​തിരുത്തൽ ശക്തിയോ അതോ വെറും ഓലപ്പാമ്പോ? എൽഡിഎഫിൽ സി പി എമ്മിന് മുന്നിൽ ചുരുങ്ങുന്ന സിപിഐ രാഷ്ട്രീയം

കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഇടതുപക്ഷ ജനാധിപത്യ മുന്നണിക്ക് ഉള്ളിൽ സി.പി.ഐയുടെ സ്ഥാനം എപ്പോഴും ഒരു കൗതുകമാണ്. മുന്നണിയിലെ രണ്ടാമൻ എന്ന നിലയിൽ സി.പി.ഐ(എം)-ന്റെ ‘വല്യേട്ടൻ മനോഭാവത്തിന്’ എതിരെ ഇടയ്ക്കിടെ അവർ ശബ്ദമുയർത്തും. പോലീസ് വീഴ്ചകൾ, പാരിസ്ഥിതിക പ്രശ്നങ്ങൾ, മാവോയിസ്റ്റ് വേട്ട തുടങ്ങി മുന്നണി മര്യാദകളുടെ ലംഘനങ്ങളിൽ വരെ പരസ്യമായി വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കാറുമുണ്ട്. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ സർക്കാരിനെ പ്രതിക്കൂട്ടിലാക്കുന്ന ഈ വിമർശനങ്ങൾ പക്ഷെ നിർണ്ണായകമായ ഉഭയകക്ഷി ചർച്ചകൾക്കൊടുവിൽ പലപ്പോഴും അപ്രത്യക്ഷമാകാറാണ് പതിവ്. പ്രതിപക്ഷം പരിഹസിക്കുന്നത് പോലെ എൽ.ഡി.എഫിലെ സി.പി.ഐയുടെ ഭീഷണികൾ കേവലം ഒരു ‘ഓലപ്പാമ്പ്’ മാത്രമാണോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം ലഭിക്കണമെങ്കിൽ കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ചരിത്രത്തിലേക്കും 1964-ലെ ആ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ പിളർപ്പിലേക്കും തിരിഞ്ഞുനോക്കേണ്ടതുണ്ട്.

​പിണറായി വിജയന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള രണ്ട് സർക്കാരുകളുടെ കാലത്തും സി.പി.ഐ പലപ്പോഴും ഒരു തിരുത്തൽ ശക്തി എന്ന പ്രതിച്ഛായ നിലനിർത്താൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. പാർട്ടിയുടെ രാഷ്ട്രീയ സ്വത്വം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ അത്തരം പരസ്യ നിലപാടുകൾ അവർക്ക് അനിവാര്യവുമാണ്. എന്നാൽ, എത്ര വലിയ വിയോജിപ്പുകൾ പ്രകടിപ്പിച്ചാലും സി.പി.ഐ(എം) എടുക്കുന്ന അന്തിമ തീരുമാനങ്ങൾക്ക് സി.പി.ഐ വഴങ്ങാറാണ് പതിവ്. മുന്നണി വിട്ട് പുറത്തുപോകാനോ സർക്കാരിനെ താഴെയിറക്കാനോ തക്കതായ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യമോ താല്പര്യമോ നിലവിൽ അവർക്കില്ല. ഇതറിയാവുന്ന സി.പി.ഐ(എം) നേതൃത്വത്തിന് ഈ ഭീഷണികളെ ഒരു ഓലപ്പാമ്പ് എന്നതിനപ്പുറം ഗൗരവമായി എടുക്കേണ്ടി വരാറില്ല എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. തങ്ങളുടെ അണികളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താനും മാധ്യമശ്രദ്ധ നേടാനുമുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രം മാത്രമായി സി.പി.ഐയുടെ വിയോജിപ്പുകൾ പലപ്പോഴും ചുരുങ്ങുന്നു.

​സി.പി.ഐയുടെ ഈ രാഷ്ട്രീയ ശൈലിയെ കേവലം ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ മാത്രം വിലയിരുത്താനാവില്ല. ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ വേരുകൾ കിടക്കുന്നത് സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയിലെയും കേരളത്തിലെയും സങ്കീർണ്ണമായ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലാണ്. എൽ.ഡി.എഫിനുള്ളിലെ സി.പി.ഐയുടെ ഇന്നത്തെ പ്രതിസന്ധികളെ മനസ്സിലാക്കാൻ 1964-ലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ പിളർപ്പിലേക്ക് പോകണം. അന്ന് സി.പി.ഐ വിട്ട് സി.പി.ഐ(എം) രൂപീകരിക്കാൻ ഇടയാക്കിയ പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരവും പ്രായോഗികവുമായ ഭിന്നതകളായിരുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനും ചൈനയും തമ്മിലുണ്ടായ ആശയപരമായ ഭിന്നതയാണ് ഇതിൽ പ്രധാനം. മുതലാളിത്ത രാജ്യങ്ങളുമായി സമാധാനപരമായ സഹവർത്തിത്വം സാധ്യമാണെന്ന സോവിയറ്റ് നിലപാടിനെ ഒരു വിഭാഗം അനുകൂലിച്ചപ്പോൾ, സായുധ വിപ്ലവമെന്ന ചൈനീസ് ലൈനിനോട് മറുവിഭാഗം ആഭിമുഖ്യം പുലർത്തി.

​ഇതിനുപുറമെ, ജവഹർലാൽ നെഹ്‌റുവിന്റെ നയങ്ങളോടും കോൺഗ്രസിലെ പുരോഗമന ചിന്താഗതിക്കാരോടും സഹകരിക്കണമെന്ന അന്നത്തെ പാർട്ടി നേതൃത്വത്തിന്റെ നിലപാടിനെ ഇടതുപക്ഷം ശക്തമായി എതിർത്തു. കോൺഗ്രസിനോട് വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത സമരം വേണമെന്ന് അവർ വാദിച്ചു. ഇന്ത്യാ-ചൈന യുദ്ധത്തിൽ പാർട്ടി ഔദ്യോഗിക നേതൃത്വം സർക്കാരിനെ പിന്തുണച്ചപ്പോൾ, മറുവിഭാഗം സമാധാന ചർച്ചകൾക്കായി വാദിക്കുകയും ജയിലിലാവുകയും ചെയ്തതും, എസ്.എ. ഡാങ്കേ ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക് മാപ്പപേക്ഷ നൽകിയെന്ന വിവാദവും പാർട്ടിയിലെ ഭിന്നതകൾ രൂക്ഷമാക്കി. ഒടുവിൽ 1964 ഏപ്രിലിൽ ദേശീയ കൗൺസിലിൽ നിന്ന് ഇ.എം.എസ്സും എ.കെ.ജിയും ഉൾപ്പെടെ 32 നേതാക്കൾ ഇറങ്ങിപ്പോവുകയും, ആ വർഷം അവസാനം സി.പി.ഐ(എം) രൂപീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.
​ഈ പിളർപ്പ് കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ദൂരവ്യാപകമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയും ഇന്നുകാണുന്ന ഇരുമുന്നണി രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അസ്ഥിവാരം പണിയുകയും ചെയ്തു. പിളർപ്പിന് ശേഷം ജനകീയ നേതാക്കളുടെ പിന്തുണയോടെ കേരളത്തിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ബഹുജന അടിത്തറയുടെ സിംഹഭാഗവും സി.പി.ഐ(എം)-നൊപ്പമായി മാറി. 1965-ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ കോൺഗ്രസിനെയും സി.പി.ഐയെയും പിന്നിലാക്കി അവർ ഏറ്റവും വലിയ ഒറ്റക്കക്ഷിയായി. 1967-ൽ ഇ.എം.എസ്സിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ സപ്തകക്ഷി മുന്നണി അധികാരത്തിൽ വന്നെങ്കിലും അത് പെട്ടെന്ന് തകർന്നു. തുടർന്ന് കേരളം കണ്ടത് അത്യന്തം നാടകീയമായ രാഷ്ട്രീയമാണ്. കോൺഗ്രസുമായി സഖ്യമുണ്ടാക്കിയ സി.പി.ഐ, സി. അച്യുതമേനോന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കോൺഗ്രസ് പിന്തുണയോടെ 1970-കളിൽ കേരളം ഭരിച്ചു. തൊഴിലാളി സംഘടനയായ എ.ഐ.ടി.യു.സി പിളർന്ന് സി.ഐ.ടി.യു രൂപീകരിക്കപ്പെടുന്നതും, വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനയായ എ.ഐ.എസ്.എഫിൽ നിന്ന് മാറി എസ്.എഫ്.ഐ ഉണ്ടാകുന്നതും ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ്.
​അടിയന്തരാവസ്ഥയ്ക്ക് ശേഷം ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിലുണ്ടായ മാറ്റങ്ങളെത്തുടർന്നാണ് 1980-ൽ സി.പി.ഐ വീണ്ടും സി.പി.ഐ(എം)-മായി ചേർന്ന് എൽ.ഡി.എഫ് രൂപീകരിക്കുന്നത്. അന്നുമുതൽ ഇന്ന് വരെ എൽ.ഡി.എഫിലെ രണ്ടാമനായി സി.പി.ഐ തുടരുന്നു. ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ കോൺഗ്രസുമായി ചേർന്ന് ഭരണം നടത്തിയ പാരമ്പര്യമുള്ള പാർട്ടിയാണ് സി.പി.ഐ എന്ന് വ്യക്തമാകും. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തിൽ കോൺഗ്രസിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള യു.ഡി.എഫിലേക്ക് ഒരു തിരിച്ചുപോക്ക് സി.പി.ഐക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല. സി.പി.ഐ(എം) ആകട്ടെ, പിളർപ്പിന് ശേഷം തങ്ങളുടെ ബഹുജന അടിത്തറ വിപുലപ്പെടുത്തി കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കേഡർ പാർട്ടിയായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഈയൊരു രാഷ്ട്രീയ യാഥാർത്ഥ്യം മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് സി.പി.ഐയുടെ വിയോജിപ്പുകൾ വെറും ഓലപ്പാമ്പായി മാറുന്നത്. തങ്ങളുടെ അസ്തിത്വം ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ അവർക്ക് ശബ്ദമുയർത്തിയേ മതിയാകൂ. എന്നാൽ മുന്നണി വിട്ടൊരു കളിക്ക് അവരില്ലെന്ന് സി.പി.ഐ(എം) നേതൃത്വത്തിന് വ്യക്തമായി അറിയാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കേരളത്തിലെ എൽ.ഡി.എഫ് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ സി.പി.ഐയുടെ വിയോജിപ്പുകൾ എന്നത്, ചരിത്രത്തിൽ തങ്ങൾക്കുണ്ടായിരുന്ന ഇടം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള വെറുമൊരു രാഷ്ട്രീയ സമവാക്യം മാത്രമായി തുടരുകയാണ്.