‘AIയ്ക്ക് മനുഷ്യന്റെ കൈകൾ വേണം; മനുഷ്യന് അവകാശങ്ങളും’

കൃത്രിമബുദ്ധിയുടെ ചരിത്രം ഇതുവരെ മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിയെ അനുകരിക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു. ഇനി അത് മനുഷ്യന്റെ കൈകളെ അനുകരിക്കാനുള്ള ഘട്ടത്തിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഭാഷ പഠിപ്പിക്കാൻ മനുഷ്യർ എഴുതിയ പുസ്തകങ്ങളും ലേഖനങ്ങളും കവിതകളും ഇന്റർനെറ്റിൽ നിന്ന് ശേഖരിച്ച AI കമ്പനികൾ, ഇപ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ തൊഴിൽനൈപുണ്യവും ഡാറ്റയാക്കി മാറ്റാനുള്ള വേട്ടയിലാണ്. ഡൽഹിയിലെ ഒരു തയ്യൽ ഫാക്ടറിയിൽ തൊഴിലാളികളുടെ തലയിൽ ഘടിപ്പിച്ച ചെറിയ ക്യാമറകൾ വെറും നിരീക്ഷണ ഉപകരണങ്ങളായിരുന്നില്ല; അവ മനുഷ്യന്റെ തൊഴിൽജ്ഞാനത്തെ മോഷ്ടിക്കുന്ന ഡിജിറ്റൽ കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ പുതിയ ആയുധങ്ങളായിരുന്നു.

“കസ്റ്റമർമാർ നിങ്ങളുടെ ജോലി കാണും, ഓർഡറുകൾ കൂടും, ശമ്പളം ഉയരും” എന്ന മാനേജ്മെന്റിന്റെ മധുരവാഗ്ദാനം തൊഴിലാളികൾ വിശ്വസിച്ചില്ല. അവർ ക്യാമറ തുറന്നു. മെമ്മറി കാർഡ് മൊബൈലിൽ ഇട്ട് കണ്ടു. ഓരോ മൂന്ന് മിനിറ്റിലും അവരുടെ കൈകളുടെ ചലനവും, തുന്നലിന്റെ താളവും, വിരലുകളുടെ സമ്മർദ്ദവും, സംസാരവും, ഓരോ തൊഴിൽശീലവും സൂക്ഷ്മമായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് അവർ കണ്ടെത്തി. ആ നിമിഷം അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ക്യാമറയെയല്ല; AI യുഗത്തിലെ പുതിയ തൊഴിൽചൂഷണത്തിന്റെ മുഖമായിരുന്നു.

മൂലധനശക്തികൾക്ക് മനുഷ്യന്റെ അധ്വാനം മാത്രം മതിയാകാത്ത കാലമാണിത്. അവർക്ക് മനുഷ്യന്റെ അനുഭവവും, ശരീരവും, വിരലുകളുടെ ഓർമ്മയും, വർഷങ്ങളുടെ പരിശീലനത്തിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട നൈപുണ്യവും വേണം. കാരണം ഒരു റോബോട്ടിന് ഒരു ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺ തുന്നാൻ പഠിപ്പിക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യം ഒരു മനുഷ്യൻ അത് എങ്ങനെ തുന്നുന്നുവെന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് മണിക്കൂർ കാണിക്കണം. ഒരു യന്ത്രത്തിന് ഒരു പഴുത്ത തക്കാളി പൊട്ടിക്കാതെ എടുക്കാൻ പഠിക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യം ഒരു കർഷകന്റെ വിരലുകൾ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് പഠിക്കണം. അതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യന്റെ ശരീരം AIയുടെ അടുത്ത ഡാറ്റാസെന്ററായി മാറുന്നത്.

ഒരിക്കൽ ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യം ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് പരുത്തിയും സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളും ഖനിജങ്ങളും കൊണ്ടുപോയി. പിന്നീട് ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനികൾ വിലകുറഞ്ഞ തൊഴിലാളികളെ ഉപയോഗിച്ച് ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നിർമ്മിപ്പിച്ചു. ഇപ്പോൾ അതേ കൊള്ളയുടെ പുതിയ രൂപമാണ് നടക്കുന്നത്. ഇത്തവണ അവർ കൊണ്ടുപോകുന്നത് അസംസ്കൃത വസ്തുക്കളോ ഉൽപ്പന്നങ്ങളോ അല്ല; മനുഷ്യന്റെ തൊഴിൽനൈപുണ്യമാണ്. തൊഴിലാളിയുടെ കൈകളുടെ ചലനങ്ങൾ കോടിക്കണക്കിന് വീഡിയോ ഫ്രെയിമുകളാക്കി ശേഖരിച്ച് യന്ത്രങ്ങളെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്നലെ ഭൂമി കൊള്ളയടിച്ചു; ഇന്ന് മനുഷ്യന്റെ ശരീരമാണ് കൊള്ളയടിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഇതാണ് ഡിജിറ്റൽ കോളനിവൽക്കരണം. മുമ്പ് സാമ്രാജ്യത്വം രാജ്യങ്ങളെ അധീനമാക്കി. ഇപ്പോൾ സാങ്കേതിക സാമ്രാജ്യത്വം മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തെയാണ് അധീനമാക്കുന്നത്. ഒരു തയ്യൽ തൊഴിലാളിയുടെ ഇരുപത് വർഷത്തെ അനുഭവം ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കുള്ളിൽ ഡാറ്റയാക്കി മാറ്റുന്നു. ആ ഡാറ്റ ഉപയോഗിച്ച് പരിശീലനം നേടിയ റോബോട്ട് നാളെ അതേ തൊഴിലാളിയുടെ ജോലി തന്നെ ഇല്ലാതാക്കും. ഇതിലും ക്രൂരമായ സാമ്പത്തിക വിരോധാഭാസം മറ്റെന്താണ്? തൊഴിലാളി സ്വന്തം പകരക്കാരനെ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു. അതിനുള്ള പ്രതിഫലം തൊഴിലാളിക്ക് ലഭിക്കുന്നത് തൊഴിൽ നഷ്ടമെന്ന ശിക്ഷ മാത്രമാണ്.

AI കമ്പനികൾ ഈ പ്രക്രിയയെ “ഇന്നൊവേഷൻ” എന്ന് വിളിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇതിന്റെ മറ്റൊരു പേരുണ്ട്—അനുമതിയില്ലാത്ത തൊഴിൽജ്ഞാന മോഷണം. എഴുത്തുകാരുടെ പുസ്തകങ്ങളും കലാകാരന്മാരുടെ ചിത്രങ്ങളും സംഗീതജ്ഞരുടെ സൃഷ്ടികളും അനുമതിയില്ലാതെ ഉപയോഗിച്ചതിനെതിരെ ലോകമെമ്പാടും കേസുകൾ ഉയർന്നപ്പോഴും, ഇപ്പോൾ അവർ മാനുവൽ തൊഴിലാളികളിലേക്കാണ് തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. കാരണം യന്ത്രങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴും ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളത് മനുഷ്യന്റെ കൈകളാണ്. ഭാഷയെ അനുകരിക്കുക എളുപ്പമായി. പക്ഷേ ഒരു തയ്യൽക്കാരന്റെ വിരലുകളുടെ കൃത്യത അനുകരിക്കാൻ മനുഷ്യനെ തന്നെ പഠിക്കേണ്ടിവരുന്നു.

ഈ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പിന്നിൽ മറ്റൊരു അപകടകരമായ ചോദ്യമുണ്ട്. ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ കൈകളുടെ ചലനം ആരുടേതാണ്? തൊഴിലാളിയുടേതോ? അത് റെക്കോർഡ് ചെയ്ത കമ്പനിക്കോ? അല്ലെങ്കിൽ അത് ഉപയോഗിച്ച് ബില്യൺ ഡോളർ വിലമതിക്കുന്ന AI മോഡൽ നിർമ്മിച്ച കോർപ്പറേഷനോ? ഇന്നത്തെ തൊഴിൽനിയമങ്ങൾക്ക് ഈ ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ ഉത്തരമില്ല. കാരണം തൊഴിൽനിയമങ്ങൾ ശമ്പളത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു; മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ശേഖരിക്കുന്ന ഡാറ്റയെക്കുറിച്ച് അല്ല. ഡാറ്റാ സംരക്ഷണ നിയമങ്ങൾ സ്വകാര്യ വിവരങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ “മസിൽ മെമ്മറി”യുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശത്തെക്കുറിച്ച് മൗനമാണ്. ഈ മൗനം തന്നെയാണ് കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി.

ലോകം AIയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ പലരും ഉൽപ്പാദനക്ഷമത, സാമ്പത്തിക വളർച്ച, സാങ്കേതിക പുരോഗതി എന്നീ വാക്കുകളാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. പക്ഷേ ഒരു ചോദ്യമാത്രം ആരും ചോദിക്കുന്നില്ല. ഈ പുരോഗതിയുടെ വില ആരാണ് കൊടുക്കുന്നത്? അതിന്റെ ഉത്തരം എപ്പോഴും ദരിദ്ര തൊഴിലാളികളാണ്. കോഡർമാരുടെ ജോലി ഭീഷണിയിലാണെന്ന് ലോകം ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ തുന്നൽക്കാരുടെയും ചെരുപ്പ് നിർമ്മാതാക്കളുടെയും ഫാക്ടറി തൊഴിലാളികളുടെയും നൈപുണ്യം ആരാണ് സംരക്ഷിക്കുക എന്ന ചോദ്യത്തിന് അധികം ശ്രദ്ധ ലഭിക്കുന്നില്ല. കാരണം അവരുടെ കൈകൾ ആഗോള മൂലധനത്തിന് വെറും ഡാറ്റാ ഖനിയായി മാത്രമാണ് കാണപ്പെടുന്നത്.
ഡൽഹിയിലെ തൊഴിലാളികൾ ചെയ്തത് സാധാരണ പ്രതിഷേധമായിരുന്നില്ല. അവർ ക്യാമറ പൊളിച്ച് മെമ്മറി കാർഡ് പരിശോധിച്ചപ്പോൾ ഒരു വലിയ സത്യമാണ് ലോകത്തോട് പറഞ്ഞത്—AIയെ ഭയക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അതിനെ മനസ്സിലാക്കണം. സാങ്കേതികവിദ്യയെ അന്ധമായി സ്വീകരിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങൾ ഒടുവിൽ സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾ പോലും നഷ്ടപ്പെടുത്തും. തൊഴിലാളികളുടെ ജാഗ്രതയാണ് ഇന്ന് AIയുടെ ഏറ്റവും വലിയ നൈതിക വെല്ലുവിളിയായി മാറിയിരിക്കുന്നത്.

AI മനുഷ്യനെ സഹായിക്കാനുള്ള ഉപകരണമാകണം, മനുഷ്യനെ ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള പദ്ധതിയാകരുത്. എന്നാൽ ഇന്ന് വികസനത്തിന്റെ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന കോർപ്പറേറ്റുകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ തൊഴിൽ ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഭാവിയാണ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് പഠിച്ച യന്ത്രം, നാളെ മനുഷ്യന്റെ കൈകളെ അനാവശ്യമാക്കുന്ന സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയാണ് അവർ നിർമ്മിക്കുന്നത്. അതാണ് ഈ നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം.

ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചത് ഓരോ വ്യവസായ വിപ്ലവവും പുതിയ സമ്പത്ത് സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നതാണ്. പക്ഷേ അതേ ചരിത്രം മറ്റൊന്നും പറയുന്നു. തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ നിയമങ്ങൾ സമ്മാനിച്ചതല്ല; സമരങ്ങൾ നേടിയെടുത്തതാണ്. AI യുഗത്തിലും അതുതന്നെയാകും സംഭവിക്കുക. നാളെയുടെ തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ ശമ്പളത്തിനോ ബോണസിനോ വേണ്ടി മാത്രമാകില്ല. “എന്റെ തൊഴിൽനൈപുണ്യം എന്റെ സ്വത്താണ്. എന്റെ കൈകളുടെ ഡാറ്റ എന്റേതാണ്. എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ലാഭമുണ്ടാക്കണമെങ്കിൽ എന്റെ സമ്മതവും അവകാശവും വേണം” എന്ന പുതിയ രാഷ്ട്രീയത്തിനായിരിക്കും.

AIയ്ക്ക് മനുഷ്യന്റെ കൈകൾ വേണം. പക്ഷേ മനുഷ്യന്റെ കൈകൾ യന്ത്രങ്ങളുടെ പരിശീലന ഡാറ്റയായി ചുരുങ്ങുന്ന നിമിഷം, സാങ്കേതികവിദ്യ മനുഷ്യരാശിയുടെ വിജയമല്ല; മൂലധനത്തിന്റെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ കൊള്ളയായി ചരിത്രം അതിനെ രേഖപ്പെടുത്തും. ഡൽഹിയിലെ തയ്യൽ തൊഴിലാളികൾ ഒരു മെമ്മറി കാർഡ് തുറന്ന് കണ്ടത് ഒരു വീഡിയോയല്ല. മനുഷ്യന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും വലിയ മുന്നറിയിപ്പാണ്.