൾ, സ്വാഭാവിക നീതിയുടെ പാലനം എന്നിവയെ ആശ്രയിച്ചായിരിക്കും നിയമപരമായ വിലയിരുത്തൽ.

ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യം, ഒരു സർവകലാശാലയുടെ അക്കാദമിക് തീരുമാനത്തിൽ കോടതി ഇടപെടുന്ന പരിധിയും നടപടിക്രമപരമായ നിയമവിരുദ്ധത പരിശോധിക്കുന്ന പരിധിയും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം എന്നതാണ്. കോടതി സാധാരണയായി അക്കാദമിക് വിദഗ്ധരുടെ സ്ഥാനത്ത് സ്വയം പുതിയ മൂല്യനിർണ്ണയം നടത്തുന്നതിന് പകരം, തീരുമാനം നിയമാനുസൃതമാണോ, അധികാരപരിധിക്കുള്ളിലാണോ, സ്വാഭാവിക നീതി പാലിച്ചിട്ടുണ്ടോ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ പരിശോധിക്കാം. കൃത്യമായ നിയമപരമായ സ്ഥിതിഗതികൾ കേസിന്റെ വസ്തുതകളെയും ബാധകമായ നിയമങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കും.

ഉപസംഹാരം: സർവകലാശാലയുടെ വിശ്വാസ്യത സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെ?

ചിന്താ ജെറോമിന്റെ പിഎച്ച്.ഡി. പ്രബന്ധത്തിൽ തെറ്റുകളുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം അക്കാദമിക് തലത്തിൽ പരിശോധിക്കാവുന്നതാണ്. ഒരു ഗവേഷകയുടെ പ്രബന്ധത്തെ വിമർശനാത്മകമായി വിലയിരുത്താനും ചരിത്രപരമായ വസ്തുതകളിലെ പിഴവുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനും പൊതുസമൂഹത്തിന് അവകാശമുണ്ട്. എന്നാൽ വിമർശനം ഉണ്ടായതുകൊണ്ട് മാത്രം ബിരുദം നൽകിയശേഷമുള്ള പുനഃപരിശോധനയ്ക്ക് പരിധികളില്ലാത്ത അധികാരം സർവകലാശാലയ്ക്ക് ലഭിക്കുന്നില്ല.

അക്കാദമിക് സമഗ്രതയുടെ പേരിൽ സർവകലാശാലകൾ നിയമപരമായ ചട്ടക്കൂടുകൾ പാലിക്കണം. അതുപോലെ, വിദ്യാർഥിയുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ തെളിവുകളുള്ള പ്ലേജിയറിസം ആരോപണങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാതിരിക്കാനും കഴിയില്ല. ഇരുവശത്തുമുള്ള ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ നിയമപരമായി സന്തുലിതമാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഇന്ന് ഉയരുന്ന യഥാർത്ഥ ചോദ്യം ഇതാണ്: കേരള സർവകലാശാല ഇപ്പോൾ നടത്തുന്നത് നിയമപരമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്ലേജിയറിസം അന്വേഷണമാണോ, അതോ ബിരുദം നൽകി പൂർത്തിയാക്കിയ അക്കാദമിക് മൂല്യനിർണ്ണയത്തിന്റെ മുൻകാല പുനഃപരിശോധനയാണോ?

ഇത് രണ്ടാമത്തേതാണെങ്കിൽ, ആ നടപടിക്ക് വ്യക്തമായ നിയമപരമായ അധികാരം സർവകലാശാല തെളിയിക്കേണ്ടിവരും. ഒന്നാമത്തേതാണെങ്കിൽ, ബാധകമായ യുജിസി ചട്ടങ്ങളും സർവകലാശാലയുടെ ആന്റി-പ്ലേജിയറിസം നടപടിക്രമങ്ങളും സ്വാഭാവിക നീതിയുടെ തത്വങ്ങളും പൂർണമായി പാലിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

കാരണം, സർവകലാശാലയുടെ അധികാരം സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടത് വിദ്യാർഥിയുടെ അവകാശങ്ങളെ മറികടന്നല്ല. നിയമത്തിന്റെ പരിധിക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ടുള്ള അക്കാദമിക് സമഗ്രതയാണ് സർവകലാശാലയുടെ യഥാർത്ഥ വിശ്വാസ്യത. ഒരു ഗവേഷകയുടെ ബിരുദവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നടപടി ഭാവിയിലെ എല്ലാ വിദ്യാർഥികൾക്കും ഒരു മാതൃക സൃഷ്ടിക്കുന്നതാകുമ്പോൾ, അതിന്റെ നിയമപരമായ സുതാര്യതയും നടപടിക്രമപരമായ നീതിയും ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് സർവകലാശാലയുടെ മാത്രമല്ല, മുഴുവൻ അക്കാദമിക് സമൂഹത്തിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.