മഞ്ജുവിന്റെ ജീവിതത്തിന് കാവൽക്കാരെ വേണ്ട

ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്ര ദൂരം വരെ മറ്റൊരാൾക്ക് കടന്നുവരാം എന്ന ചോദ്യമാണ് മഞ്ജു വാര്യരെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ഇപ്പോഴത്തെ വിവാദത്തിന്റെ കാതൽ. ഇത് രണ്ട് വ്യക്തികൾ തമ്മിലുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസമായി മാത്രം കാണാനാകില്ല. ഒരു സ്ത്രീയുടെ സ്വകാര്യതയിലും ബന്ധങ്ങളിലും തീരുമാനങ്ങളിലും മൗനത്തിലും പൊതുസമൂഹം എത്രത്തോളം അവകാശം സ്ഥാപിക്കാം എന്ന വലിയ സ്ത്രീപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യമാണിത്. പിതൃാധിപത്യം എല്ലായ്പ്പോഴും വിലക്കുകളുടെയും കൽപ്പനകളുടെയും ഭാഷയിൽ മാത്രമല്ല സ്ത്രീകളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. ചിലപ്പോൾ അത് സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ വരും, കരുതലിന്റെ ഭാഷയിൽ വരും, സംരക്ഷണത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ വരും, “അവളെ രക്ഷിക്കണം”, “അവൾ അപകടത്തിലാണ്”, “അവൾ സത്യം പറയണം”, “അവൾക്കുവേണ്ടി നമ്മൾ സംസാരിക്കണം” എന്നിങ്ങനെ. പക്ഷേ ഈ വാക്കുകളുടെ പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അധികാരബോധം തിരിച്ചറിയാതെ പോകുമ്പോൾ സംരക്ഷണവും നിയന്ത്രണവും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തി മാഞ്ഞുപോകുന്നു. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അവൾക്കുവേണ്ടി കഥ എഴുതുകയും അവളുടെ തീരുമാനങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരാൾ അർത്ഥം നൽകുകയും അവളുടെ മൗനത്തെ സംശയമായി വായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് സംരക്ഷണമല്ല; അവളുടെ agency-യെ നിഷേധിക്കുന്ന മറ്റൊരു അധികാരപ്രയോഗമാണ്.

മഞ്ജു വാര്യർ ഒരു പ്രശസ്ത നടിയാണ് എന്നത് അവരുടെ ജീവിതം പൊതുസ്വത്താകുന്നില്ല. അവർ ആരെ കാണുന്നു, ആരോട് സംസാരിക്കുന്നു, ആരിൽ നിന്ന് അകന്നു നിൽക്കുന്നു, എവിടെ പോകുന്നു, എന്ത് പറയണം, എന്ത് പറയാതിരിക്കണം എന്നൊന്നും പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ അനുമതിക്ക് വിധേയമല്ല. ഒരു സ്ത്രീ പ്രശസ്തയായതുകൊണ്ട് അവളുടെ സ്വകാര്യജീവിതത്തിന്മേൽ സമൂഹത്തിന് ഉടമസ്ഥാവകാശം ലഭിക്കുന്നില്ല. അവർ ഒരു പൊതു വ്യക്തിയാണെന്നത് അവരുടെ പൊതുപ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുള്ള മാധ്യമങ്ങളുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും അവകാശത്തെ സൂചിപ്പിക്കാം; പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് അവരുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലേക്ക് അനുമതിയില്ലാതെ കടന്നുകയറാനുള്ള അവകാശം ലഭിക്കുന്നില്ല. ഒരു സ്ത്രീയുടെ മൗനത്തിനും അവകാശമുണ്ട്. അവൾ സംസാരിക്കാത്ത ഓരോ നിമിഷത്തിനും മറ്റൊരാൾ സ്വന്തം അർത്ഥം നൽകേണ്ടതില്ല. അവൾ മറുപടി പറയാത്തത് സമ്മതമല്ല; അവൾ പ്രതികരിക്കാത്തത് ഗൂഢാലോചനയുടെ തെളിവുമല്ല. ചിലപ്പോൾ അത് വെറും അവളുടെ സ്വന്തം തീരുമാനമാണ്.

സനൽകുമാർ ശശിധരൻ മഞ്ജു വാര്യരെക്കുറിച്ച് ഉന്നയിക്കുന്ന ആരോപണങ്ങൾ ഗുരുതരമാണെങ്കിൽ അവ നിയമപരമായ അന്വേഷണത്തിന് വിധേയമാകണം. മഞ്ജുവിന്റെ പരാതികൾക്കും അതേ രീതിയിൽ നിയമപരമായ പരിശോധനയും നീതിപൂർവമായ അന്വേഷണവും ഉണ്ടാകണം. എന്നാൽ ആരോപണവും തെളിവും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തി ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹം സംരക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്. ഒരേ ആരോപണം ആവർത്തിച്ച് പറയുന്നത് അതിനെ വസ്തുതയാക്കുന്നില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു സ്ത്രീയുടെ പേരിനൊപ്പം ലൈംഗിക സ്വഭാവമുള്ള ആരോപണങ്ങൾ ചേർത്ത് പൊതുസമൂഹത്തിൽ ആവർത്തിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ആഘാതം വളരെ വലുതാണ്. അന്വേഷണം പൂർത്തിയാകുന്നതിന് മുമ്പ് ആരോപണം തന്നെ പൊതുവിചാരണയുടെ വിധിയായി മാറുന്ന സാഹചര്യം ഒരു സ്ത്രീയുടെ അന്തസ്സിനെയും സ്വകാര്യതയെയും ഗുരുതരമായി ബാധിക്കാം. ഒരു സ്ത്രീയുടെ പേര് ഒരു ആരോപണത്തിന്റെ പോസ്റ്ററായി മാറുന്ന നിമിഷം സമൂഹം ഒന്ന് നിർത്തി ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഇവിടെ ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കണം. സമരം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. സർക്കാരിനോട് അന്വേഷണം ആവശ്യപ്പെടാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. സ്വന്തം അഭിപ്രായം പരസ്യമായി പറയാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. പക്ഷേ ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യം മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിന്മേൽ ഉടമസ്ഥാവകാശം നൽകുന്ന ലൈസൻസല്ല. ഒരാളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം മറ്റൊരാളുടെ സ്വകാര്യതയും അന്തസ്സും വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യവും ഇല്ലാതാക്കുന്നിടത്ത് നിയമപരവും സാമൂഹികവുമായ ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ ചോദ്യം ഉയരും. അതിനാൽ തന്നെ സനൽകുമാർ ഉന്നയിക്കുന്ന ആരോപണങ്ങൾ ശരിയാണെങ്കിൽ അവ തെളിവുകളോടെ അന്വേഷണ ഏജൻസികൾക്ക് മുന്നിൽ വയ്ക്കാം; തെളിവുണ്ടെങ്കിൽ നിയമം അതിന്റെ വഴിക്ക് പോകട്ടെ. എന്നാൽ തെളിവില്ലാത്ത ആരോപണങ്ങളെ ആവർത്തനത്തിലൂടെ പൊതുസത്യമായി മാറ്റാനുള്ള ശ്രമത്തെ വിമർശനാതീതമായ ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യമായി കാണാനാവില്ല.
ഇതിനൊപ്പം മറ്റൊരു കാര്യവും പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതുണ്ട്. മലയാള സിനിമയിലെ സ്ത്രീകൾ നേരിടുന്ന ഘടനാപരമായ പ്രശ്നങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യമായ പൊതുപ്രശ്നങ്ങളാണ്. അധികാര അസമത്വം, ലൈംഗിക ചൂഷണം, സുരക്ഷിതമല്ലാത്ത തൊഴിലിടങ്ങൾ, തൊഴിൽ അവകാശങ്ങളുടെ ലംഘനം, സംഘടനകളിലെ അധികാരബന്ധങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം അന്വേഷിക്കപ്പെടണം. ഹേമ കമ്മിറ്റി ഉയർത്തിയ ചോദ്യങ്ങൾക്കും സ്ഥാപനപരമായ മറുപടികൾ ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ സിനിമാ മേഖലയിലെ ഘടനാപരമായ പ്രശ്നങ്ങളുടെ പേരിൽ ഒരു വ്യക്തിക്കെതിരായ വ്യക്തിപരമായ ആരോപണങ്ങൾക്ക് സ്വയം തെളിവിന്റെ പദവി ലഭിക്കുന്നില്ല. സ്ത്രീകളുടെ അവകാശത്തിനായുള്ള പോരാട്ടത്തെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലേക്കുള്ള കടന്നുകയറ്റത്തിന്റെ ന്യായീകരണമാക്കി മാറ്റുന്നത് സ്ത്രീപക്ഷ രാഷ്ട്രീയം തന്നെയല്ല.
മഞ്ജു വാര്യർ സംസാരിക്കേണ്ട സന്ദർഭത്തിൽ സംസാരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് പറയുന്നതും ചരിത്രത്തെ മറക്കലാണ്. 2017-ലെ നടി ആക്രമിക്കപ്പെട്ട സംഭവത്തിന് പിന്നാലെ ക്രിമിനൽ ഗൂഢാലോചന അന്വേഷിക്കണമെന്ന ആവശ്യം പരസ്യമായി ഉന്നയിച്ചവരിൽ മഞ്ജു വാര്യരും ഉണ്ടായിരുന്നു. കേസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അവരുടെ മൊഴിയും പിന്നീട് അവരുടെ നിലപാടുകളും പൊതുചർച്ചയായിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ മഞ്ജുവിന് എപ്പോൾ സംസാരിക്കണം, എവിടെ സംസാരിക്കണം, എന്ത് പറയണം എന്നൊക്കെ പഠിപ്പിക്കാൻ ഒരു പൊതുസമൂഹത്തിനും പ്രത്യേക അവകാശമില്ല. അവർക്ക് സ്വന്തം ശബ്ദമുണ്ട്; അതുപോലെ സ്വന്തം മൗനവുമുണ്ട്. അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം സംസാരിക്കാനുള്ള അവകാശം മാത്രമല്ല, സംസാരിക്കാതിരിക്കാനുള്ള അവകാശവും കൂടിയാണ്.

സ്ത്രീപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ പാഠം ഇവിടെ തന്നെയാണ്. സ്ത്രീയെ എപ്പോഴും രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു ദുർബല വ്യക്തിയായി കാണുന്നതല്ല സ്ത്രീപക്ഷത. അവൾക്ക് സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ടെന്ന് അംഗീകരിക്കുകയാണ്. അവൾക്ക് തെറ്റാൻ അവകാശമുണ്ട്, തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അവകാശമുണ്ട്, ഒരു ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറാൻ അവകാശമുണ്ട്, സൗഹൃദം അവസാനിപ്പിക്കാൻ അവകാശമുണ്ട്, പൊതുവേദിയിൽ സംസാരിക്കാൻ അവകാശമുണ്ട്, സംസാരിക്കാതിരിക്കാനും അവകാശമുണ്ട്. അവളുടെ തീരുമാനം നമുക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും അവളുടെ ജീവിതം നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അവകാശം നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നില്ല. സ്ത്രീയുടെ agency എന്നത് അവൾ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളോട് നമ്മൾ യോജിക്കുന്നതിന്റെ പേരല്ല; നമ്മൾ യോജിക്കാത്തപ്പോഴും ആ തീരുമാനം എടുക്കാനുള്ള അവളുടെ അവകാശത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നതിന്റെ പേരാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ മഞ്ജുവിനെ “രക്ഷിക്കാൻ” ഇറങ്ങുന്നവരും, “മിണ്ടിക്കാൻ” ഇറങ്ങുന്നവരും ഒരേ ചോദ്യം സ്വയം ചോദിക്കണം: അവൾക്ക് വേണ്ടി തീരുമാനിക്കുകയാണോ, അതോ അവൾക്ക് സ്വന്തം തീരുമാനം എടുക്കാനുള്ള ഇടം നൽകുകയാണോ? ഒരു സ്ത്രീയുടെ പേരിൽ സംസാരിക്കുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും സ്ത്രീപക്ഷ പ്രവർത്തനമല്ല. ചിലപ്പോൾ അവൾക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കുന്നതിലും വലിയ സ്ത്രീപക്ഷ പ്രവർത്തനം അവൾക്ക് സ്വന്തം ശബ്ദം തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള ഇടം നൽകുന്നതാണ്. അവളുടെ ജീവിതത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കാതിരിക്കുക. അവളുടെ മൗനത്തെ കുറ്റമാക്കാതിരിക്കുക. അവളുടെ സ്വകാര്യതയെ വിനോദമാക്കാതിരിക്കുക. അവളുടെ പേരിൽ കഥകൾ നിർമ്മിക്കാതിരിക്കുക. അതാണ് വേണ്ടത്.

മഞ്ജു വാര്യരെ രക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല. അവർക്ക് രക്ഷകരെ ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് അവർ പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിൽ സ്വയം അവരുടെ രക്ഷകനായി ആരും പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടതുമില്ല. അവരുടെ അവകാശങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. അവരുടെ സ്വകാര്യതയെ മാനിക്കണം. അവരുടെ അന്തസ്സിനെ മാനിക്കണം. അവരുടെ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ മാനിക്കണം. അവർ സംസാരിക്കുമ്പോൾ കേൾക്കണം; അവർ മിണ്ടാതിരിക്കുമ്പോൾ ആ മൗനത്തെയും അവകാശമായി അംഗീകരിക്കണം.

ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം അവൾക്കുവേണ്ടി നിർവചിക്കാൻ മറ്റൊരാൾക്ക് അവകാശമില്ല. ഒരു സ്ത്രീയെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ മാർഗം ചിലപ്പോൾ അവളുടെ ചുറ്റും മതിൽ പണിയുന്നതല്ല; അവളുടെ അതിരുകൾ മറ്റാരും ലംഘിക്കാതിരിക്കാൻ ഉറപ്പാക്കുകയാണ്.

മഞ്ജുവിന്റെ ജീവിതത്തിന് കാവൽക്കാരെ വേണ്ട. അവരുടെ മൗനത്തിന് വ്യാഖ്യാതാക്കളെയും വേണ്ട. അവരുടെ പേരിൽ കഥ എഴുതുന്നവരെയും വേണ്ട. അവൾ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ അവകാശിയാണെന്ന ഒരു ലളിതമായ സത്യം അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന സമൂഹമാണ് വേണ്ടത്. സ്ത്രീപക്ഷ രാഷ്ട്രീയം തുടങ്ങുന്നത് സ്ത്രീക്ക് വേണ്ടി തീരുമാനിക്കുന്നിടത്തല്ല; സ്ത്രീക്ക് സ്വന്തം തീരുമാനം എടുക്കാനുള്ള അവകാശത്തെ മറ്റൊരാൾ ചോദ്യം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നിടത്താണ്.