സ്ത്രീകൾ വീടുകളിൽ തളയ്ക്കപ്പെടേണ്ടവരോ? കാലം മാറി; പക്ഷേ ചില ചിന്തകൾ ഇപ്പോഴും ഇരുട്ടിൽ

‘സ്ത്രീകൾ പൊതുവേദിയിൽ ഇറങ്ങിയാൽ വലിയ നാശമുണ്ടാകും. പെണ്ണുങ്ങൾ വീടുകളിൽ അടങ്ങി ഒതുങ്ങി ജീവിക്കണമെന്നാണ് ഖുർആൻ പറയുന്നത്.’

സ്ത്രീയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ വാക്കുകൾ ഒരു വ്യക്തിയുടെ അഭിപ്രായമായി മാത്രം തള്ളിക്കളയാൻ കഴിയില്ല. കാരണം ഇത്തരം വാക്കുകൾ ഒരു സമൂഹത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും അവകാശങ്ങളെയും എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നതിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്. സ്ത്രീ പൊതുവേദിയിൽ എത്തിയാൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്? അവൾ പഠിച്ചാൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്? അവൾ ജോലി ചെയ്താൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്? അവൾ സ്വന്തം അഭിപ്രായം പറഞ്ഞാൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?

‘നാശം’ ഉണ്ടാകുന്നത് എവിടെയാണ്?

ഒരു സ്ത്രീ മൈക്കിന് മുന്നിൽ സംസാരിക്കുന്നതിലാണോ?
അല്ലെങ്കിൽ സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ പോലും തയ്യാറാകാത്ത മനോഭാവത്തിലാണോ? സ്ത്രീ വീടിന്റെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ മാത്രം സുരക്ഷിതയാണെന്നും പൊതുസമൂഹത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നത് അപകടമാണെന്നും പറയുന്നത് സ്ത്രീയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതല്ല. അവളുടെ ലോകത്തെ ചുരുക്കുകയാണ്. ‘ബഹുമാനം കൊണ്ടാണ് സ്ത്രീകൾ പൊതുവേദിയിൽ ഇറങ്ങരുതെന്ന് പറയുന്നത്’ എന്ന വാദവും അത്രതന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതാണ്. ഒരു മനുഷ്യനെ ബഹുമാനിക്കുന്നതിന്റെ അളവുകോൽ അയാളുടെ സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം വെട്ടിക്കുറയ്ക്കുന്നതാകരുത്.

‘നിന്നെ ബഹുമാനിക്കുന്നതിനാലാണ് നിന്നെ വീട്ടിലിരുത്തുന്നത്’ എന്നത് ബഹുമാനത്തിന്റെ ഭാഷയല്ല. നിയന്ത്രണത്തിന്റെ ഭാഷയാണ്. പർദ്ദ ധരിക്കുന്നത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഗമാണെങ്കിൽ അത് അവളുടെ വ്യക്തിപരമായ അവകാശമാണ്. അതിനെ ബഹുമാനിക്കണം. എന്നാൽ അതേ വിശ്വാസത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി എല്ലാ സ്ത്രീകളുടെയും ജീവിതത്തിന് ഒരേയൊരു ചട്ടക്കൂട് നിർബന്ധമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അംഗീകരിക്കാനാകില്ല.

ഇവിടെയാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഉയരുന്നത്. സ്ത്രീക്ക് സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ടോ ഇല്ലയോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ അവൾ എവിടെ പോകണം, എന്ത് ധരിക്കണം, പഠിക്കണോ ജോലി ചെയ്യണോ, പൊതുപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കണോ, രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഇടപെടണോ എന്നൊക്കെ തീരുമാനിക്കേണ്ടത് അവൾ തന്നെയാണ്. സ്ത്രീയെ വീട്ടിലിരുത്തിയാൽ സമൂഹം ‘ശുദ്ധമാകുമെന്ന’ ചിന്ത എത്ര പഴയതാണോ, അത്രതന്നെ പഴയതാണ് സ്ത്രീയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ പുരുഷന്റെ കാവലുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ചിന്തയും.

ഇന്ന് കേരളത്തിലെ സ്ത്രീകൾ അധ്യാപകരാണ്, ഡോക്ടർമാരാണ്, ശാസ്ത്രജ്ഞരാണ്, മാധ്യമപ്രവർത്തകരാണ്, പൊലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരാണ്, ജനപ്രതിനിധികളാണ്, സംരംഭകരാണ്, കായികതാരങ്ങളാണ്, തൊഴിലാളികളാണ്, കലാകാരികളാണ്. അവർ പൊതുവേദികളിൽ നിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് കേരളത്തിന് എന്ത് ‘നാശമാണ്’ സംഭവിച്ചത്? മറിച്ച്, സ്ത്രീകളുടെ സാന്നിധ്യം വർധിച്ച ഓരോ മേഖലയിലും സമൂഹത്തിന്റെ സാധ്യതകളാണ് വർധിച്ചത്.

സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം അടച്ചിടുന്നത് കുടുംബത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയല്ല. സ്ത്രീയുടെ വിദ്യാഭ്യാസം തടയുന്നത് സംസ്കാരത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയല്ല. സ്ത്രീയുടെ തൊഴിൽ തടയുന്നത് ബഹുമാനം നൽകുകയല്ല.സ്ത്രീയുടെ സഞ്ചാരം നിയന്ത്രിക്കുന്നത് സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുകയല്ല. സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാത്ത ജീവിതത്തെ ‘സംരക്ഷണം’ എന്ന് വിളിച്ചാൽ അതിന്റെ സ്വഭാവം മാറുന്നില്ല.

മതവിശ്വാസങ്ങളെ വിമർശിക്കുകയല്ല ഇവിടെ ലക്ഷ്യം. വിശ്വാസം ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും അവകാശമാണ്. എന്നാൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ സ്ത്രീയുടെ പൗരാവകാശങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഏത് വാദവും ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടണം. സ്ത്രീകൾ പൊതുവേദിയിൽ ഇറങ്ങുമ്പോൾ നാശമുണ്ടാകുമെന്ന ഭയം യഥാർഥത്തിൽ സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ചാണോ, അതോ സ്വതന്ത്രയായ സ്ത്രീയെ നേരിടാനുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ ഭയമാണോ?

സ്ത്രീ സംസാരിക്കുമ്പോൾ പ്രശ്നമാകുന്നവർ, അവൾ മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന സമൂഹത്തെയാണ് സ്വപ്നം കാണുന്നത്. സ്ത്രീ ചോദ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ പ്രശ്നമാകുന്നവർ, അവൾ അനുസരിക്കുന്ന സമൂഹത്തെയാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. സ്ത്രീ സ്വന്തം തീരുമാനമെടുക്കുമ്പോൾ പ്രശ്നമാകുന്നവർ, അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. അത് സംരക്ഷണമല്ല. അത് പിതൃാധിപത്യത്തിന്റെ മറ്റൊരു പേരാണ്.

സ്ത്രീകൾ ‘അടങ്ങിയൊതുങ്ങി’ ജീവിക്കേണ്ടവരല്ല. അവൾക്ക് നടക്കണം. അവൾക്ക് സംസാരിക്കണം. അവൾക്ക് പഠിക്കണം. അവൾക്ക് ജോലി ചെയ്യണം. അവൾക്ക് സ്വപ്നം കാണണം. അവൾക്ക് തീരുമാനമെടുക്കണം. അവൾക്ക് പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം. സ്ത്രീയുടെ സ്ഥാനം വീടിന്റെ അടുക്കളയിലും കിടപ്പുമുറിയിലും മാത്രം നിശ്ചയിക്കാൻ കഴിയില്ല. അവൾ നിൽക്കേണ്ടിടം അവൾ തന്നെ തീരുമാനിക്കും. കാരണം, സ്ത്രീയെ ബഹുമാനിക്കണമെങ്കിൽ അവളെ അടച്ചിടുകയല്ല വേണ്ടത്. അവളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ അംഗീകരിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. സ്ത്രീകൾ വീടുകളിൽ തളയ്ക്കപ്പെടേണ്ടവരല്ല. അവൾ സമൂഹത്തിന്റെ പകുതിയാണ്. അവളുടെ ശബ്ദവും സമൂഹത്തിന്റെ പകുതിയാണ്.