ചൂടിൽ ഉരുകുന്നത് ആരോഗ്യം മാത്രമല്ല; ഇന്ത്യയുടെ തൊഴിലും സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും

കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ സാധാരണയായി ഓർമ്മയിലെത്തുന്നത് ഉയരുന്ന താപനിലയും ഉരുകുന്ന ഹിമാനികളും വരൾച്ചയും പ്രളയവും പോലുള്ള ദുരന്തങ്ങളുമാണ്. എന്നാൽ അത്യുഷ്ണത്തിന്റെ മറ്റൊരു ആഘാതം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി മുന്നിലെത്തുകയാണ്. ചൂട് മനുഷ്യരുടെ ജോലി ചെയ്യാനുള്ള ശേഷിയെയും തൊഴിൽ അവസരങ്ങളെയും വരുമാനത്തെയും നഗരങ്ങളുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെയും നേരിട്ട് ബാധിക്കുകയാണ്.

ലോകബാങ്കിന്റെ A Livable Future: Protecting Jobs and Growth from Extreme Heat in South Asia എന്ന റിപ്പോർട്ട് നൽകുന്ന മുന്നറിയിപ്പ് അതീവ ഗൗരവമുള്ളതാണ്. ഇന്ത്യയിലെ നഗരങ്ങളിൽ അത്യുഷ്ണം കാരണം പുറംതൊഴിലുകൾ സുരക്ഷിതമല്ലാതാകുന്നതോടെ വരും ദശകങ്ങളിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് മുഴുവൻകാല തൊഴിലുകൾ നഷ്ടപ്പെടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഇത് ഭാവിയിലെ ഒരു ആശങ്ക മാത്രമല്ല; അതിന്റെ സാമ്പത്തിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഇതിനകം തന്നെ പ്രകടമാണ്. 2024-ൽ മാത്രം അത്യുഷ്ണം മൂലം ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഏകദേശം 194 ബില്യൺ ഡോളറിന്റെ സാധ്യതയുള്ള വരുമാനവും 247 ബില്യൺ തൊഴിൽ മണിക്കൂറുകളും നഷ്ടപ്പെട്ടതായി ലോകബാങ്ക് കണക്കാക്കുന്നു.

ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാന നഗരങ്ങളിലേക്കുള്ള കണക്കുകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ പ്രശ്നത്തിന്റെ വ്യാപ്തി കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും. ന്യൂഡൽഹിയിൽ 2030-ഓടെ 2.66 ലക്ഷം മുഴുവൻകാല തൊഴിലുകൾ അത്യുഷ്ണം മൂലം നഷ്ടപ്പെടാമെന്നാണ് കണക്ക്. 2080-ഓടെ ഈ എണ്ണം 6.29 ലക്ഷമായി ഉയരാം. മുംബൈയിൽ 2030-ൽ രണ്ട് ലക്ഷത്തിലധികം തൊഴിലുകളും 2050-ൽ ഏകദേശം 2.55 ലക്ഷം തൊഴിലുകളും നഷ്ടപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. കൊൽക്കത്തയിൽ 2030-ഓടെ ഏകദേശം 3.60 ലക്ഷം തൊഴിലുകൾ നഷ്ടപ്പെടാമെന്നും 2080-ഓടെ ഈ കണക്ക് 8.33 ലക്ഷമായി ഉയരാമെന്നും റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നു. ചെന്നൈ, അഹമ്മദാബാദ്, സൂറത്ത്, വാരണാസി തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങളിലും 2080-ഓടെ ഒരു ലക്ഷത്തിലധികം തൊഴിലുകൾ വീതം നഷ്ടപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയാണ് മുന്നറിയിപ്പിലുള്ളത്.

ഇതിന്റെ ആഘാതം പ്രധാനമായും ചൂടിൽ നേരിട്ട് ജോലി ചെയ്യുന്നവരെയാണ് ബാധിക്കുക. നിർമ്മാണ തൊഴിലാളികൾ, തെരുവ് കച്ചവടക്കാർ, ഡെലിവറി ജീവനക്കാർ, ഗതാഗത മേഖലയിലെ തൊഴിലാളികൾ, കൃഷിത്തൊഴിലാളികൾ തുടങ്ങി തുറസ്സായ ഇടങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന വലിയൊരു വിഭാഗത്തിന് ഉയർന്ന താപനില ജോലി സമയവും ഉൽപാദനക്ഷമതയും കുറയ്ക്കുന്നു. അനൗപചാരിക മേഖലയിലെ തൊഴിലാളികൾക്ക് ഈ ആഘാതം കൂടുതൽ ഗുരുതരമാണ്. ജോലി നിർത്തിവയ്ക്കാൻ കഴിയാത്തവരും വരുമാനം നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയത്തിൽ കടുത്ത ചൂടിലും ജോലി തുടരാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നവരുമാണ് ഇവരിൽ പലരും.

ചൂടിന്റെ ആഘാതം വിമാനത്താവളങ്ങളിലേക്കുപോലും എത്തുകയാണ്. ന്യൂഡൽഹിയിലെ ഇന്ദിരാഗാന്ധി അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളം 2030-ഓടെ 50 ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസിനടുത്തോ അതിന് മുകളിലോ താപനില അനുഭവപ്പെടാൻ സാധ്യതയുള്ള ലോകത്തിലെ പ്രധാന വിമാനത്താവളങ്ങളുടെ ചെറിയ പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇത്തരം ഉയർന്ന താപനിലയിൽ വിമാനങ്ങൾക്ക് സുരക്ഷിതമായി പറന്നുയരാൻ ഭാരം കുറയ്ക്കുകയും അധിക ഇന്ധനം ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട സാഹചര്യമുണ്ടാകാം. അതായത് അത്യുഷ്ണം ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ ശരീരത്തെ ബാധിക്കുന്നതിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല; നഗരത്തിന്റെ ഗതാഗത സംവിധാനങ്ങളെയും സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തനങ്ങളെയും വരെ ബാധിക്കുന്നു.

ദക്ഷിണേഷ്യയുടെ ചിത്രം അതിലും ആശങ്കാജനകമാണ്. അത്യുഷ്ണം ഇതിനകം തന്നെ മേഖലയിൽ പ്രതിവർഷം ഏകദേശം 3.1 കോടി മുഴുവൻകാല തൊഴിലുകൾക്ക് തുല്യമായ തൊഴിൽ നഷ്ടം സൃഷ്ടിക്കുന്നതായി ലോകബാങ്ക് വിലയിരുത്തുന്നു. നിലവിലെ പ്രവണത തുടർന്നാൽ 2050-ഓടെ ദക്ഷിണേഷ്യയുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ ഏകദേശം ഏഴ് ശതമാനം വരെ ചുരുങ്ങാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതേസമയം ഇതേ കാലയളവിൽ ദക്ഷിണേഷ്യയിൽ ഏകദേശം 28 കോടി തൊഴിൽപ്രായക്കാർ കൂടി എത്തുമെന്നാണ് പ്രതീക്ഷ.

ഇവിടെയാണ് പ്രതിസന്ധിയുടെ യഥാർത്ഥ ഗൗരവം. ജോലി ചെയ്യാൻ തയ്യാറായ മനുഷ്യരുടെ എണ്ണം വർധിക്കുമ്പോൾ, ചൂട് കാരണം ചില ജോലികൾ ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യം കൂടുതൽ വ്യാപിക്കുകയാണ്. ഭാവിയിലെ തൊഴിൽശക്തിയെ വളർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ആ തൊഴിൽശക്തിക്ക് ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത തരത്തിലുള്ള കാലാവസ്ഥയാണ് നമ്മൾ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ തൊഴിൽരംഗത്തെയും കാലാവസ്ഥാ നയത്തെയും വേർതിരിച്ച് കാണാനാകില്ല. ചൂടിനെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പുകളും ബോധവൽക്കരണ ക്യാമ്പയിനുകളും മാത്രം പോരാ. തൊഴിൽ ആസൂത്രണത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തന്നെ ചൂടിന്റെ അപകടസാധ്യത പരിഗണിക്കേണ്ട സമയമാണിത്.

പുറത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്നവർക്കായി ജോലി സമയം മാറ്റിവയ്ക്കുക, ഉച്ചയിലെ അതിതീവ്ര ചൂടുള്ള സമയത്ത് ജോലി ഒഴിവാക്കുക, തണലുള്ള ഇടങ്ങൾ ഒരുക്കുക, മതിയായ കുടിവെള്ളം ലഭ്യമാക്കുക, ഇടയ്ക്കിടെ വിശ്രമിക്കാനുള്ള അവസരം നൽകുക തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് അനൗപചാരിക മേഖലയിലെ തൊഴിലാളികൾക്കായി ഇത്തരം സംരക്ഷണം നിയമപരമായും പ്രായോഗികമായും ഉറപ്പാക്കണം.

ഡൽഹി, മുംബൈ, കൊൽക്കത്ത, ചെന്നൈ തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങളുടെ ചൂട് നിയന്ത്രണ പദ്ധതികളും അതത് നഗരങ്ങളിലെ യഥാർത്ഥ തൊഴിൽ ഡാറ്റയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഏതൊക്കെ മേഖലകളിലാണ് കൂടുതൽ തൊഴിലാളികൾ ചൂടിന് വിധേയരാകുന്നത്, ഏത് സമയത്താണ് ഉൽപാദനക്ഷമത ഏറ്റവും കൂടുതൽ കുറയുന്നത്, ഏത് വിഭാഗങ്ങളാണ് കൂടുതൽ അപകടസാധ്യത നേരിടുന്നത് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായി വിലയിരുത്തി നഗരതല പ്രവർത്തനപദ്ധതികൾ രൂപപ്പെടുത്തണം.

കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം ഇനി ഭാവിയിലെ പ്രശ്നമല്ല. അത് ഇന്നത്തെ തൊഴിൽ വിപണിയിലാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. തൊഴിലാളിയുടെ ശമ്പളത്തിൽ, ജോലി ചെയ്യുന്ന മണിക്കൂറുകളിൽ, ഉൽപാദനക്ഷമതയിൽ, കുടുംബവരുമാനത്തിൽ—എല്ലായിടത്തും അതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ കാണാം.

അത്യുഷ്ണത്തെ ഒരു കാലാവസ്ഥാ പ്രശ്നമായി മാത്രം കാണുന്നത് വലിയ വീഴ്ചയായിരിക്കും. ഇത് തൊഴിൽ, ആരോഗ്യം, നഗരാസൂത്രണം, സാമൂഹിക സുരക്ഷ, സാമ്പത്തിക വളർച്ച എന്നിവയെ ഒരുമിച്ച് ബാധിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധിയാണ്. ശക്തമായ നയങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്; അതിനേക്കാൾ പ്രധാനമായി അവയുടെ കൃത്യമായ നടപ്പാക്കലും ഉറപ്പാക്കണം.

കാരണം, വരാനിരിക്കുന്ന ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം “എത്ര ചൂടാകും?” എന്നതല്ല. “ആ ചൂടിലും എത്ര പേർക്ക് സുരക്ഷിതമായി ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിയും?” എന്നതാണ്.