AIയുടെ ലാഭം ആർക്കാണ്? തൊഴിലില്ലായ്മ ആരുടെ വിധി? CorroHealth-ൽ നിന്ന് ലോക തൊഴിൽ വിപണിയുടെ ഭാവിയിലേക്ക് ഒരു രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക വായന

CorroHealth-ലെ കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടൽ ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിൽ വിപണിയുടെ മാത്രം പ്രതിസന്ധിയല്ല; ലോകമെമ്പാടും ഉയർന്നുവരുന്ന ഒരു വലിയ ചോദ്യത്തിന്റെ ഇന്ത്യൻ മുഖമാണ് അത്. കൃത്രിമബുദ്ധി തൊഴിൽ വിപണിയെ മാറ്റിമറിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ നേട്ടം ആർക്കാണ് ലഭിക്കുന്നത്? കമ്പനികൾക്കോ, സമൂഹത്തിനോ? ഈ ചോദ്യമാണ് അമേരിക്കയിലെ പ്രമുഖ തൊഴിലാളി സംഘടനയായ Communication Workers of America (CWA) കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് വർഷങ്ങളായി ശക്തമായി ഉയർത്തുന്നത്.

CWAയുടെ വാദം വളരെ വ്യക്തമാണ്. AIയെ തടയാനാവില്ല, തടയുകയും വേണ്ട. എന്നാൽ AI ഉപയോഗിച്ച് ഉൽപ്പാദനക്ഷമത വർധിപ്പിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ മുഴുവൻ നേട്ടവും കമ്പനികൾ മാത്രം സ്വന്തമാക്കുകയും, അതിന്റെ മുഴുവൻ ഭാരം തൊഴിലാളികൾ മാത്രം വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യം അംഗീകരിക്കാനാവില്ല. AI ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യ മാത്രമല്ല; അത് തൊഴിൽ ബന്ധങ്ങളെയും സാമൂഹിക കരാറിനെയും പുനർനിർവചിക്കുന്ന ശക്തിയാണ്. അതുകൊണ്ട് AI നടപ്പാക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തൊഴിലാളികളുടെ പ്രതിനിധികളുമായി ചർച്ച നടത്തണം, തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്ക് പുനർപരിശീലനം ഉറപ്പാക്കണം, പുതിയ ജോലികളിലേക്ക് മാറാനുള്ള അവസരങ്ങൾ ഒരുക്കണം, കൂട്ടായ വിലപേശൽ അവകാശം സംരക്ഷിക്കണം, തൊഴിലാളികളുടെ മാന്യത കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം എന്നതാണ് CWAയുടെ നിലപാട്.

ഇന്ത്യയിൽ നടക്കുന്ന ചർച്ചയുമായി ഈ വാദത്തെ ബന്ധിപ്പിക്കുമ്പോൾ ചിത്രം കൂടുതൽ വ്യക്തമാണ്. Labour Codes കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ കേന്ദ്ര സർക്കാർ നിക്ഷേപവും വ്യവസായ വളർച്ചയും കൂടുതൽ തൊഴിലും വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. വ്യവസായ സംഘടനയായ NASSCOM ഈ പരിഷ്കാരങ്ങളെ പൊതുവെ സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും AIയും ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും ഇന്ത്യയുടെ അടുത്ത വളർച്ചാ ഘട്ടമാകുമെന്ന് ആവർത്തിച്ച് പറയുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഒരു അടിസ്ഥാന ചോദ്യം ഇന്നും മറുപടിയില്ലാതെ നിൽക്കുന്നു. AI മൂലം തൊഴിൽ മാറുമ്പോൾ തൊഴിലാളികളുടെ ഭാവിക്ക് ആരാണ് ഉത്തരവാദി?

CorroHealth-ലെ സംഭവം ഈ ചോദ്യത്തെ കൂടുതൽ മൂർച്ചയോടെ മുന്നിലെത്തിക്കുന്നു. ഇന്ന് മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ് മേഖലയിലാണ് ആഘാതം അനുഭവപ്പെടുന്നത്. നാളെ അത് സോഫ്റ്റ്‌വെയർ വികസനം, ബാങ്കിംഗ്, ഇൻഷുറൻസ്, അക്കൗണ്ടിംഗ്, നിയമസേവനങ്ങൾ, മാധ്യമം, വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങി എല്ലാ അറിവാധിഷ്ഠിത മേഖലകളിലേക്കും വ്യാപിക്കാം. Microsoft ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആഗോള സാങ്കേതിക കമ്പനികൾ പോലും AIയിൽ വൻ നിക്ഷേപം നടത്തുന്നതിനോടൊപ്പം ആയിരക്കണക്കിന് ജീവനക്കാരെ പിരിച്ചുവിടുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ഇത് ഒരു കമ്പനിയുടെയോ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെയോ പ്രശ്നമല്ലെന്ന് വ്യക്തമാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യയിൽ പുതിയൊരു സാമൂഹിക കരാർ അനിവാര്യമാകുന്നത്. Labour Codes നിക്ഷേപത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അതോടൊപ്പം തൊഴിലാളികളുടെ തൊഴിൽസുരക്ഷയ്ക്കുള്ള പുതിയ സംവിധാനങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കണം. NASSCOM കമ്പനികളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ മാത്രം സർക്കാരിന് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥാപനമായി തുടരാൻ പാടില്ല. AI യുഗത്തിലെ Responsible Employment Framework രൂപപ്പെടുത്താൻ അത് നേതൃത്വം നൽകണം. വലിയ തോതിലുള്ള പിരിച്ചുവിടലുകൾക്ക് മുമ്പ് സുതാര്യമായ ആശയവിനിമയം, തൊഴിലാളികളുമായുള്ള അർത്ഥവത്തായ കൂടിയാലോചന, പുനർപരിശീലനം, തൊഴിൽമാറ്റ പിന്തുണ, മാനസികാരോഗ്യ സഹായം, വ്യവസായതല തൊഴിൽ മാനദണ്ഡങ്ങൾ എന്നിവ ഉറപ്പാക്കുന്ന ഒരു Industry Employment Charter പ്രഖ്യാപിക്കാൻ സമയമായിരിക്കുന്നു.

CorroHealth-ലെ 900 ജീവനക്കാരുടെ കഥ ഒരു കമ്പനിയുടെ വാർത്ത മാത്രമല്ല. AI യുഗത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ തൊഴിൽനയം, Labour Codes, കോർപ്പറേറ്റ് ഉത്തരവാദിത്തം, NASSCOM-ന്റെ പങ്ക്, തൊഴിലാളി സംഘടനകളുടെ പ്രസക്തി എന്നിവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് പുനർചിന്തിക്കേണ്ട ഒരു ചരിത്ര നിമിഷമാണിത്. സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പുരോഗതി തടയേണ്ടതില്ല. പക്ഷേ ആ പുരോഗതിയുടെ നേട്ടം സമൂഹത്തിലാകെ എത്തുകയും അതിന്റെ ചെലവ് തൊഴിലാളികൾ മാത്രം വഹിക്കേണ്ടി വരാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർഥ പരീക്ഷണം.

കേരളത്തിലെ CorroHealth സംഭവത്തെ അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു കമ്പനിയുടെ മാനേജ്മെന്റ് തീരുമാനമായി മാത്രം വിലയിരുത്തുന്നത് വലിയ തെറ്റായിരിക്കും. കാരണം ഇവിടെ ഏറ്റുമുട്ടുന്നത് ഒരു കമ്പനിയും അതിന്റെ ജീവനക്കാരും മാത്രമല്ല; സാങ്കേതികവിദ്യയും തൊഴിലാളിയും, ആഗോള മൂലധനവും സാമൂഹിക സുരക്ഷയും, ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയും മനുഷ്യന്റെ തൊഴിൽ അവകാശവും തമ്മിലുള്ള പുതിയ സംഘർഷമാണ്. ലോക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ ഇന്ന് ഒരു പുതിയ വഴിത്തിരിവിലാണ്. വ്യവസായ വിപ്ലവം യന്ത്രങ്ങളെ ഫാക്ടറികളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നെങ്കിൽ, കൃത്രിമബുദ്ധിയുടെ വിപ്ലവം മനുഷ്യന്റെ ചിന്താശേഷിയെയാണ് യന്ത്രങ്ങളുമായി മത്സരിപ്പിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ മാറ്റത്തിന്റെ ആഘാതം മുമ്പത്തെ എല്ലാ സാങ്കേതിക വിപ്ലവങ്ങളേക്കാളും ആഴത്തിലുള്ളതായിരിക്കും.

അടുത്തിടെ Microsoft ഏകദേശം 4,800 ജീവനക്കാരെ പിരിച്ചുവിടാനുള്ള തീരുമാനം പ്രഖ്യാപിച്ചു. അതേസമയം കമ്പനി കൃത്രിമബുദ്ധിയിലും ഡാറ്റാ സെന്ററുകളിലും പതിനായിരക്കണക്കിന് കോടി ഡോളറിന്റെ നിക്ഷേപം തുടരുകയാണ്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്നമായ സാങ്കേതിക കമ്പനികളിലൊന്ന് ലാഭക്കുറവ് കൊണ്ടല്ല ജീവനക്കാരെ കുറയ്ക്കുന്നത്; ഭാവിയിലെ സാങ്കേതിക ഘടനയ്ക്കനുസരിച്ച് സ്വയം പുനഃസംഘടിപ്പിക്കുകയാണ്. ഇതേ പ്രവണതയാണ് Amazon, Google, Meta, Salesforce, IBM തുടങ്ങി നിരവധി ആഗോള കമ്പനികളിലും കണ്ടത്. ഓരോ കമ്പനിയും വ്യത്യസ്ത കാരണങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവയെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പൊതുനൂൽ ഒന്ന് മാത്രമാണ്—AI അധിഷ്ഠിത ഉൽപ്പാദനക്ഷമത.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് CorroHealth-നെ വായിക്കേണ്ടത്. മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ് ഇന്ന് ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ AIയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ വരുന്ന മേഖലകളിലൊന്നാണ്. രോഗിയുടെ മെഡിക്കൽ രേഖകൾ വായിച്ച് രോഗനിർണയ കോഡുകൾ നിർദേശിക്കാനും, ഇൻഷുറൻസ് ക്ലെയിമുകൾ പരിശോധിക്കാനും, പിശകുകൾ കണ്ടെത്താനും, രേഖകൾ വിശകലനം ചെയ്യാനും ഇന്ന് AI സംവിധാനങ്ങൾക്ക് കഴിയും. മനുഷ്യന്റെ വിധിനിർണയം ഇപ്പോഴും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ മുമ്പ് നൂറ് പേർ ചെയ്തിരുന്ന ജോലിക്ക് ഇനി ഇരുപതോ മുപ്പതോ പേർ മതിയാകുന്ന സാഹചര്യം രൂപപ്പെടുകയാണ്. കമ്പനികളുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഇത് കാര്യക്ഷമതയാണ്. തൊഴിലാളിയുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഇത് അരക്ഷിതാവസ്ഥയാണ്.

ഇവിടെയാണ് ഇന്ത്യൻ തൊഴിൽ നയത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം ആരംഭിക്കുന്നത്. ഒരു കമ്പനി കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമാകുന്നത് സമൂഹത്തിന് ഗുണകരമാണ്. പക്ഷേ ആ കാര്യക്ഷമതയുടെ വില മുഴുവൻ തൊഴിലാളികൾ മാത്രം നൽകേണ്ടി വരുമ്പോൾ അത് സാമൂഹിക നീതിയുടെ പ്രശ്നമായി മാറുന്നു. ഉൽപ്പാദനക്ഷമത വർധിക്കുന്നതിന്റെ നേട്ടം കമ്പനിക്കും ഓഹരി ഉടമകൾക്കും മാത്രം ലഭിക്കുകയും, അതിന്റെ ചെലവ് ജോലി നഷ്ടപ്പെടുന്ന ജീവനക്കാരും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളും മാത്രം വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാമ്പത്തിക മാതൃക ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കില്ല. കാരണം സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ ഉൽപ്പാദനം കൊണ്ടുമാത്രമല്ല മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്; ഉപഭോഗവും വാങ്ങൽശേഷിയും സാമൂഹിക സ്ഥിരതയും കൊണ്ടുകൂടിയാണ്.

ഇവിടെയാണ് ഇന്ത്യയിലെ Labour Codes വീണ്ടും ചർച്ചയാകുന്നത്. പുതിയ തൊഴിൽ കോഡുകൾ നിയമങ്ങളെ ലളിതമാക്കാനും നിക്ഷേപം വർധിപ്പിക്കാനുമാണെന്നാണ് സർക്കാർ വിശദീകരിച്ചത്. എന്നാൽ ട്രേഡ് യൂണിയനുകൾ തുടക്കം മുതൽ മറ്റൊരു ആശങ്ക പങ്കുവെച്ചു. ആഗോളവൽക്കരണവും AIയും തൊഴിലാളിയുടെ വിലപേശൽ ശക്തി കുറയ്ക്കുന്ന കാലത്ത്, തൊഴിൽ നിയമങ്ങളും തൊഴിലാളിക്ക് അനുകൂലമായ സംരക്ഷണം കുറയ്ക്കുന്ന ദിശയിലേക്ക് നീങ്ങിയാൽ അധികാര സന്തുലിതാവസ്ഥ പൂർണമായും കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ ഭാഗത്തേക്ക് മാറുമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ മുന്നറിയിപ്പ്. ഈ വിമർശനത്തിലെ ഓരോ വാദവും ശരിയാണോ എന്നത് ചർച്ച ചെയ്യാം. പക്ഷേ CorroHealth പോലുള്ള സംഭവങ്ങൾ ആ മുന്നറിയിപ്പുകൾ പൂർണമായും അടിസ്ഥാനരഹിതമായിരുന്നില്ലെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ സമൂഹത്തെ നിർബന്ധിതരാക്കുന്നു.അമേരിക്കയിലെ Communication Workers of America (CWA) കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് വർഷങ്ങളായി വളരെ വ്യക്തമായ ഒരു നിലപാട് സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. AIയെ എതിർക്കുകയല്ല, AI മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം മെച്ചപ്പെടുത്താൻ ഉപയോഗിക്കണമെന്നാണ് അവരുടെ വാദം. എന്നാൽ AI നടപ്പാക്കുന്നതിന്റെ മുഴുവൻ സാമ്പത്തിക നേട്ടവും കമ്പനികൾക്കു ലഭിക്കുകയും അതിന്റെ മുഴുവൻ സാമൂഹിക ചെലവും തൊഴിലാളികൾ വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യം അവർ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. AI അവതരിപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തൊഴിലാളികളുമായി കൂടിയാലോചന നടത്തണം, പുനർപരിശീലനത്തിന് കമ്പനികൾ നിക്ഷേപിക്കണം, തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്ക് ട്രാൻസിഷൻ പിന്തുണ നൽകണം, കൂട്ടായ വിലപേശൽ അവകാശം സംരക്ഷിക്കണം, സാങ്കേതികവിദ്യ മനുഷ്യനെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുന്നതിനല്ല മനുഷ്യനെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനായിരിക്കണം ഉപയോഗിക്കേണ്ടത് ഇതാണ് CWAയുടെ നിലപാട്.ഇന്ത്യയിൽ ഇതുപോലൊരു സംവാദം ആരംഭിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം ആരുടേതാണ്? കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റേതോ? സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളുടേതോ? ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടേതോ? തീർച്ചയായും. എന്നാൽ അതിനൊപ്പം മറ്റൊരു സ്ഥാപനം കൂടി ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്—NASSCOM.

ഇന്ത്യയുടെ ഐടി വ്യവസായത്തിന്റെ മുഖമായി ലോകമെമ്പാടും അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന സംഘടനയാണ് NASSCOM. AIയെക്കുറിച്ചും ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും സ്റ്റാർട്ടപ്പ് വളർച്ചയെക്കുറിച്ചും ഗ്ലോബൽ ക്യാപബിലിറ്റി സെന്ററുകളെക്കുറിച്ചും അത് നിരന്തരം സംസാരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയെ ലോകത്തിന്റെ ഡിജിറ്റൽ ശക്തിയാക്കണമെന്ന ലക്ഷ്യവും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒരു വ്യവസായത്തിന്റെ മഹത്വം അതിന്റെ സാങ്കേതിക മികവുകൊണ്ട് മാത്രം അളക്കപ്പെടുന്നില്ല; അതിന്റെ തൊഴിലാളികളോടുള്ള പെരുമാറ്റം കൊണ്ടുകൂടിയാണ്.

അതിനാൽ ഇന്ന് NASSCOM മൗനം പാലിക്കുന്നത് ഒരു നിലപാടായി തന്നെ വായിക്കപ്പെടും. AI യുഗത്തിൽ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള തൊഴിൽ മാനദണ്ഡങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്താൻ നാസ്കോം മുന്നോട്ടുവരണം. വലിയ തോതിലുള്ള പിരിച്ചുവിടലുകൾക്ക് മുമ്പ് കമ്പനികൾ പാലിക്കേണ്ട വ്യവസായ ചട്ടക്കൂട്, സുതാര്യമായ ആശയവിനിമയം, തൊഴിലാളികളുമായുള്ള നിർബന്ധിത കൂടിയാലോചന, പുനർപരിശീലന പദ്ധതികൾ, പുതിയ തൊഴിൽ കണ്ടെത്താനുള്ള ഔട്ട്‌പ്ലേസ്മെന്റ് സംവിധാനം, മാനസികാരോഗ്യ പിന്തുണ, വ്യവസായതല തൊഴിൽ നൈതികത ഇവയെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു ദേശീയ Industry Employment Charter തയ്യാറാക്കാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സ്ഥാപനം നാസ്കോമാണ്.ഇന്ത്യ AIയുടെ ആഗോള കേന്ദ്രമാകണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ലോകോത്തര തൊഴിൽ മാനദണ്ഡങ്ങളും ഒരേസമയം സൃഷ്ടിക്കണം. അല്ലാത്തപക്ഷം ഇന്ത്യ ലോകത്തിന് സോഫ്റ്റ്‌വെയർ കയറ്റുമതി ചെയ്യുന്ന രാജ്യമാകാം; പക്ഷേ സുരക്ഷിത തൊഴിൽ കയറ്റുമതി ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത രാജ്യമെന്ന വിമർശനവും ഉയരും. CorroHealth നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠം ഇതാണ്AIയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച ഇനി സാങ്കേതികവിദ്യയെക്കുറിച്ചല്ല; മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചാണ്.

ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് മറ്റൊരു അടിസ്ഥാന ചോദ്യം ഉയരുന്നത്. AI യുഗത്തിൽ തൊഴിൽ എന്ന ആശയത്തെ നാം എങ്ങനെ പുനർനിർവചിക്കും? വ്യവസായ വിപ്ലവത്തിനുശേഷം രൂപംകൊണ്ട തൊഴിൽ നിയമങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ അധ്വാനമാണ് ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകം എന്ന ധാരണയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് ഡാറ്റയും അൽഗോരിതങ്ങളും കൃത്രിമബുദ്ധിയും കടന്നുവരുമ്പോൾ, തൊഴിൽ നിയമങ്ങളും സാമൂഹിക സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളും അതേ വേഗത്തിൽ മാറുന്നുണ്ടോ? നിർഭാഗ്യവശാൽ, അതിനുള്ള ഉത്തരം ഇപ്പോഴും ഇല്ല എന്നതാണ്.

ഇന്ത്യ ഇന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും യുവജനശക്തിയുള്ള രാജ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഓരോ വർഷവും ലക്ഷക്കണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികളാണ് എൻജിനീയറിങ്, ലൈഫ് സയൻസ്, ഫാർമസി, നഴ്‌സിങ്, കൊമേഴ്‌സ്, മാനേജ്‌മെന്റ്, കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസ് തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ നിന്ന് തൊഴിൽ വിപണിയിലേക്ക് എത്തുന്നത്. സർക്കാർ അവരോട് പറയുന്നത് ‘സ്കിൽ’ നേടൂ എന്നതാണ്. കമ്പനികൾ പറയുന്നത് ‘അപ്‌സ്‌കിൽ’ ചെയ്യൂ എന്നതാണ്. എന്നാൽ ഒരു അടിസ്ഥാന ചോദ്യം ആരും ചോദിക്കുന്നില്ല. നിരന്തരം പുതിയ കഴിവുകൾ നേടിക്കൊണ്ടിരിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം തൊഴിലാളിയുടെ മാത്രം ചുമതലയാണോ? അതോ AI വഴി ലഭിക്കുന്ന അധിക ലാഭത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം തൊഴിലാളികളുടെ പുനർപരിശീലനത്തിനും തൊഴിൽമാറ്റത്തിനും ചെലവഴിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം കമ്പനികൾക്കും ഉണ്ടോ?

ഇവിടെയാണ് കോർപ്പറേറ്റ് സോഷ്യൽ റെസ്‌പോൺസിബിലിറ്റിയുടെ (CSR) ആശയവും പുനർപരിശോധിക്കേണ്ടത്. ഇന്ന് പല കമ്പനികളും സ്കൂളുകൾ പണിയുന്നു, ആശുപത്രികൾക്ക് സഹായം നൽകുന്നു, പരിസ്ഥിതി പദ്ധതികൾ നടത്തുന്നു. അവയെല്ലാം സ്വാഗതാർഹമാണ്. പക്ഷേ അതേ കമ്പനി സ്വന്തം ജീവനക്കാരെ സാങ്കേതിക മാറ്റത്തിന്റെ പേരിൽ തൊഴിൽരഹിതരാക്കുന്നുവെങ്കിൽ, CSR-ന്റെ യഥാർഥ അർഥം എന്താണ്? ഒരു കമ്പനിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തം ആദ്യം അതിന്റെ സ്വന്തം തൊഴിലാളികളോടല്ലേ?

ലോകമെമ്പാടും ESG—Environmental, Social and Governance—എന്ന ആശയം വലിയ പ്രാധാന്യം നേടിയിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ ESGയിലെ ‘Social’ എന്ന വാക്ക് പലപ്പോഴും ഏറ്റവും ദുർബലമായ കണ്ണിയായി മാറുന്നു. പരിസ്ഥിതി റിപ്പോർട്ടുകളും കാർബൺ ലക്ഷ്യങ്ങളും വൈവിധ്യ നയങ്ങളും കമ്പനികൾ അഭിമാനത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ വലിയ തോതിലുള്ള പിരിച്ചുവിടലുകൾ നടക്കുമ്പോൾ അതേ നിലവാരത്തിലുള്ള സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തം എവിടെയാണ്? തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്ന ജീവനക്കാരന്റെ ജീവിതവും ESGയുടെ ഭാഗമല്ലേ?

ഇന്ത്യയിൽ ഈ ചർച്ചയ്ക്ക് നേതൃത്വം നൽകേണ്ടത് സർക്കാരിനും വ്യവസായ സംഘടനകൾക്കും ഒരുപോലെയാണ്. കേന്ദ്ര സർക്കാർ AI ദേശീയ ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അതിനൊപ്പം ദേശീയ AI Employment Transition Policy-യെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കണം. AI കാരണം ബാധിക്കപ്പെടാൻ സാധ്യതയുള്ള മേഖലകളെ മുൻകൂട്ടി തിരിച്ചറിയണം. മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ്, ബി.പി.ഒ., കസ്റ്റമർ സപ്പോർട്ട്, ഡാറ്റാ പ്രോസസ്സിംഗ്, അക്കൗണ്ടിംഗ്, നിയമസേവനങ്ങൾ, മാധ്യമം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ തൊഴിൽമാറ്റം എങ്ങനെ സംഭവിക്കുമെന്ന് പഠിക്കണം. അതിനനുസരിച്ച് പുനർപരിശീലനത്തിനും പുതിയ തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനും ദീർഘകാല പദ്ധതി വേണം.

സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്കും ഇവിടെ നിർണായക പങ്കുണ്ട്. കേരളം പോലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങൾ ഐടി പാർക്കുകളും ഗ്ലോബൽ ക്യാപബിലിറ്റി സെന്ററുകളും സ്വാഗതം ചെയ്യുമ്പോൾ, അതോടൊപ്പം തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങളും തൊഴിൽസുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കുന്ന പ്രത്യേക സംവിധാനങ്ങളും വികസിപ്പിക്കണം. വലിയ തോതിലുള്ള പിരിച്ചുവിടലുകൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ഉടൻ ഇടപെടുന്ന Rapid Employment Response Cell, നിയമസഹായം, കരിയർ കൗൺസലിങ്, പുനർപരിശീലനം, പുതിയ തൊഴിൽ കണ്ടെത്തുന്നതിനുള്ള ഏകജാലക സംവിധാനം എന്നിവ ഇനി ആഡംബരമല്ല; അനിവാര്യതയാണ്.

നാസ്കോമും ഇതിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കാനാവില്ല. വ്യവസായത്തിന്റെ വളർച്ചയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ വ്യവസായത്തിന്റെ സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തത്തെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കണം. ഓരോ AI സമ്മേളനത്തിലും ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചർച്ച ചെയ്താൽ മതിയാകില്ല; തൊഴിൽസുരക്ഷയും അതേ വേദിയിൽ ചർച്ച ചെയ്യണം. ഓരോ പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യയോടും ചേർന്ന് ഒരു Human Impact Assessment നിർബന്ധമാക്കണമെന്ന ആവശ്യവും നാസ്കോം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കണം. സാങ്കേതിക പുരോഗതിയുടെ ആഘാതം മനുഷ്യരിൽ എങ്ങനെയായിരിക്കും എന്നത് വിലയിരുത്താതെ മുന്നേറുന്ന വികസനം അപൂർണമാണ്.

CorroHealth-ലെ സംഭവം നമ്മെ മറ്റൊരു സത്യം കൂടി പഠിപ്പിക്കുന്നു. തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനം തന്നെ മാറേണ്ട സമയമാണിത്. ഇന്നത്തെ തൊഴിലാളി ഫാക്ടറിയിലെ തൊഴിലാളി മാത്രമല്ല; ലാപ്ടോപ്പിന് മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന സോഫ്റ്റ്‌വെയർ എൻജിനീയറും മെഡിക്കൽ കോഡറും ഡാറ്റാ അനലിസ്റ്റും കോൾ സെന്റർ ജീവനക്കാരനും ഉള്ളടക്ക നിരീക്ഷകനും ഡിസൈനറും എല്ലാവരും തൊഴിലാളികളാണ്. അവരുടെ തൊഴിൽസുരക്ഷയും അവകാശങ്ങളും സംരക്ഷിക്കാൻ പുതിയ തലമുറയുടെ തൊഴിലാളി സംഘടനകളും പുതിയ രീതിയിലുള്ള കൂട്ടായ വിലപേശലും ആവശ്യമാണ്. AIയുടെ യുഗത്തിൽ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനവും ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലേക്ക് മാറിയില്ലെങ്കിൽ, സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വേഗതയ്ക്ക് മുന്നിൽ അത് പിന്നിലാകും.

അവസാനം CorroHealth-നെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം വളരെ ലളിതമാണ്. ഇത് 900 പേരുടെ കഥ മാത്രമാണോ? അല്ല. ഇത് ഇന്ത്യയിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് യുവ പ്രൊഫഷണലുകളുടെ നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള കഥയാണ്. ഇന്ന് മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ് മേഖലയിലാണ് ഈ പ്രതിസന്ധി. നാളെ അത് സോഫ്റ്റ്‌വെയർ വികസനത്തിലും ബാങ്കിംഗിലും മാധ്യമരംഗത്തും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും നിയമസേവനങ്ങളിലും എത്താം. അതുകൊണ്ട് CorroHealth ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ് AIയെക്കുറിച്ചുള്ളതല്ല, AIയെ സ്വീകരിക്കുന്ന സമൂഹം എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പ്.

സാങ്കേതികവിദ്യ മനുഷ്യനെക്കാൾ വേഗത്തിൽ മുന്നേറുകയാണ്. ഇനി അതേ വേഗത്തിൽ മുന്നേറേണ്ടത് നമ്മുടെ തൊഴിൽ നിയമങ്ങളും വ്യവസായ നയങ്ങളും സാമൂഹിക സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളും ജനാധിപത്യ ബോധവുമാണ്. അല്ലാത്തപക്ഷം AI സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധി സാങ്കേതികവിദ്യയാകില്ല; തൊഴിൽ ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യന് തന്റെ ഭാവിയിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെടുന്ന വിശ്വാസമായിരിക്കും.

കേരളത്തിലെ മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ് വ്യവസായത്തിന്റെ വളർച്ച ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെയും ഇന്ത്യയുടെ സേവനസമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെയും വിജയകഥകളിലൊന്നായാണ് വർഷങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. അമേരിക്കൻ ആരോഗ്യരംഗം ചെലവ് കുറയ്ക്കുന്നതിനായി മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ്, റവന്യൂ സൈക്കിൾ മാനേജ്മെന്റ്, മെഡിക്കൽ ബില്ലിംഗ്, ക്ലെയിംസ് പ്രോസസിംഗ്, ക്ലിനിക്കൽ ഡോക്യുമെന്റേഷൻ തുടങ്ങിയ സേവനങ്ങൾ ഇന്ത്യയിലേക്ക് ഔട്ട്‌സോഴ്സ് ചെയ്തതോടെയാണ് ഈ മേഖല അതിവേഗം വളർന്നത്. ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസ നിലവാരവും ഇംഗ്ലീഷ് പരിജ്ഞാനവും ആരോഗ്യരംഗത്തെ വൈദഗ്ധ്യവുമുള്ള കേരളം ഈ മാറ്റത്തിന്റെ പ്രധാന ഗുണഭോക്താക്കളിലൊന്നായി മാറി.

കഴിഞ്ഞ പതിനഞ്ച് വർഷത്തിനിടെ സംസ്ഥാനത്തെ നൂറുകണക്കിന് പരിശീലന സ്ഥാപനങ്ങളും സ്വകാര്യ അക്കാദമികളും മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ് കോഴ്സുകൾ ആരംഭിച്ചു. നഴ്സിംഗ്, ഫാർമസി, ലൈഫ് സയൻസ്, ബയോടെക്നോളജി, മൈക്രോബയോളജി, ബയോകെമിസ്ട്രി, ഫിസിയോതെറാപ്പി, ബി.എസ്.സി. ബിരുദധാരികൾ തുടങ്ങി ആയിരക്കണക്കിന് യുവാക്കളാണ് ഈ മേഖലയിലേക്ക് എത്തിയത്. വിദേശത്തേക്ക് പോകാതെ അമേരിക്കൻ ആരോഗ്യരംഗവുമായി ബന്ധമുള്ള ഉയർന്ന ശമ്പളമുള്ള ജോലി ലഭിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയാണ് ഈ മേഖലയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആകർഷണമായിരുന്നത്.

കൊച്ചി, കോഴിക്കോട്, തിരുവനന്തപുരം എന്നിവിടങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് നിരവധി മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ്, ഹെൽത്ത് ഇൻഫർമേഷൻ മാനേജ്മെന്റ്, റവന്യൂ സൈക്കിൾ മാനേജ്മെന്റ് കമ്പനികൾ പ്രവർത്തനം വ്യാപിപ്പിച്ചു. നേരിട്ടുള്ള തൊഴിലവസരങ്ങൾ മാത്രമല്ല, പരിശീലന സ്ഥാപനങ്ങൾ, സർട്ടിഫിക്കേഷൻ കോഴ്സുകൾ, സോഫ്റ്റ്‌വെയർ സേവനങ്ങൾ, റിക്രൂട്ട്മെന്റ് ഏജൻസികൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന ഒരു സമ്പൂർണ തൊഴിൽ പരിസരവും ഈ മേഖലയെ ചുറ്റിപ്പറ്റി രൂപപ്പെട്ടു.

എന്നാൽ ഈ വളർച്ചയ്ക്ക് തുടക്കം മുതൽ ഒരു ഘടനാപരമായ ദൗർബല്യമുണ്ടായിരുന്നു. കേരളത്തിലെ മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ് വ്യവസായം പ്രധാനമായും അമേരിക്കൻ ആരോഗ്യവ്യവസ്ഥയെ ആശ്രയിച്ചാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. അമേരിക്കയിലെ ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനികളുടെ നയമാറ്റങ്ങൾ, മെഡികെയർ-മെഡിക്കെയ്ഡ് പരിഷ്കാരങ്ങൾ, ആരോഗ്യച്ചെലവ് കുറയ്ക്കാനുള്ള കോർപ്പറേറ്റ് തീരുമാനങ്ങൾ, സാങ്കേതിക മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവ ഇന്ത്യയിലെ ജീവനക്കാരുടെ തൊഴിൽസുരക്ഷയെ നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളാണ്. അതായത് ജീവനക്കാരൻ കൊച്ചിയിലോ കോഴിക്കോട്ടെയോ ഇരിക്കുമ്പോഴും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ തൊഴിൽഭാവി പലപ്പോഴും അമേരിക്കയിലെ ഒരു കോർപ്പറേറ്റ് ബോർഡ് റൂമിൽ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളാണ് നിർണയിക്കുന്നത്.

ഇപ്പോൾ ഈ മേഖലയെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്വാധീനിക്കുന്നത് കൃത്രിമബുദ്ധിയാണ്. മെഡിക്കൽ രേഖകൾ വായിച്ച് രോഗനിർണയ കോഡുകൾ നിർദേശിക്കുക, ക്ലിനിക്കൽ ഡോക്യുമെന്റേഷൻ വിശകലനം ചെയ്യുക, ഇൻഷുറൻസ് ക്ലെയിമുകൾ പരിശോധിക്കുക, പിശകുകൾ കണ്ടെത്തുക തുടങ്ങിയ ജോലികളിൽ AI അതിവേഗം മുന്നേറുകയാണ്. ഇതിന്റെ ഫലമായി മെഡിക്കൽ കോഡർമാരുടെ ജോലി ഉടൻ ഇല്ലാതാകുമെന്ന നിഗമനത്തിലെത്തുന്നത് ശരിയല്ല. എന്നാൽ ഒരേ അളവിലുള്ള ജോലി ചെയ്യാൻ മുമ്പത്തേക്കാൾ കുറച്ച് ജീവനക്കാർ മതിയാകുന്ന സാഹചര്യം രൂപപ്പെടാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്നത് നിഷേധിക്കാനാവില്ല. അതിനാൽ ഈ മേഖലയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവർക്ക് തുടർച്ചയായ പുനർപരിശീലനവും ഉയർന്ന വൈദഗ്ധ്യവും അനിവാര്യമാകുന്നു.

CorroHealth-ലെ കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടൽ ആരോപണം ഈ വലിയ മാറ്റത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് വായിക്കേണ്ടത്. അത് ഒരു കമ്പനിയുടെ മാനേജ്മെന്റ് തീരുമാനമാണോ, ബിസിനസ് പുനഃസംഘടനയാണോ, സാങ്കേതിക മാറ്റത്തിന്റെ ഫലമാണോ എന്നത് അന്വേഷണത്തിലൂടെ വ്യക്തമാകേണ്ട വിഷയമാണ്. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്: കേരളത്തിലെ മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ് വ്യവസായം ഇനി പുതിയൊരു ഘട്ടത്തിലേക്കാണ് കടക്കുന്നത്. സ്ഥിരതയുള്ള തൊഴിൽ എന്ന ധാരണയ്ക്ക് പകരം തുടർച്ചയായ വൈദഗ്ധ്യ വികസനവും സാങ്കേതിക മാറ്റങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള കഴിവും തൊഴിൽസുരക്ഷയുടെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളായി മാറുകയാണ്.

ഇത് വ്യക്തികളുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്തമല്ല. സംസ്ഥാന സർക്കാരും സർവകലാശാലകളും പരിശീലന സ്ഥാപനങ്ങളും വ്യവസായ സംഘടനകളും കമ്പനികളും ചേർന്ന് ഈ മാറ്റത്തിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് നടത്തണം. മെഡിക്കൽ കോഡർമാരെ AI ഉപയോഗിക്കാൻ പരിശീലിപ്പിക്കുക, ക്ലിനിക്കൽ ഡാറ്റാ അനലിറ്റിക്സ്, ഹെൽത്ത് ഇൻഫർമാറ്റിക്സ്, AI ഓഡിറ്റിംഗ്, ക്വാളിറ്റി അഷ്വറൻസ്, മെഡിക്കൽ കോംപ്ലയൻസ് തുടങ്ങിയ ഉയർന്ന വൈദഗ്ധ്യമുള്ള മേഖലകളിലേക്ക് മാറ്റുന്നതിനുള്ള പദ്ധതികൾ രൂപപ്പെടുത്തണം. അതോടൊപ്പം, തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്ന ജീവനക്കാർക്ക് പുനർപരിശീലനം, തൊഴിൽമാറ്റ സഹായം, നിയമസഹായം, മാനസികാരോഗ്യ പിന്തുണ എന്നിവ ഉറപ്പാക്കുന്ന സാമൂഹിക സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളും ശക്തിപ്പെടുത്തണം.

കേരളത്തിലെ മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ് വ്യവസായം അവസാനിക്കുകയല്ല; അത് രൂപാന്തരപ്പെടുകയാണ്. ആ രൂപാന്തരത്തെ മനുഷ്യകേന്ദ്രിതമാക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ കേരളം വീണ്ടും ഈ മേഖലയിലെ മുൻനിര സംസ്ഥാനമായി തുടരാൻ കഴിയും. എന്നാൽ സാങ്കേതിക പുരോഗതിയുടെ നേട്ടം കമ്പനികൾക്ക് മാത്രം ലഭിക്കുകയും അതിന്റെ സാമൂഹിക ചെലവ് തൊഴിലാളികൾ മാത്രം വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകുകയാണെങ്കിൽ, CorroHealth പോലുള്ള സംഭവങ്ങൾ അപവാദമല്ല, പുതിയ തൊഴിൽ യാഥാർഥ്യമായി മാറും.

NASSCOM-ന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം:

CorroHealth-ലെ കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടൽ ആരോപണം ഉയർന്നപ്പോൾ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം കമ്പനിയുടെ വിശദീകരണം മാത്രമായിരുന്നില്ല; ഇന്ത്യൻ ഐടി-ഐടിഇഎസ് വ്യവസായത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സംഘടനയായ NASSCOM-ന്റെ മൗനവുമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിനെക്കുറിച്ചും സ്റ്റാർട്ടപ്പുകളെക്കുറിച്ചും ഗ്ലോബൽ ക്യാപബിലിറ്റി സെന്ററുകളെക്കുറിച്ചും വിദേശ നിക്ഷേപത്തെക്കുറിച്ചും നിരന്തരം അഭിപ്രായം പറയുന്ന സംഘടനയാണ് NASSCOM. എന്നാൽ അതേ വ്യവസായത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് ജീവനക്കാരുടെ തൊഴിൽ സുരക്ഷ ചോദ്യചിഹ്നമാകുമ്പോൾ വ്യവസായത്തിന്റെ കൂട്ടായ നിലപാട് എന്താണെന്ന ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ മറുപടി കേൾക്കുന്നില്ല.

NASSCOM ഒരു ട്രേഡ് അസോസിയേഷൻ മാത്രമല്ല. ഇന്ത്യൻ ഐടി വ്യവസായത്തിന്റെ മുഖമാണ് അത്. കേന്ദ്ര സർക്കാരുമായി നയപരമായ ചർച്ചകൾ നടത്തുന്നതും വിദേശ നിക്ഷേപകരുമായി സംവദിക്കുന്നതും ആഗോള വേദികളിൽ ഇന്ത്യൻ സാങ്കേതിക മേഖലയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതും ഈ സംഘടനയാണ്. ഇന്ത്യയെ ലോകത്തിന്റെ ഡിജിറ്റൽ ശക്തിയാക്കണമെന്ന ലക്ഷ്യം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്, ആ ശക്തിയുടെ അടിത്തറയായ തൊഴിലാളികളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചും അതേ ഗൗരവത്തോടെ സംസാരിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്.

കഴിഞ്ഞ വർഷങ്ങളിൽ AIയെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ ചർച്ചകളിലും NASSCOM ഇന്ത്യയ്ക്ക് മുന്നിലുള്ള അവസരങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് കൂടുതൽ സംസാരിച്ചത്. അത് തെറ്റല്ല. AI ഇന്ത്യയുടെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയും മത്സരശേഷിയും വർധിപ്പിക്കും. പുതിയ വ്യവസായങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കും. നിക്ഷേപം ആകർഷിക്കും. പക്ഷേ ഓരോ അവസരത്തിനും ഒരു സാമൂഹിക വിലയുണ്ട്. AI ചില തൊഴിൽ മേഖലകളെ പുനഃസംഘടിപ്പിക്കുമെന്നും ചില ജോലികൾ ഇല്ലാതാക്കുമെന്നും വ്യവസായം തന്നെയും അംഗീകരിക്കുന്ന യാഥാർഥ്യമാണ്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ആ മാറ്റത്തിന്റെ സാമൂഹിക ആഘാതം കുറയ്ക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം ആരുടേതാണ്?ഈ ചോദ്യത്തിന് സർക്കാർ മാത്രമല്ല മറുപടി പറയേണ്ടത്. വ്യവസായവും പറയണം. അതിന്റെ ശബ്ദമാണ് NASSCOM.

ലോകത്തിലെ പല വ്യവസായ സംഘടനകളും ഇന്ന് Responsible AI, Ethical AI, Responsible Business എന്നീ ആശയങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. എന്നാൽ Responsible Employment എന്ന വിഷയത്തിലും അതേ ഗൗരവം വേണം. ഒരു കമ്പനി പുനഃസംഘടന നടത്തേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടാകാം. വിപണി മാറാം. സാങ്കേതികവിദ്യ മാറാം. അതൊന്നും അസാധാരണമല്ല. എന്നാൽ തൊഴിലാളികളോട് എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്നതും ഒരു വ്യവസായ നിലവാരമായിരിക്കണം.അതിനാൽ NASSCOM ഇനി ഒരു Industry Employment Charter രൂപപ്പെടുത്തണം. വലിയ തോതിലുള്ള പിരിച്ചുവിടലുകൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ കമ്പനികൾ പാലിക്കേണ്ട കുറഞ്ഞപക്ഷം മാനദണ്ഡങ്ങൾ അതിൽ ഉൾപ്പെടണം. ജീവനക്കാരുമായി മുൻകൂർ ആശയവിനിമയം, ബാധകമായ നിയമങ്ങളും തൊഴിൽകരാറുകളും കൃത്യമായി പാലിക്കൽ, തൊഴിൽമാറ്റത്തിനുള്ള സഹായം, പുനർപരിശീലനം, കരിയർ കൗൺസലിങ്, മാനസികാരോഗ്യ പിന്തുണ, ഔട്ട്‌പ്ലേസ്മെന്റ് സേവനങ്ങൾ, AI മൂലം ബാധിക്കപ്പെടുന്ന ജീവനക്കാർക്കുള്ള പ്രത്യേക കഴിവ് വികസന പരിപാടികൾ എന്നിവ ഒരു ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള വ്യവസായത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം.

ഇന്ത്യയിലെ ഐടി മേഖലയ്ക്ക് മറ്റൊരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്. ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഭൂരിഭാഗം ജീവനക്കാരും സംഘടിത തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളുടെ ഭാഗമല്ല. അതുകൊണ്ട് അവരുടെ തൊഴിൽസുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ശക്തമായ ഒരു കൂട്ടായ വേദിയും പലപ്പോഴും ഇല്ല. ഈ ശൂന്യത നികത്താൻ വ്യവസായ സംഘടനകൾ മുന്നോട്ട് വരേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യമാണ്. ഇത് തൊഴിലാളി സംഘടനകളുടെ പങ്ക് ഏറ്റെടുക്കലല്ല; വ്യവസായത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത സംരക്ഷിക്കലാണ്.

അമേരിക്കയിലെ Communication Workers of America (CWA) പോലുള്ള സംഘടനകൾ AIയെ എതിർക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ AI നടപ്പാക്കുമ്പോൾ തൊഴിലാളികളെ പങ്കാളികളാക്കണമെന്നും പുനർപരിശീലനം ഉറപ്പാക്കണമെന്നും തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കണമെന്നും അവർ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ ഈ സംവാദത്തിന് നേതൃത്വം നൽകാൻ ട്രേഡ് യൂണിയനുകൾക്കൊപ്പം NASSCOM-നും ബാധ്യതയുണ്ട്. കാരണം AIയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുണഭോക്താക്കളിൽ ഒന്നായി മാറാൻ പോകുന്നത് ഇന്ത്യൻ ഐടി വ്യവസായമാണ്.

ഇന്ന് NASSCOM മൗനം പാലിച്ചാൽ നാളെയുണ്ടാകുന്ന ഓരോ വലിയ കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടലിനും അതേ ചോദ്യം വീണ്ടും ഉയരും വ്യവസായത്തിന്റെ വളർച്ചയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന സംഘടന, വ്യവസായത്തിന്റെ തൊഴിലാളികളെക്കുറിച്ച് എന്തുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്നില്ല?

ഇന്ത്യ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഡിജിറ്റൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥകളിലൊന്നാകണമെങ്കിൽ ലോകോത്തര സാങ്കേതികവിദ്യ മാത്രം പോര; ലോകോത്തര തൊഴിൽ മാനദണ്ഡങ്ങളും വേണം. സാങ്കേതിക മികവിനൊപ്പം സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തവും ചേർന്നാലേ ആ വളർച്ച ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കൂ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ CorroHealth-ലെ സംഭവം ഒരു കമ്പനിയുടെ മാത്രം പരീക്ഷണമല്ല; NASSCOM-ന്റെയും പരീക്ഷണമാണ്. ഈ നിമിഷത്തിൽ അത് എടുക്കുന്ന നിലപാട് ഇന്ത്യയിലെ AI യുഗത്തിന്റെ തൊഴിൽ സംസ്കാരത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നതായിരിക്കും.

ആഗോള ഔട്ട്‌സോഴ്സിംഗ്: ലോകത്തിന്റെ ബാക്ക് ഓഫിസായ ഇന്ത്യ, പക്ഷേ തൊഴിലിന്റെ നിയന്ത്രണം ആരുടെ കൈയിൽ?

CorroHealth-ലെ സംഭവത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ ആഗോള ഔട്ട്‌സോഴ്സിംഗ് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. കാരണം കൊച്ചിയിലോ കോഴിക്കോട്ടെയോ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു മെഡിക്കൽ കോഡറുടെ യഥാർഥ തൊഴിൽദാതാവ് ഇന്ത്യയിലെ ഓഫീസ് മാത്രമല്ല; അമേരിക്കയിലെ ആശുപത്രികളും ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനികളും ആരോഗ്യ സേവന കോർപ്പറേഷനുകളുമാണ്. ജോലിസ്ഥലം കേരളത്തിലായിരിക്കാം, പക്ഷേ ജോലിയുടെ ഭാവി നിർണയിക്കുന്നത് ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെ ഒരു കോർപ്പറേറ്റ് ബോർഡ് റൂമിലാണ്.

കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടിനിടെ ഇന്ത്യ ലോകത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ Global Capability Centre (GCC), Business Process Outsourcing (BPO), Knowledge Process Outsourcing (KPO) കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായി വളർന്നു. ഐടി സേവനങ്ങൾ, ധനകാര്യ വിശകലനം, മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ്, നിയമസേവനങ്ങൾ, ഉപഭോക്തൃ സേവനം, എഞ്ചിനീയറിങ് ഡിസൈൻ, അക്കൗണ്ടിംഗ്, ഗവേഷണ സഹായം തുടങ്ങി നൂറുകണക്കിന് സേവനങ്ങൾ ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് ലോകത്തിനായി നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നു. കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ ഉയർന്ന നിലവാരമുള്ള മനുഷ്യവിഭവശേഷി ലഭ്യമാകുന്നതാണ് ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും വലിയ മത്സരശേഷി.

കേരളവും ഈ ആഗോള മാറ്റത്തിന്റെ പ്രധാന ഗുണഭോക്താവായി. ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസ നിലവാരം, ഇംഗ്ലീഷ് പരിജ്ഞാനം, ആരോഗ്യരംഗത്തെ പരിശീലനം എന്നിവ കാരണം മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ്, ഹെൽത്ത് ഇൻഫർമേഷൻ മാനേജ്മെന്റ്, റവന്യൂ സൈക്കിൾ മാനേജ്മെന്റ് തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് യുവാക്കൾക്ക് തൊഴിൽ ലഭിച്ചു. വിദേശത്തേക്ക് കുടിയേറാതെ ആഗോള ആരോഗ്യരംഗത്തിന്റെ ഭാഗമാകാമെന്ന പ്രതീക്ഷ ഈ മേഖലയെ അതിവേഗം വളർത്തി.

എന്നാൽ ഈ വളർച്ചയ്ക്ക് ഒരു അടിസ്ഥാന ദൗർബല്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ ഔട്ട്‌സോഴ്സിംഗ് വ്യവസായത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ആഭ്യന്തര ആവശ്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചല്ല പ്രവർത്തിക്കുന്നത്; വിദേശ കമ്പനികളുടെ കരാറുകളെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. അതിനാൽ അമേരിക്കയിലെ ആരോഗ്യനയമാറ്റങ്ങൾ, ഇൻഷുറൻസ് കമ്പനികളുടെ ചെലവ് ചുരുക്കൽ, ഡോളറിന്റെ മൂല്യത്തിലെ വ്യതിയാനം, AIയുടെ വ്യാപനം, കോർപ്പറേറ്റ് ലയനങ്ങൾ, ആഗോള സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം ഇവയെല്ലാം നേരിട്ട് കേരളത്തിലെ ഒരു ജീവനക്കാരന്റെ തൊഴിൽസുരക്ഷയെ ബാധിക്കുന്നു.

അതാണ് ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വൈരുധ്യം. ലോക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ തൊഴിലവസരങ്ങൾ വർധിക്കും. എന്നാൽ അതോടൊപ്പം തൊഴിൽസുരക്ഷയുടെ നിയന്ത്രണം പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങളിൽ നിന്ന് ആഗോള മൂലധനത്തിലേക്ക് മാറുകയും ചെയ്യും. ഒരു കമ്പനിയുടെ ആഗോള പുനഃസംഘടനാ തീരുമാനം, ഒരു പുതിയ AI സോഫ്റ്റ്‌വെയറിന്റെ ഉപയോഗം, ഒരു വിദേശ ക്ലയന്റിന്റെ കരാർ അവസാനിക്കൽ—ഇവയിലേതെങ്കിലും കേരളത്തിലെ നൂറുകണക്കിന് കുടുംബങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് ബാധിക്കാൻ കഴിയും.

ഇന്ന് AI ഈ ഔട്ട്‌സോഴ്സിംഗ് മാതൃകയെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുകയാണ്. ഒരുകാലത്ത് ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാന ശക്തിയായിരുന്ന കുറഞ്ഞ ചെലവിലുള്ള അറിവാധിഷ്ഠിത തൊഴിൽ ഇന്ന് AIയുടെ വെല്ലുവിളി നേരിടുന്നു. മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ്, ഉപഭോക്തൃ സേവനം, ഡാറ്റാ പ്രോസസ്സിംഗ്, അക്കൗണ്ടിംഗ്, രേഖാ വിശകലനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ AI മനുഷ്യന്റെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമത വർധിപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം ആവശ്യമായ മനുഷ്യവിഭവത്തിന്റെ എണ്ണവും കുറയ്ക്കുന്നു. അതിനാൽ ഇന്ത്യയുടെ മത്സരശേഷി ഇനി കുറഞ്ഞ വേതനത്തിൽ മാത്രം അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കാനാവില്ല; ഉയർന്ന വൈദഗ്ധ്യം, AIയുമായി ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള കഴിവ്, ഗവേഷണം, നവീകരണം എന്നിവയിലേക്കാണ് അത് മാറേണ്ടത്.

ഇവിടെയാണ് ഇന്ത്യയുടെ നയപരമായ വെല്ലുവിളി. ലോകത്തിന്റെ ബാക്ക് ഓഫിസായി മാത്രം തുടരണമോ, അതോ ലോകത്തിന്റെ നവീകരണ കേന്ദ്രമായി മാറണമോ? കുറഞ്ഞ ചെലവിലുള്ള തൊഴിൽശക്തി നൽകുന്ന രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ തുടരുകയാണെങ്കിൽ AIയുടെ ആഘാതം കൂടുതൽ രൂക്ഷമാകും. എന്നാൽ AI വികസിപ്പിക്കുന്നതിലും നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലും പുതിയ ഉൽപ്പന്നങ്ങളും ബൗദ്ധിക സ്വത്തവകാശങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലും ഇന്ത്യ മുന്നിലെത്തുകയാണെങ്കിൽ ഈ മാറ്റം പുതിയ അവസരങ്ങൾ തുറക്കും.

CorroHealth-ലെ സംഭവം അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു കമ്പനിയുടെ വാർത്തയല്ല. ആഗോള ഔട്ട്‌സോഴ്സിംഗ് മാതൃക ഒരു പുതിയ ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുകയാണെന്ന മുന്നറിയിപ്പാണ് അത്. ലോകത്തിന്റെ ബാക്ക് ഓഫിസായിരുന്ന ഇന്ത്യ ഇനി ലോകത്തിന്റെ AI-സഹായിത വിജ്ഞാന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയായി മാറേണ്ട സമയമാണിത്. അല്ലാത്തപക്ഷം ആഗോള കമ്പനികളുടെ ചെലവ് ചുരുക്കൽ നയങ്ങളുടെയും AI അധിഷ്ഠിത പുനഃസംഘടനയുടെയും ആദ്യ ആഘാതം ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന രാജ്യമായി ഇന്ത്യ തുടരും. തൊഴിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ വിജയിച്ച രാജ്യം, ആ തൊഴിൽ സംരക്ഷിക്കുന്നതിലും അതിനെ പുതിയ സാങ്കേതിക യുഗത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നതിലും വിജയിക്കുമോ എന്നതാണ് ഇനി നിർണായകമായ ചോദ്യം.

Labour Codes-ന്റെ രാഷ്ട്രീയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ: തൊഴിൽ നിയമപരിഷ്കാരമോ, അധികാര സന്തുലിതാവസ്ഥയുടെ മാറ്റമോ?

CorroHealth-ലെ കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടലിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച ഒറ്റ കമ്പനിയിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല. അത് ഇന്ത്യയിലെ Labour Codes-നെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക ചർച്ചയിലേക്കാണ് നമ്മെ എത്തിക്കുന്നത്. കാരണം ഒരു കമ്പനിക്ക് തൊഴിലാളികളുമായി എങ്ങനെയാണ് പെരുമാറാൻ കഴിയുക എന്നത് ആ കമ്പനിയുടെ നയങ്ങൾ മാത്രം തീരുമാനിക്കുന്നതല്ല; രാജ്യത്തിന്റെ തൊഴിൽ നിയമങ്ങളും അതിനെ നിർണയിക്കുന്നു.

2020-ൽ കേന്ദ്ര സർക്കാർ 29 കേന്ദ്ര തൊഴിൽ നിയമങ്ങളെ നാല് പുതിയ Labour Codes-കളായി ഏകീകരിച്ചു—Code on Wages, Industrial Relations Code, Code on Social Security, Occupational Safety, Health and Working Conditions Code. സർക്കാരിന്റെ വിശദീകരണം വ്യക്തമായിരുന്നു. നിരവധി നിയമങ്ങളും വ്യത്യസ്ത നിർവചനങ്ങളും സങ്കീർണമായ നടപടിക്രമങ്ങളും നിക്ഷേപത്തിനും വ്യവസായ വളർച്ചയ്ക്കും തടസ്സമാകുന്നുവെന്നും, നിയമങ്ങൾ ലളിതമാക്കുന്നത് ഇന്ത്യയെ കൂടുതൽ മത്സരക്ഷമമാക്കുമെന്നും സർക്കാർ വാദിച്ചു. ‘Ease of Doing Business’ മെച്ചപ്പെടുത്തുക, ആഭ്യന്തര-വിദേശ നിക്ഷേപം ആകർഷിക്കുക, നിർമ്മാണ-സേവന മേഖലകളുടെ വളർച്ച വേഗത്തിലാക്കുക എന്നിവയായിരുന്നു പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യങ്ങൾ.

ഈ വാദത്തെ പൂർണമായും തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിൽ നിയമവ്യവസ്ഥ വർഷങ്ങളായി സങ്കീർണമായിരുന്നു എന്നത് യാഥാർഥ്യമാണ്. വ്യത്യസ്ത നിയമങ്ങൾ, വ്യത്യസ്ത രജിസ്ട്രേഷനുകൾ, വ്യത്യസ്ത നടപടിക്രമങ്ങൾ എന്നിവ ചെറുകിട-ഇടത്തരം സംരംഭങ്ങൾക്കും ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. പരിഷ്കാരങ്ങൾ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു എന്ന് പറയുന്നത് യാഥാർഥ്യബോധമുള്ള സമീപനമല്ല.

എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നോക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു. നിയമങ്ങൾ ലളിതമാകുമ്പോൾ അധികാര സന്തുലിതാവസ്ഥ ഏത് ദിശയിലേക്കാണ് മാറുന്നത്? തൊഴിലാളിയുടെയും തൊഴിലുടമയുടെയും ഇടയിൽ നിയമം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്ന സംരക്ഷണ സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുന്നുണ്ടോ, അതോ കൂടുതൽ വഴക്കമുള്ള തൊഴിൽ വിപണി എന്ന പേരിൽ തൊഴിലാളിയുടെ വിലപേശൽ ശക്തി കുറയുന്നുണ്ടോ?

ഇതായിരുന്നു രാജ്യത്തെ പ്രധാന ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെ വിമർശനം. പുതിയ Labour Codes വ്യവസായങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രവർത്തന സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നുവെന്നും, അതേ സമയം തൊഴിലാളികളുടെ തൊഴിൽസുരക്ഷ, കൂട്ടായ വിലപേശൽ, വ്യവസായ തർക്കപരിഹാര സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവയെ ദുർബലപ്പെടുത്തുമെന്നുമാണ് അവർ വാദിച്ചത്. പ്രത്യേകിച്ച് Industrial Relations Code സംബന്ധിച്ച വ്യവസ്ഥകളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു കൂടുതൽ ആശങ്ക ഉയർന്നത്. തൊഴിൽ വിപണിയിലെ ‘flexibility’ എന്നത് തൊഴിലാളികളുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ പലപ്പോഴും ‘job insecurity’ ആയി അനുഭവപ്പെടുമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ മുന്നറിയിപ്പ്.

ഈ വിമർശനങ്ങളെല്ലാം ശരിയാണെന്ന് പറയാനാവില്ല. അതുപോലെ അവയെല്ലാം രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങളാണെന്നും പറയാനാവില്ല. CorroHealth പോലുള്ള സംഭവങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ ആ ചർച്ചകൾക്ക് പുതിയ പ്രസക്തി ലഭിക്കുന്നു. കാരണം സാങ്കേതികവിദ്യയും AIയും കമ്പനികൾക്ക് അതിവേഗ പുനഃസംഘടന നടത്താനുള്ള ശേഷി നൽകുന്ന കാലത്ത്, തൊഴിലാളികളുടെ സംരക്ഷണ സംവിധാനങ്ങളും അതിനനുസരിച്ച് ശക്തിപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

ഇവിടെ മറ്റൊരു വലിയ മാറ്റവും നടക്കുകയാണ്. വ്യവസായ വിപ്ലവത്തിന്റെ കാലത്ത് തൊഴിലാളിയുടെ പ്രധാന ശക്തി അവന്റെ അധ്വാനമായിരുന്നു. ഇന്ന് അറിവും ഡാറ്റയും അൽഗോരിതങ്ങളും കൃത്രിമബുദ്ധിയുമാണ് ഉൽപ്പാദനത്തിന്റെ കേന്ദ്രം. അതിനാൽ തൊഴിൽ നിയമങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയവും മാറുകയാണ്. ഒരു വശത്ത് ആഗോള നിക്ഷേപം ആകർഷിക്കണമെന്ന സമ്മർദ്ദം. മറുവശത്ത് സാമൂഹിക സുരക്ഷയും തൊഴിൽസുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കണമെന്ന ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം. ഈ രണ്ട് ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ സന്തുലിതാവസ്ഥ കണ്ടെത്തുകയാണ് ഇന്നത്തെ തൊഴിൽ നയത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി.

AI യുഗത്തിൽ Labour Codes-നെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയ്ക്ക് അതുകൊണ്ട് പുതിയ അർഥമുണ്ട്. നിയമങ്ങൾ വ്യവസായത്തിന് അനുകൂലമോ തൊഴിലാളിക്ക് അനുകൂലമോ എന്ന ലളിതമായ ചോദ്യമല്ല ഇനി പ്രസക്തം. സാങ്കേതിക പുരോഗതിയുടെ നേട്ടം സമൂഹത്തിലാകെ എത്തിക്കുകയും, അതിന്റെ ആഘാതം തൊഴിലാളികൾ മാത്രം വഹിക്കേണ്ടി വരാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പുതിയ സാമൂഹിക കരാർ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്താം എന്നതാണ് യഥാർഥ ചോദ്യം.

CorroHealth-ലെ സംഭവം ഈ ചോദ്യത്തെ കൂടുതൽ അടിയന്തരമാക്കുന്നു. കാരണം ഇത് ഒരു കമ്പനിയുടെ തൊഴിൽ തർക്കമല്ല; AI, ആഗോളവൽക്കരണം, തൊഴിൽ നിയമപരിഷ്കാരങ്ങൾ എന്നിവ ഒരേസമയം തൊഴിലാളിയുടെ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ ഉദാഹരണമാണ്. ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക വളർച്ച ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കണമെങ്കിൽ നിക്ഷേപം ആകർഷിക്കുന്ന നിയമങ്ങൾ മാത്രം പോര; തൊഴിലാളിക്ക് വിശ്വാസവും സുരക്ഷയും നൽകുന്ന തൊഴിൽ ഭരണസംവിധാനവും അതോടൊപ്പം ശക്തിപ്പെടണം. അതാണ് Labour Codes-നെക്കുറിച്ചുള്ള രാഷ്ട്രീയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ യഥാർഥ കേന്ദ്രചോദ്യം.

CorroHealth-ലെ കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടൽ ആരോപണം മറ്റൊരു നിർണായക ചോദ്യവും ഉയർത്തുന്നുണ്ട്. ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കോർപ്പറേറ്റുകൾ ESG (Environmental, Social and Governance) എന്ന ആശയത്തെ അവരുടെ ബിസിനസ് തന്ത്രത്തിന്റെ പ്രധാന ഭാഗമായാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. നിക്ഷേപകർ കമ്പനികളെ വിലയിരുത്തുമ്പോഴും ബാങ്കുകൾ വായ്പ നൽകുമ്പോഴും ആഗോള ഫണ്ടുകൾ നിക്ഷേപ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോഴും ESG ഒരു പ്രധാന മാനദണ്ഡമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ തൊഴിലാളികളുടെ തൊഴിൽസുരക്ഷയും മാന്യതയും ഈ ESG ചട്ടക്കൂടിൽ എത്രമാത്രം പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ട്?

പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചും കാർബൺ പുറന്തള്ളൽ കുറയ്ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും കമ്പനികൾ ഇന്ന് വിശദമായ റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു. ജലസംരക്ഷണം, ഹരിതോർജം, വൈവിധ്യവും ഉൾക്കൊള്ളലും (Diversity & Inclusion), സമൂഹത്തിനുള്ള സംഭാവനകൾ, കോർപ്പറേറ്റ് ഭരണത്തിലെ സുതാര്യത എന്നിവയെക്കുറിച്ചും വലിയ പ്രചാരണമുണ്ട്. ഇവയെല്ലാം സ്വാഗതാർഹമായ മാറ്റങ്ങളാണ്.

പക്ഷേ ESGയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട അക്ഷരമായ ‘S’ — Social — പലപ്പോഴും ഏറ്റവും ദുർബലമായ കണ്ണിയായി മാറുന്നു.

ഒരു കമ്പനി പരിസ്ഥിതിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ മാതൃകയായിരിക്കാം. സ്ത്രീപ്രാതിനിധ്യം വർധിപ്പിച്ചിരിക്കാം. സമൂഹത്തിനായി സ്കൂളുകളും ആശുപത്രികളും നിർമ്മിച്ചിരിക്കാം. എന്നാൽ അതേ കമ്പനി സ്വന്തം ജീവനക്കാരെ ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് തൊഴിൽരഹിതരാക്കുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടായാൽ, ആ കമ്പനിയുടെ ‘Social Responsibility’ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തണം?

ഇവിടെയാണ് ESGയെ പുതിയ രീതിയിൽ വായിക്കേണ്ടത്.

ഒരു കമ്പനിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തം ആദ്യം അതിന്റെ സ്വന്തം തൊഴിലാളികളോടാണ്. കാരണം തൊഴിലാളികളാണ് ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ മൂല്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അതിനാൽ തൊഴിലാളികളുടെ തൊഴിൽസുരക്ഷ, മാന്യത, ന്യായമായ തൊഴിൽനിബന്ധനകൾ, സുതാര്യമായ ആശയവിനിമയം, പുനർപരിശീലനം, തൊഴിൽമാറ്റ സഹായം, മാനസികാരോഗ്യ പിന്തുണ എന്നിവ CSR-ന്റെ ഭാഗമല്ല; അവ ESGയുടെ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങളാണ്.

AI യുഗത്തിൽ ഈ ചർച്ച കൂടുതൽ പ്രസക്തമാകുന്നു. കൃത്രിമബുദ്ധി ഉപയോഗിച്ച് കമ്പനികൾക്ക് കൂടുതൽ ലാഭവും ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയും നേടാൻ കഴിയും. അത് പുരോഗതിയുടെ ഭാഗമാണ്. എന്നാൽ അതിന്റെ പേരിൽ തൊഴിലാളികളെ വെറും ‘ചെലവുഘടകമായി’ മാത്രം കാണാൻ തുടങ്ങിയാൽ ESG ഒരു വിപണന മുദ്രാവാക്യമായി മാത്രം ചുരുങ്ങും.

ഇന്ന് പല ആഗോള നിക്ഷേപകരും Human Capital Management-നെ ഒരു പ്രധാന ESG സൂചികയായി കണക്കാക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ജീവനക്കാരെ എങ്ങനെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നു, സാങ്കേതിക മാറ്റങ്ങളോട് എങ്ങനെ പൊരുത്തപ്പെടുത്തുന്നു, വലിയ തോതിലുള്ള പിരിച്ചുവിടലുകൾ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു, തൊഴിൽമാറ്റത്തിനുള്ള പിന്തുണ എത്രമാത്രം നൽകുന്നു തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ കമ്പനിയുടെ ദീർഘകാല ഗുണനിലവാരത്തിന്റെ സൂചകങ്ങളായി മാറുകയാണ്. ഭാവിയിലെ കോർപ്പറേറ്റ് വിജയത്തിന്റെ മാനദണ്ഡം ലാഭം മാത്രം ആയിരിക്കില്ല; മനുഷ്യവിഭവത്തെ എത്ര ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നതും ആയിരിക്കും.

ഇന്ത്യയിൽ ഈ ചർച്ച ഇപ്പോഴും പ്രാരംഭ ഘട്ടത്തിലാണ്. എന്നാൽ CorroHealth പോലുള്ള സംഭവങ്ങൾ ഈ സംവാദം വൈകിക്കാനാവില്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. AIയുടെയും ഓട്ടോമേഷന്റെയും യുഗത്തിൽ കമ്പനികൾക്ക് പുനഃസംഘടന അനിവാര്യമാകാം. പക്ഷേ ആ പുനഃസംഘടനയുടെ ചെലവ് മുഴുവൻ തൊഴിലാളികൾ മാത്രം വഹിക്കേണ്ടി വരരുത്.

അതുകൊണ്ട് ഇന്ത്യയിൽ ESG ചട്ടക്കൂടിനൊപ്പം Responsible Workforce Transition എന്ന പുതിയ ആശയവും ചേർക്കേണ്ട സമയമായിരിക്കുന്നു. വലിയ തോതിലുള്ള പിരിച്ചുവിടലുകൾക്ക് മുമ്പ് സുതാര്യമായ ആശയവിനിമയം, തൊഴിലാളികളുമായി അർത്ഥവത്തായ കൂടിയാലോചന, പുനർപരിശീലന നിക്ഷേപം, ഔട്ട്‌പ്ലേസ്മെന്റ് സേവനങ്ങൾ, മാനസികാരോഗ്യ സഹായം, തൊഴിൽമാറ്റത്തിനുള്ള സാമ്പത്തിക പിന്തുണ എന്നിവ ഒരു കമ്പനിയുടെ നല്ല മനസ്സിന്റെ പ്രകടനമല്ല; ആധുനിക കോർപ്പറേറ്റ് ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കണം.

ഇവിടെയാണ് NASSCOM പോലുള്ള വ്യവസായ സംഘടനകൾക്കും നിർണായക പങ്ക് വഹിക്കാനാകുക. ഇന്ത്യയിലെ ഐടി-ഐടിഇഎസ് മേഖലയിൽ Ethical AI Employment Standards രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിനും AI മൂലമുള്ള തൊഴിൽമാറ്റങ്ങൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള വ്യവസായ ചട്ടക്കൂട് നിർദേശിക്കുന്നതിനും നേതൃത്വം നൽകാൻ നാസ്കോമിന് കഴിയും. അത് കമ്പനികൾക്കും തൊഴിലാളികൾക്കും ഒരുപോലെ ഗുണം ചെയ്യും. കാരണം വിശ്വാസമാണ് ഒരു വ്യവസായത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ മൂലധനം.

ഒരു കമ്പനി അതിന്റെ വാർഷിക റിപ്പോർട്ടിൽ എഴുതുന്ന ESG വാഗ്ദാനങ്ങൾകൊണ്ടല്ല വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ടത്. സാങ്കേതിക മാറ്റത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രയാസകരമായ നിമിഷങ്ങളിൽ സ്വന്തം ജീവനക്കാരോട് അത് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതുകൊണ്ടാണ്. AIയുടെ യുഗത്തിൽ യഥാർഥ കോർപ്പറേറ്റ് ഉത്തരവാദിത്തം അവിടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.കൃത്രിമബുദ്ധിയെ (AI) കുറിച്ചുള്ള ആഗോള ചർച്ചയിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ നിലപാടുകളിലൊന്ന് അമേരിക്കയിലെ പ്രമുഖ തൊഴിലാളി സംഘടനയായ Communication Workers of America (CWA)-യുടേതാണ്. ലക്ഷക്കണക്കിന് ടെലികോം, മാധ്യമം, ടെക്, കസ്റ്റമർ സർവീസ്, ഡിജിറ്റൽ മേഖലകളിലെ തൊഴിലാളികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന CWAയുടെ നിലപാട് വളരെ വ്യക്തമാണ്: AI ശത്രുവല്ല; പക്ഷേ AIയുടെ പേരിൽ തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുന്നത് അംഗീകരിക്കാനാവില്ല.

സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പുരോഗതി ചരിത്രത്തിൽ ഒരിക്കലും തടയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നും അതിനെ തടയാൻ ശ്രമിക്കേണ്ടതില്ലെന്നും CWA അംഗീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഓരോ സാങ്കേതിക വിപ്ലവവും സൃഷ്ടിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക നേട്ടം സമൂഹത്തിലാകെ വിതരണം ചെയ്യപ്പെടണം എന്നതാണ് അവരുടെ പ്രധാന വാദം. AI കമ്പനികളുടെ ലാഭം വർധിപ്പിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ നേട്ടം തൊഴിലാളികൾക്കും ലഭിക്കണം. ഉൽപ്പാദനക്ഷമത വർധിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ മുഴുവൻ ലാഭവും ഓഹരി ഉടമകൾക്കും മാനേജ്മെന്റിനും മാത്രം ലഭിക്കുകയും, അതിന്റെ ചെലവ് ജോലി നഷ്ടപ്പെടുന്ന ജീവനക്കാർ മാത്രം വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സംവിധാനം സാമൂഹികമായി നീതിയുക്തമല്ലെന്നാണ് CWA പറയുന്നത്.

അതുകൊണ്ടാണ് CWA ഏതാനും അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്. AI നടപ്പാക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തൊഴിലാളികളുമായും അവരുടെ പ്രതിനിധികളുമായും അർത്ഥവത്തായ കൂടിയാലോചന നടത്തണം. AI മൂലം ജോലി മാറുന്ന ജീവനക്കാർക്ക് പുനർപരിശീലനം (reskilling), പുതിയ കഴിവുകൾ (upskilling), തൊഴിൽമാറ്റത്തിനുള്ള പിന്തുണ എന്നിവ ഉറപ്പാക്കണം. AIയെ തൊഴിലാളികളുടെ മേൽ നിരീക്ഷണത്തിനോ അന്യായമായ പ്രകടന വിലയിരുത്തലിനോ ഉപയോഗിക്കരുത്. തൊഴിലാളികളുടെ സ്വകാര്യതയും ഡാറ്റാ അവകാശങ്ങളും സംരക്ഷിക്കണം. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, AIയെക്കുറിച്ചുള്ള തീരുമാനങ്ങളിൽ തൊഴിലാളികൾക്കും ഒരു ശബ്ദമുണ്ടാകണം.

CWAയുടെ ഈ സമീപനം ഒരു സാങ്കേതിക വിരുദ്ധ നിലപാടല്ല; “Just Transition” എന്ന ആശയത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യ മാറുമ്പോൾ അതിന്റെ ആഘാതം ഏറ്റവും കൂടുതൽ അനുഭവിക്കുന്നത് തൊഴിലാളികളാണ്. അതിനാൽ മാറ്റത്തിന്റെ മുഴുവൻ ചെലവും അവർ മാത്രം വഹിക്കരുത്. പകരം, കമ്പനികളും സർക്കാരും തൊഴിലാളികളും ചേർന്ന് മാറ്റത്തെ സാമൂഹികമായി നീതിയുക്തമാക്കണം.

ഇത് ഇന്ത്യയ്ക്ക് വളരെ പ്രസക്തമായ ചർച്ചയാണ്. AIയെ ഇന്ത്യയുടെ അടുത്ത സാമ്പത്തിക വളർച്ചയുടെ എൻജിനായി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അതേ സമയം മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ്, ബി.പി.ഒ., ഉപഭോക്തൃ സേവനം, ഡാറ്റാ പ്രോസസ്സിംഗ്, സോഫ്റ്റ്‌വെയർ വികസനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ തൊഴിൽ ഘടന മാറുകയാണ്. CorroHealth പോലുള്ള സംഭവങ്ങൾ ഈ മാറ്റത്തിന്റെ ആദ്യ സൂചനകളാകാം. അതിനാൽ ഇന്ത്യയിലെ AI നയം സാങ്കേതികവിദ്യയെയും നിക്ഷേപത്തെയും മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കാതെ തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ, പുനർപരിശീലനം, സാമൂഹിക സുരക്ഷ, തൊഴിൽമാറ്റ സഹായം എന്നിവയും ഒരുപോലെ ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്.

ഇവിടെയാണ് ഇന്ത്യയിലെ വ്യവസായ സംഘടനകളായ NASSCOM-നും, സർക്കാരിനും, തൊഴിലാളി സംഘടനകൾക്കും CWAയുടെ അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കാനുള്ള അവസരം ലഭിക്കുന്നത്. AIയെ തടയുക എന്നതല്ല ലക്ഷ്യം. AI മനുഷ്യനെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുന്ന ഉപകരണമാകാതെ, മനുഷ്യന്റെ കഴിവ് വർധിപ്പിക്കുന്ന ഉപകരണമാക്കുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം. അതിനായി “AI First” എന്ന സമീപനത്തോടൊപ്പം “People First” എന്ന സമീപനവും ആവശ്യമാണ്.

CorroHealth-ലെ സംഭവം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠം ഇതാണ്. AIയെക്കുറിച്ചുള്ള യഥാർഥ ചർച്ച സാങ്കേതികവിദ്യയെക്കുറിച്ചല്ല; അധികാരത്തെക്കുറിച്ചാണ്. AI സൃഷ്ടിക്കുന്ന സമ്പത്തും ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയും ആരുടെ കൈകളിലാകും കേന്ദ്രീകരിക്കുക? ആ മാറ്റത്തിന്റെ വില ആരാണ് നൽകുക? CWA ഈ ചോദ്യങ്ങൾ അമേരിക്കയിൽ ഉയർത്തുകയാണ്. ഇന്ത്യയും ഇനി അതേ ചോദ്യങ്ങൾ ഗൗരവമായി ചോദിക്കേണ്ട സമയമായിരിക്കുന്നു. AIയുടെ ഭാവി നിർണയിക്കുന്നത് അൽഗോരിതങ്ങൾ മാത്രമല്ല; അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന സാമൂഹിക കരാറുകളുമാണ്.

CorroHealth-ലെ കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടൽ, Microsoft ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആഗോള കമ്പനികളിലെ തൊഴിൽ വെട്ടിക്കുറയ്ക്കൽ, AIയുടെ അതിവേഗ വളർച്ച എന്നിവ ഒരുമിച്ച് നൽകുന്ന സന്ദേശം വ്യക്തമാണ്. ഇന്ത്യ ഇനി തൊഴിലില്ലായ്മയെ മാത്രം അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന രാജ്യമല്ല; തൊഴിലിന്റെ സ്വഭാവം അതിവേഗം മാറുന്ന രാജ്യമാണ്. അതുകൊണ്ട് പരമ്പരാഗത തൊഴിൽനയങ്ങൾ മാത്രം മതിയാകില്ല. AI യുഗത്തിന് അനുയോജ്യമായ പുതിയ തൊഴിൽ-സാമൂഹിക സുരക്ഷാ ചട്ടക്കൂട് ഇന്ത്യ വികസിപ്പിക്കേണ്ട സമയമായിരിക്കുന്നു.

ആദ്യമായി, കേന്ദ്ര സർക്കാർ ദേശീയ AI തൊഴിൽ പരിവർത്തന നയം (National AI Employment Transition Policy) രൂപീകരിക്കണം. AI ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്വാധീനിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ്, ബി.പി.ഒ., കസ്റ്റമർ സർവീസ്, ബാങ്കിംഗ്, ഇൻഷുറൻസ്, അക്കൗണ്ടിംഗ്, മാധ്യമം, നിയമസേവനം, ഐടി തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ തൊഴിൽ വിപണിയിലെ മാറ്റങ്ങൾ നിരന്തരം വിലയിരുത്തുന്ന ദേശീയ സംവിധാനമുണ്ടാകണം. എത്ര തൊഴിലുകൾ ഇല്ലാതാകുന്നു, എത്ര പുതിയ തൊഴിലുകൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു, ഏതൊക്കെ മേഖലകളിലാണ് പുതിയ വൈദഗ്ധ്യം ആവശ്യമാകുന്നത് തുടങ്ങിയ വിവരങ്ങൾ ശാസ്ത്രീയമായി ശേഖരിക്കണം. തൊഴിൽ നയം അനുമാനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല, തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കണം.

രണ്ടാമതായി, Labour Codes നടപ്പാക്കുമ്പോൾ തൊഴിലാളികളുടെ സംരക്ഷണം കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന ചട്ടങ്ങളും മാർഗനിർദേശങ്ങളും രൂപപ്പെടുത്തണം. വലിയ തോതിലുള്ള പിരിച്ചുവിടലുകൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ സുതാര്യമായ ആശയവിനിമയം, തൊഴിലാളികളുമായി അർത്ഥവത്തായ കൂടിയാലോചന, ബാധകമായ നിയമങ്ങളും തൊഴിൽകരാറുകളും കർശനമായി പാലിക്കൽ, തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്ക് പുനർപരിശീലനവും തൊഴിൽമാറ്റ സഹായവും ഉറപ്പാക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കണം. തൊഴിൽ വിപണിയിലെ വഴക്കവും (flexibility) തൊഴിലാളിയുടെ സുരക്ഷയും (security) ഒരുപോലെ സംരക്ഷിക്കുന്ന സന്തുലിത മാതൃകയാണ് ഇന്ത്യ ലക്ഷ്യമിടേണ്ടത്.

മൂന്നാമതായി, NASSCOM ഉൾപ്പെടെയുള്ള വ്യവസായ സംഘടനകൾ AI യുഗത്തിനായുള്ള ഒരു Industry Employment Charter രൂപപ്പെടുത്തണം. AI മൂലമുള്ള പുനഃസംഘടനയിൽ കമ്പനികൾ പാലിക്കേണ്ട കുറഞ്ഞപക്ഷം മാനദണ്ഡങ്ങൾ അതിൽ ഉൾപ്പെടുത്തണം. ജീവനക്കാരെ മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കൽ, പുനർപരിശീലനം, കരിയർ കൗൺസലിങ്, ഔട്ട്‌പ്ലേസ്മെന്റ് സേവനങ്ങൾ, മാനസികാരോഗ്യ പിന്തുണ, AI ഉപയോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സുതാര്യത എന്നിവ വ്യവസായ മാനദണ്ഡങ്ങളാകണം. ഇത് നിയമബാധ്യത മാത്രമല്ല; ഇന്ത്യയുടെ ഐടി വ്യവസായത്തിന്റെ ആഗോള വിശ്വാസ്യതയ്ക്കും അനിവാര്യമാണ്.

കേരളത്തിനും പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ്, ഹെൽത്ത് ഇൻഫർമാറ്റിക്സ്, ഡിജിറ്റൽ ഹെൽത്ത്, ഗ്ലോബൽ ക്യാപബിലിറ്റി സെന്ററുകൾ എന്നിവയിൽ കേരളം വലിയ മനുഷ്യവിഭവശേഷി സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ AI മൂലം ഈ മേഖലകളിൽ മാറ്റം സംഭവിക്കുമ്പോൾ സംസ്ഥാനം കാഴ്ചക്കാരനായി നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. AI Workforce Transition Mission പോലുള്ള ഒരു പ്രത്യേക പദ്ധതി കേരളം ആവിഷ്കരിക്കണം. മെഡിക്കൽ കോഡർമാർക്കും ഐടി ജീവനക്കാർക്കും ബി.പി.ഒ. ജീവനക്കാർക്കും സൗജന്യ പുനർപരിശീലനം, AI ഉപയോഗ വൈദഗ്ധ്യം, ഹെൽത്ത് ഡാറ്റാ അനലിറ്റിക്സ്, ക്ലിനിക്കൽ ഇൻഫർമാറ്റിക്സ്, സൈബർ സുരക്ഷ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ പരിശീലനം നൽകണം.

അതോടൊപ്പം, തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്ക് ഉടൻ നിയമസഹായവും കരിയർ കൗൺസലിങ്ങും പുതിയ തൊഴിൽ കണ്ടെത്തുന്നതിനുള്ള ഏകജാലക സംവിധാനവും ഒരുക്കുന്ന Rapid Employment Response Cell സംസ്ഥാനതലത്തിൽ രൂപീകരിക്കണം. ഇന്ന് പ്രകൃതി ദുരന്തങ്ങൾക്ക് ദുരന്തനിവാരണ സംവിധാനമുള്ളതുപോലെ, വൻതോതിലുള്ള തൊഴിൽ നഷ്ടത്തിനും അതിവേഗ പ്രതികരണ സംവിധാനങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്.

വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തും മാറ്റം അനിവാര്യമാണ്. സർവകലാശാലകളും പ്രൊഫഷണൽ കോളേജുകളും വിദ്യാർത്ഥികളെ ഒരു ജോലിക്കായി മാത്രം പരിശീലിപ്പിക്കുന്ന മാതൃകയിൽ നിന്ന് മാറണം. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പുതിയ കഴിവുകൾ അഭ്യസിക്കാനുള്ള (lifelong learning) ശേഷി വികസിപ്പിക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസ മാതൃകയിലേക്കാണ് മാറേണ്ടത്. AIയുമായി ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള കഴിവ്, ഡാറ്റാ സാക്ഷരത, വിമർശനാത്മക ചിന്ത, സൃഷ്ടിപരമായ പ്രശ്നപരിഹാരം, അന്തർവിഷയ വൈദഗ്ധ്യം എന്നിവ ഭാവിയിലെ തൊഴിൽ വിപണിയിൽ നിർണായകമാകും.

അവസാനമായി, ഇന്ത്യ AIയെ സ്വീകരിക്കണമോ വേണ്ടയോ എന്ന ചർച്ച അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. AI ഇവിടെ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇനി ചോദിക്കേണ്ടത് മറ്റൊരു ചോദ്യമാണ്: AIയുടെ നേട്ടം സമൂഹത്തിലാകെ എത്തുമോ, അതോ കുറച്ച് കമ്പനികളുടെയും നിക്ഷേപകരുടെയും കൈകളിൽ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കുമോ?

CorroHealth-ലെ സംഭവം ഈ ചോദ്യത്തെ നമ്മിലേക്ക് അടിയന്തരമായി എത്തിച്ചിരിക്കുകയാണ്. തൊഴിൽസുരക്ഷയെ ഉപേക്ഷിച്ച് സാങ്കേതിക പുരോഗതി മാത്രം പിന്തുടരുന്ന വികസന മാതൃക ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കില്ല. അതുപോലെ സാങ്കേതികവിദ്യയെ ഭയന്ന് മാറ്റത്തെ നിഷേധിക്കുന്ന സമീപനവും പരിഹാരമല്ല. ഇന്ത്യയും കേരളവും സ്വീകരിക്കേണ്ട വഴി മൂന്നാമത്തേതാണ്—AIയെ സ്വീകരിക്കുക, പക്ഷേ മനുഷ്യനെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിർത്തുക.

അതാണ് AI യുഗത്തിലെ യഥാർഥ വികസനം. അതാണ് ഭാവിയിലെ തൊഴിൽ നയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വമാകേണ്ടത്.CorroHealth-ലെ പിരിച്ചുവിടലിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം 900 ജീവനക്കാരുടെ തൊഴിൽ നഷ്ടത്തെക്കുറിച്ചല്ല. അതൊരു ലക്ഷണമാണ്; രോഗമല്ല. യഥാർഥ ചോദ്യം ഇന്ത്യ AI യുഗത്തിലേക്ക് എങ്ങനെയാണ് പ്രവേശിക്കുന്നത് എന്നതാണ്.

ഇന്ത്യ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഡിജിറ്റൽ ശക്തിയാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ട്രില്യൺ ഡോളർ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും സെമികണ്ടക്ടറുകളെക്കുറിച്ചും ഗ്ലോബൽ ക്യാപബിലിറ്റി സെന്ററുകളെക്കുറിച്ചും ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിനെക്കുറിച്ചും നാം അഭിമാനത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ വികസനത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചും അതേ ഗൗരവത്തോടെ സംസാരിക്കേണ്ട സമയമാണിത്. കാരണം ഒരു സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ ശക്തി അതിന്റെ സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ മാത്രമല്ല, ആ സാങ്കേതികവിദ്യ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സമ്പത്ത് എങ്ങനെ പങ്കിടപ്പെടുന്നു എന്നതിലുമാണ്.

AIയെ തടയാനാവില്ല. തടയുകയും വേണ്ട. വ്യവസായങ്ങൾക്ക് മത്സരക്ഷമത വേണം. കമ്പനികൾക്ക് ലാഭമുണ്ടാകണം. നിക്ഷേപം വരണം. എന്നാൽ ഈ മൂന്ന് ലക്ഷ്യങ്ങളും തൊഴിലാളിയുടെ അന്തസ്സിനെയും തൊഴിൽസുരക്ഷയെയും ബലിയർപ്പിച്ചുകൊണ്ടാകരുത്. സാങ്കേതിക പുരോഗതി മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം മെച്ചപ്പെടുത്തേണ്ടതാണ്; മനുഷ്യനെ അനിശ്ചിതത്വത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടാനുള്ള ഉപകരണമാകരുത്.

ഇവിടെയാണ് കേന്ദ്ര സർക്കാരും സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളും Labour Codes-ന്റെ പ്രായോഗിക ഫലങ്ങൾ വീണ്ടും വിലയിരുത്തേണ്ടത്. NASSCOM വ്യവസായത്തിന്റെ ശബ്ദം മാത്രമല്ല, തൊഴിലിന്റെ നൈതികതയുടെ ശബ്ദവുമാകണം. കമ്പനികൾ ESG റിപ്പോർട്ടുകളിൽ ‘Social’ എന്ന അക്ഷരം എഴുതുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം മതിയാകില്ല; തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതത്തിലും അത് പ്രതിഫലിക്കണം. ട്രേഡ് യൂണിയനുകളും AIയെ എതിർക്കുന്നതിൽ നിന്ന് മാറി AI യുഗത്തിലെ പുതിയ തൊഴിൽ അവകാശങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ദിശയിലേക്ക് നീങ്ങണം. വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ ജോലി നൽകുന്ന ഡിഗ്രികൾ മാത്രമല്ല, മാറുന്ന ലോകത്തോട് പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള കഴിവും നൽകണം.

ലോകം ഇന്ന് ഒരു പുതിയ സാമൂഹിക കരാറിന്റെ കവാടത്തിലാണ്. വ്യവസായ വിപ്ലവം തൊഴിലാളി നിയമങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഡിജിറ്റൽ വിപ്ലവം പുതിയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ സൃഷ്ടിച്ചു. AI വിപ്ലവം ഒരു പുതിയ തൊഴിൽ കരാർ ആവശ്യപ്പെടുകയാണ്. ആ കരാറിൽ സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്ക് സ്ഥാനമുണ്ട്; പക്ഷേ അതിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ മനുഷ്യനുണ്ടായിരിക്കണം.

CorroHealth-ലെ 900 ജീവനക്കാരും Microsoft-ലെ ആയിരക്കണക്കിന് ജീവനക്കാരും ഒരേ കഥയുടെ വ്യത്യസ്ത അധ്യായങ്ങളാണ്. അത് ഒരു കമ്പനിയുടെ കഥയല്ല. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ കഥയുമല്ല. തൊഴിൽ, മൂലധനം, സാങ്കേതികവിദ്യ എന്നിവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പുനർനിർവചിക്കപ്പെടുന്ന ലോകത്തിന്റെ കഥയാണ്.

അതുകൊണ്ട് ചരിത്രം ഒരുപക്ഷേ CorroHealth-നെ ഒരു കമ്പനിയുടെ പേരായി ഓർക്കില്ല. AI യുഗത്തിൽ തൊഴിൽസുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് സമൂഹം ഗൗരവമായി ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷങ്ങളിലൊന്നായി അത് ഓർക്കും.

സാങ്കേതികവിദ്യ മനുഷ്യനെക്കാൾ വേഗത്തിൽ മുന്നേറുകയാണ്. ഇനി നമ്മുടെ നിയമങ്ങളും പൊതുനയങ്ങളും വ്യവസായ ധാർമ്മികതയും അതേ വേഗത്തിൽ മുന്നേറുമോ എന്നതാണ് യഥാർഥ ചോദ്യം.

കാരണം ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ മഹത്വം അത് എത്ര ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് വികസിപ്പിച്ചു എന്നതുകൊണ്ടല്ല അളക്കപ്പെടുന്നത്. ആ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന്റെ യുഗത്തിൽ ഏറ്റവും സാധാരണക്കാരനായ തൊഴിലാളിക്കും സുരക്ഷിതമായി ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം ഉറപ്പാക്കിയോ എന്നതുകൊണ്ടാണ്.

AIയുടെ ഭാവിയെ നിർണയിക്കുന്നത് അൽഗോരിതങ്ങളല്ല; മനുഷ്യരെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിർത്താൻ സമൂഹം കാണിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തിയാണ്.