നിയമത്തിന്റെ പേരിൽ അധികാരപ്രയോഗം; നോയ്‌ഡ കേസിൽ കോടതിയുടെ കനത്ത താക്കീത്

ഒരു വിദ്യാർഥിനിയുടെ പ്രതിഷേധത്തെ ദേശീയ സുരക്ഷയുടെ പ്രശ്നമായി ഉയർത്തിക്കാട്ടി അവളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം കവർന്നെടുക്കാൻ ഭരണകൂടം ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ അവകാശം മാത്രമല്ല; ഭരണകൂടത്തിന്റെ അധികാരപരിധി തന്നെയാണ്. നോയ്‌ഡ തൊഴിലാളി സമരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഡൽഹി സർവകലാശാല വിദ്യാർഥിനിയും പ്രവർത്തകയുമായ ആകൃതി ചൗധരിക്കെതിരെ ദേശീയ സുരക്ഷാ നിയമം ചുമത്തി നടത്തിയ തടങ്കൽ അലഹാബാദ് ഹൈക്കോടതി റദ്ദാക്കിയ വിധി ഈ അടിസ്ഥാന ചോദ്യത്തെയാണ് വീണ്ടും മുന്നിലെത്തിക്കുന്നത്.

തടങ്കലിന് ആവശ്യമായ നിയമപരമായ അടിത്തറയും വിശ്വസനീയമായ തെളിവുകളും ഭരണകൂടത്തിന് സ്ഥാപിക്കാനായില്ലെന്നാണ് കോടതി കണ്ടെത്തിയത്. പൊലീസിന്റെ ആരോപണങ്ങളും സമർപ്പിച്ച വിവരങ്ങളും പരിശോധിച്ച കോടതി, കേസിന്റെ അടിത്തറ തന്നെ ഗുരുതരമായി ചോദ്യം ചെയ്തു. റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, പൊലീസിന്റെ കഥയെ “കെട്ടിച്ചമച്ചത്” എന്ന നിലയിൽ കോടതി വിശേഷിപ്പിച്ചതും അതുകൊണ്ടുതന്നെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഒരു പൗരനെ തടങ്കലിൽവയ്ക്കാനുള്ള അധികാരം ഭരണകൂടത്തിനുണ്ടെന്നത് ശരിയാണ്. എന്നാൽ ആ അധികാരം ഉപയോഗിക്കാനുള്ള അവകാശം തെളിവുകളുടെയും നിയമനടപടികളുടെയും പരിധിക്കുള്ളിലാണ്.

ഇവിടെയാണ് ₹5 ലക്ഷം നഷ്ടപരിഹാരത്തിനുള്ള കോടതിയുടെ ഉത്തരവ് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യമാർജിക്കുന്നത്. അന്യായമായ തടങ്കലിന് ഇരയായ ആകൃതി ചൗധരിക്ക് നഷ്ടപരിഹാരം നൽകാൻ കോടതി നിർദേശിച്ചതിനൊപ്പം, നടപടിയിൽ ഉത്തരവാദികളായ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ശമ്പളത്തിൽനിന്ന് തുക ഈടാക്കണമെന്ന നിർദേശവും നൽകിയതായി റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്. പൊതുഖജനാവിൽനിന്ന് നഷ്ടപരിഹാരം നൽകി ഭരണപരമായ വീഴ്ച അവസാനിപ്പിക്കുന്ന പതിവിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, അധികാരം ദുരുപയോഗം ചെയ്താൽ അതിന് വ്യക്തിപരമായ ഉത്തരവാദിത്തവും ഉണ്ടാകുമെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന സമീപനമാണിത്.

ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു നിയമതത്വമാണ്. ഭരണകൂടത്തിന്റെ തെറ്റായ നടപടിക്ക് നഷ്ടപരിഹാരം നൽകുന്നത് ഒടുവിൽ നികുതിദായകന്റെ പണത്തിൽനിന്ന് മാത്രമാകുകയാണെങ്കിൽ, തെറ്റായ തീരുമാനമെടുത്ത ഉദ്യോഗസ്ഥന് അതിന്റെ യഥാർഥ വില പലപ്പോഴും നൽകേണ്ടിവരില്ല. എന്നാൽ ഉത്തരവാദിത്തം തീരുമാനമെടുത്തവരിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ അധികാരപ്രയോഗത്തിന് കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മത ആവശ്യമായി വരും. അധികാരം ഒരു പ്രത്യേകാവകാശമല്ലെന്നും ഉത്തരവാദിത്തത്തോടൊപ്പം വരുന്ന പൊതുചുമതലയാണെന്നും അത്തരം വിധികൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ദേശീയ സുരക്ഷാ നിയമത്തിന്റെ പ്രയോഗം ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ളതാണ്. സാധാരണ ക്രിമിനൽ നിയമനടപടികളിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, കുറ്റം തെളിയിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ ഒരാളെ തടങ്കലിൽവയ്ക്കാൻ അനുവദിക്കുന്ന മുൻകരുതൽ തടങ്കൽ സംവിധാനമാണത്. അതിനാൽ തന്നെ അതിന്റെ പ്രയോഗത്തിൽ ഭരണകൂടം അസാധാരണമായ ജാഗ്രത പുലർത്തേണ്ടതുണ്ട്. പ്രതിഷേധം, വിമർശനം, തൊഴിലാളി അവകാശങ്ങൾക്കായുള്ള പ്രചാരണം എന്നിവയെല്ലാം സ്വതവേ ദേശീയ സുരക്ഷയ്ക്ക് ഭീഷണിയാകുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളായി കാണാൻ കഴിയില്ല.

ജനാധിപത്യത്തിൽ ഭരണകൂടത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം തന്നെയാണ് പൗരസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. തൊഴിലാളികൾ സമരം ചെയ്യുമ്പോൾ അവർക്കൊപ്പം നിൽക്കുന്ന വിദ്യാർഥിയെയോ പ്രവർത്തകനെയോ എളുപ്പത്തിൽ “ഭീഷണി”യായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന പ്രവണത വളർന്നാൽ, നാളെ അതേ മാനദണ്ഡം മറ്റൊരു പ്രതിഷേധത്തിനും മറ്റൊരു പൗരനും നേരെ പ്രയോഗിക്കപ്പെടാം. അപ്പോൾ ദേശീയ സുരക്ഷ എന്നത് യഥാർഥ സുരക്ഷാ ഭീഷണികളെ നേരിടാനുള്ള നിയമപരമായ ഉപാധിയല്ലാതെ, അസൗകര്യകരമായ രാഷ്ട്രീയ ശബ്ദങ്ങളെ നിശ്ശബ്ദമാക്കാനുള്ള ഭരണകൂട ഉപാധിയായി മാറും.

അതുകൊണ്ടാണ് ഈ വിധിയെ ഒരു വ്യക്തിയുടെ കേസിലെ വിജയം എന്നതിലുപരി കാണേണ്ടത്. ഭരണകൂടത്തിന് അധികാരമുണ്ട്; പക്ഷേ ആ അധികാരം ഭരണഘടനയ്ക്ക് വിധേയമാണ്. പൊലീസിന് ആരോപണമുന്നയിക്കാം; പക്ഷേ ആരോപണം തെളിവിന് പകരമാകില്ല. ജില്ലാ ഭരണകൂടത്തിന് ഉത്തരവിടാം; പക്ഷേ ഒരു ഉത്തരവ് നിയമത്തിന് മുകളിലല്ല.

നോയ്‌ഡ കേസിൽ കോടതിയുടെ ഇടപെടൽ നൽകുന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ സന്ദേശം ഇതാണ്: ഒരു പൗരന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം കവർന്നെടുക്കുന്നത് ഭരണപരമായ ഒരു സാധാരണ നടപടിയല്ല. അതിന് നിയമപരമായ അടിത്തറയും വിശ്വസനീയമായ തെളിവും ന്യായീകരണവും വേണം. അവ ഇല്ലെങ്കിൽ അധികാരത്തിന്റെ മുദ്രയുള്ള ഉത്തരവിനും നിയമസാധുതയുണ്ടാകില്ല.

അധികാരത്തിന്റെ ശക്തി അതിന്റെ നിയന്ത്രണമില്ലായ്മയിലല്ല; ഭരണഘടനയുടെ പരിധിക്കുള്ളിൽ അത് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നതിലാണ്. ആ പരിധി ലംഘിക്കുമ്പോൾ കോടതികൾ ഇടപെടണം. അതിലും പ്രധാനമായി, നിയമം നടപ്പാക്കുന്നവർക്ക് നിയമത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ കഴിയില്ലെന്ന ബോധം ഭരണസംവിധാനത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ശക്തിപ്പെടണം. നോയ്‌ഡ കേസിലെ വിധിയുടെ യഥാർഥ പ്രാധാന്യം അതിലാണ്.