“Clocked” മുതൽ “Receipts” വരെ: Gen Zയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിഘണ്ടു ഡീകോഡ് ചെയ്യാതെ പുതിയ സമരങ്ങളെ വായിക്കാനാവില്ല

ഇന്ത്യയിലെ പരമ്പരാഗത രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധി സംഘടനാപരമായ ക്ഷയമല്ല; ഭാഷാപരമായ അകലമാണ്. ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വം യുവാക്കളെ കേൾക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അവർ സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് CJP പോലുള്ള ജനാധിപത്യ കൂട്ടായ്മകളുടെയും Gen Z നയിക്കുന്ന സമരങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയം പലപ്പോഴും തെറ്റായി വായിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഓരോ രാഷ്ട്രീയ കാലഘട്ടവും സ്വന്തം പദാവലി സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്. സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന് “സത്യാഗ്രഹം” ഉണ്ടായിരുന്നു. അടിയന്തരാവസ്ഥാ വിരുദ്ധ പോരാട്ടത്തിന് “ജനാധിപത്യ സംരക്ഷണം” ഉണ്ടായിരുന്നു. മണ്ടൽ പ്രക്ഷോഭത്തിനും അഴിമതിവിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്കും അവരുടെ ഭാഷയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലെ Gen Z രാഷ്ട്രീയം പുതിയൊരു നിഘണ്ടുവാണ് എഴുതുന്നത്. അതിലെ വാക്കുകൾ നിഘണ്ടുവിൽ നിന്നല്ല; മീമുകളിൽ നിന്നും, റീലുകളിൽ നിന്നും, പ്രതിഷേധ ക്യാമ്പുകളിൽ നിന്നും, ഫാക്ട്-ചെക്ക് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിൽ നിന്നും, ആഗോള ജനാധിപത്യ സമരങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ് ജനിക്കുന്നത്.

“Clocked” എന്നത് “കാര്യം മനസ്സിലാക്കി” എന്നതിലുപരി അധികാരം മറച്ചുവെച്ച സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞുവെന്ന പ്രഖ്യാപനമാണ്.

“Receipts” വെറും സ്ക്രീൻഷോട്ടുകളല്ല; “വാദമല്ല, തെളിവ് കാണിക്കൂ” എന്ന ജനാധിപത്യ സംസ്കാരമാണ്.

“Gaslighting” എന്നത് ചരിത്രത്തെയും യാഥാർഥ്യത്തെയും വളച്ചൊടിച്ച് ജനങ്ങളെ സംശയത്തിലാക്കുന്ന അധികാര രാഷ്ട്രീയത്തെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള പദമാണ്.

“Ratioed” എന്നത് സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ഒരു കണക്ക് മാത്രമല്ല; അധികാരത്തിന്റെ പ്രചാരണത്തെ ജനങ്ങൾ പരസ്യമായി നിരസിക്കുന്ന ഡിജിറ്റൽ പൊതുജനാഭിപ്രായമാണ്.

“Cooked” എന്നാൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് വിശ്വാസ്യത നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന സാമൂഹിക വിധിയെഴുത്താണ്.

“No Cap” സത്യസന്ധതയുടെ പ്രഖ്യാപനമാണ്.

“Based” ജനപ്രിയതയുടെ സമ്മർദത്തിന് വഴങ്ങാതെ നിലപാട് എടുക്കുന്നവരോടുള്ള ആദരവാണ്.

“Delulu” യാഥാർഥ്യവുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത രാഷ്ട്രീയ സ്വയംവഞ്ചനയെ പരിഹസിക്കുന്ന ഭാഷയാണ്.

“Aura” എന്നത് ഒരു നേതാവിന്റെ അധികാരമല്ല; ജനങ്ങൾ നൽകുന്ന വിശ്വാസ്യതയുടെ അളവുകോലാണ്.

ഈ ഭാഷയുടെ ശക്തി നമ്മൾ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള യുവജന പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ കണ്ടു. Black Lives Matter പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ഹാഷ്‌ടാഗുകൾ തന്നെ രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങളായി മാറി. Fridays for Future പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ഗ്രേറ്റ തുൻബർഗ് നേതൃത്വം നൽകിയത് പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ മാത്രമല്ല; ഡിജിറ്റൽ ഭാഷയിലൂടെയും ആയിരുന്നു. ഗാസ യുദ്ധകാലത്ത് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സർവകലാശാലകളിലെ വിദ്യാർഥികൾ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടത് ഈ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ പദാവലിയിലൂടെയാണ്. അവർ മീമുകളെ വിനോദമെന്നല്ല, പ്രതിരോധത്തിന്റെ മാധ്യമമെന്ന നിലയിലാണ് ഉപയോഗിച്ചത്.

ഇന്ത്യയിലും അതേ മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു. പൗരത്വ ഭേദഗതി നിയമത്തിനെതിരായ പ്രതിഷേധങ്ങളിൽ നിന്നും കർഷക സമരത്തിലേക്കും, വിദ്യാർത്ഥി പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നും ഭരണഘടന സംരക്ഷണ ക്യാമ്പയിനുകളിലേക്കും, സോഷ്യൽ മീഡിയ വെറും പ്രചാരണ വേദിയായിരുന്നില്ല. അത് രാഷ്ട്രീയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ക്ലാസ് മുറിയായി മാറി. CJP പോലുള്ള സംഘടനകൾ നിയമം, ഭരണഘടന, മനുഷ്യാവകാശം, ഡോക്യുമെന്റേഷൻ, ഫാക്ട്-ചെക്കിംഗ് എന്നിവയെ യുവജനങ്ങളുടെ ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് അവർക്ക് ഡിജിറ്റൽ തലമുറയുമായി സംഭാഷണം നടത്താൻ കഴിഞ്ഞത്.

ഇതാണ് പല പരമ്പരാഗത രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വങ്ങൾക്കും ഇപ്പോഴും മനസ്സിലാകാത്തത്. അവർ ഇന്നും പ്രസംഗങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയത്തിലാണ്. Gen Z സംവാദങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയത്തിലാണ്. അവർ പാർട്ടി ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്ന പത്രക്കുറിപ്പിനേക്കാൾ ഒരു ഡാറ്റാ ഗ്രാഫിനെയും ഒരു സ്ക്രീൻഷോട്ടിനെയും ഒരു മീമിനെയും കൂടുതൽ വിശ്വസിക്കുന്നു. അവർ വ്യക്തിപൂജയെക്കാൾ തെളിവുകളെ അന്വേഷിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവരുടെ vocabulary രാഷ്ട്രീയമായി ഇത്ര പ്രധാനമാകുന്നത്.

ഈ വാക്കുകളെ വെറും “ട്രെൻഡിംഗ് സ്ലാങ്ങുകൾ” എന്ന് കരുതി അവഗണിച്ചാൽ, പുതിയ തലമുറയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെയും തെറ്റായി വായിക്കും. കാരണം ഓരോ വാക്കിനും പിന്നിൽ ഒരു അനുഭവമുണ്ട്; ഓരോ മീമിനും പിന്നിൽ ഒരു വിമർശനമുണ്ട്; ഓരോ ഹാഷ്‌ടാഗിനും പിന്നിൽ ഒരു പ്രസ്ഥാനമുണ്ട്.

രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വം ഇന്ന് പഠിക്കേണ്ടത് പുതിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രങ്ങളല്ല. പുതിയ തലമുറയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിഘണ്ടുവാണ്. ആ നിഘണ്ടു ഡീകോഡ് ചെയ്യാതെ CJPയെയും Gen Zയെയും, നാളെയുടെ ജനാധിപത്യത്തെയും മനസ്സിലാക്കാനാവില്ല.

രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടുത്ത വിപ്ലവം ആദ്യം സംഭവിക്കുന്നത് ഭാഷയിലാണ്. ആ ഭാഷ ഇതിനകം മാറിക്കഴിഞ്ഞു. ചോദ്യം ഒന്ന് മാത്രം—ആ മാറ്റം വായിക്കാൻ നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയം തയ്യാറാണോ?