കാലാവസ്ഥ മാറുന്നു, കൃഷി തകരുന്നു: ഇന്ത്യയുടെ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ നേരിടുന്ന പുതിയ ഭീഷണി

ഇന്ത്യൻ കൃഷിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭീഷണി ഇനി മഴ പെയ്യുമോ ഇല്ലയോ എന്ന ചോദ്യത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. എപ്പോൾ മഴ പെയ്യും, എത്ര നേരം പെയ്യും, എത്ര തീവ്രതയിൽ പെയ്യും, അതിന് പിന്നാലെ എത്ര ദിവസം വരൾച്ചയുണ്ടാകും, അതിനിടയിൽ താപനില എത്ര ഉയരും എന്നതാണ് കൃഷിയുടെ ഭാവി നിർണയിക്കുന്നത്. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം പതുക്കെ മാറുന്ന ഒരു പശ്ചാത്തലപ്രശ്നമല്ല; അത് വിത്തിടൽ മുതൽ വിളവെടുപ്പ് വരെയുള്ള കാർഷിക കലണ്ടറിനെ തന്നെ മാറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന യാഥാർഥ്യമാണ്. 2025 ഡിസംബറിൽ Economic & Political Weekly-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച Shreekant Gupta, Laveesh Bhandari, Ramandeep, Monica Sharma എന്നിവർ നടത്തിയ പഠനം ഈ മാറ്റത്തിന്റെ കാർഷിക ഉൽപാദനത്തിലുള്ള പ്രത്യാഘാതത്തെ കൂടുതൽ കൃത്യമായി അളക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാന ഭക്ഷ്യ-വാണിജ്യവിളകളായ ഗോതമ്പ്, അരി, ചോളം, ജോവർ, ബജ്റ, കരിമ്പ്, പരുത്തി, കടല, തുവര, നിലക്കടല, റാപ്സീഡ്-കടുക് തുടങ്ങിയ വിളകളിൽ താപനിലയിലെയും മഴയിലെയും വ്യതിയാനങ്ങൾ ഉൽപാദനക്ഷമതയെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്നതാണ് പഠനത്തിന്റെ കേന്ദ്രവിഷയം.

കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുചർച്ച പലപ്പോഴും ശരാശരി താപനില ഉയരുന്നതിലേക്കാണ് ചുരുങ്ങുന്നത്. എന്നാൽ കർഷകനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ശരാശരി താപനിലയേക്കാൾ അപകടകരമാകുന്നത് അസാധാരണമായ ചൂടും അസാധാരണമായ മഴയുമാണ്. ഒരു പ്രദേശത്ത് ഒരു വർഷം ശരാശരി മഴ ലഭിച്ചാലും കൃഷി പരാജയപ്പെടാം. വിത്തിടേണ്ട സമയത്ത് മഴ ലഭിക്കാതെ പോയി, പിന്നീട് ഏതാനും ദിവസങ്ങളിൽ അതിശക്തമായ മഴ ലഭിച്ചാൽ വാർഷിക മഴയുടെ കണക്കിൽ വലിയ കുറവുണ്ടാകണമെന്നില്ല. പക്ഷേ വിത്ത് മുളയ്ക്കുന്ന ഘട്ടത്തിലും ചെടിയുടെ വളർച്ചാ ഘട്ടത്തിലും ആവശ്യമായ ഈർപ്പം ലഭിക്കാതെ പോകും. പിന്നീട് പെയ്യുന്ന അതിശക്തമായ മഴ മണ്ണൊലിപ്പിനും വെള്ളക്കെട്ടിനും വിളനാശത്തിനും കാരണമാകും. അതുകൊണ്ട് മഴയുടെ ആകെ അളവ് മാത്രം നോക്കി ഇന്ത്യൻ കൃഷിയുടെ കാലാവസ്ഥാ അപകടം അളക്കുന്നത് തെറ്റായിരിക്കും. മഴ എപ്പോൾ ലഭിക്കുന്നു, എത്ര ഇടവേളകളിലാണ് ലഭിക്കുന്നത്, എത്ര തീവ്രതയിലാണ് ലഭിക്കുന്നത് എന്നതാണ് കൂടുതൽ നിർണായകം.

ഇന്ത്യയുടെ മൺസൂൺ സ്വഭാവത്തിലുണ്ടായ മാറ്റം ഇതിന് ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണ്. ദീർഘകാലമായി മഴ ലഭിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറയുകയും ഇടയ്ക്കുള്ള വരണ്ട ഇടവേളകൾ നീളുകയും ചെയ്യുന്നതിനൊപ്പം കനത്ത മഴയുടെ സംഭവങ്ങൾ വർധിക്കുന്ന പ്രവണതയും കാണപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ മഴയുടെ ‘കുറവ്’ മാത്രമല്ല, മഴയുടെ ‘അസമത്വം’ കൂടിയാണ് കാർഷിക പ്രതിസന്ധിയുടെ പുതിയ മുഖം. കുറച്ച് ദിവസം മഴയില്ലായ്മ, തുടർന്ന് അതിശക്തമായ മഴ, പിന്നെ വീണ്ടും നീണ്ട വരൾച്ച—ഇത്തരം കാലാവസ്ഥാ ചാഞ്ചാട്ടങ്ങൾ കർഷകന്റെ പരമ്പരാഗത കാർഷിക കലണ്ടറിനെ തകർക്കുകയാണ്. വിത്തിട്ട ഉടൻ മഴ നിലച്ചാൽ മുളയ്ക്കൽ പരാജയപ്പെടാം. വിള വളരുന്ന ഘട്ടത്തിൽ വരൾച്ചയുണ്ടായാൽ ജലക്ഷാമം നേരിടും. വിളവെടുപ്പിന് തൊട്ടുമുമ്പ് കനത്ത മഴ വന്നാൽ വിള നിലംപൊത്തുകയോ ഗുണനിലവാരം നഷ്ടപ്പെടുകയോ ചെയ്യും. അതായത് ഒരേ സീസണിൽ തന്നെ വരൾച്ചയും വെള്ളപ്പൊക്കവും കർഷകന്റെ ശത്രുക്കളായി മാറാം.

താപനില ഉയരുന്നതും അതേപോലെ സങ്കീർണമായ ആഘാതമാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ഓരോ വിളയ്ക്കും വളരാനും പൂക്കാനും കതിരിടാനും കായ്ക്കാനും വിത്ത് നിറയ്ക്കാനും അനുയോജ്യമായ താപനിലയുടെ പരിധിയുണ്ട്. ആ പരിധി കടക്കുമ്പോൾ ചെടിയുടെ വളർച്ചയുടെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങൾ തകരാറിലാകും. പ്രത്യേകിച്ച് ഗോതമ്പിന് വിളവെടുപ്പിന് മുമ്പുള്ള ചൂട് വലിയ ഭീഷണിയാണ്. ശൈത്യകാലം ചുരുങ്ങുകയും ഫെബ്രുവരി-മാർച്ച് കാലത്ത് പെട്ടെന്ന് ചൂട് ഉയരുകയും ചെയ്താൽ കതിരിലെ ധാന്യം പൂർണമായി നിറയുന്നതിന് മുമ്പ് വിള പാകമാകാം. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ വയൽ പച്ചയായിരിക്കാം; എന്നാൽ ധാന്യത്തിന്റെ വലുപ്പവും ഭാരവും കുറയും. അരിയിലും ഉയർന്ന താപനില, പ്രത്യേകിച്ച് രാത്രിയിലെ താപനില വർധിക്കുന്നത്, ചെടിയുടെ ശ്വസനപ്രക്രിയയെയും ധാന്യനിറയലിനെയും ബാധിക്കാം. അതേസമയം അതിശക്തമായ മഴ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിനും വെള്ളക്കെട്ടിനും കാരണമാകും. അതുകൊണ്ട് ഒരേ വിളയ്ക്ക് ചൂടും അധികജലവും ഒരുപോലെ അപകടമാകാം.

ഇതിലാണ് കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും കാർഷിക ഉൽപാദനക്ഷമതയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സങ്കീർണത. ‘ഒരു ഡിഗ്രി ചൂട് കൂടിയാൽ ഇത്ര ശതമാനം വിളവ് കുറയും’ എന്ന ലളിതമായ സമവാക്യം കൊണ്ട് ഇന്ത്യയിലെ കാർഷിക യാഥാർഥ്യം വിശദീകരിക്കാനാവില്ല. വിളയുടെ സ്വഭാവം, പ്രദേശത്തിന്റെ കാലാവസ്ഥ, മണ്ണ്, ജലസേചനം, വിത്തിന്റെ ഇനം, കൃഷിയുടെ സമയം, കർഷകന്റെ സാങ്കേതിക ശേഷി എന്നിവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് അന്തിമ ആഘാതം രൂപപ്പെടുന്നത്. ജലസേചന സൗകര്യമുള്ള കർഷകന് ഒരു ചൂട് തരംഗത്തെ ഭാഗികമായി നേരിടാനാകാം; മഴയെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന കർഷകന് അതേ ചൂട് മുഴുവൻ വിളയും നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന ദുരന്തമായി മാറാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം കൃഷിയുടെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല; അത് കാർഷിക അസമത്വത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലാക്കുന്ന ശക്തിയുമാണ്.

വിളവ് കുറയുന്നത് കർഷകന്റെ വയലിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല. വിളവ് കുറഞ്ഞാൽ കർഷകവരുമാനം കുറയും. എന്നാൽ വിത്ത്, വളം, കീടനാശിനി, ജലസേചനം, വൈദ്യുതി, തൊഴിലാളി ചെലവ് എന്നിവ അതേ വേഗത്തിൽ കുറയണമെന്നില്ല. പലപ്പോഴും കാലാവസ്ഥാ ആഘാതത്തെ നേരിടാൻ കർഷകന് കൂടുതൽ ചെലവഴിക്കേണ്ടിവരും. തുടർന്ന് വിപണിയിൽ ലഭ്യത കുറയുമ്പോൾ ഭക്ഷ്യവില ഉയരും. ഉപഭോക്താവിന് വിലക്കയറ്റം; കർഷകന് ഉൽപാദനനഷ്ടം—ഇരുവശത്തും പ്രതിസന്ധി. അതിനാൽ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം കർഷകപ്രശ്നം മാത്രമല്ല; ഭക്ഷ്യവില, പണപ്പെരുപ്പം, ഗ്രാമീണ തൊഴിൽ, പൊതുവിതരണം, പോഷകസുരക്ഷ എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ പ്രശ്നമാണ്.

ഈ ആഘാതം എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ ബാധിക്കുന്നില്ല. വലിയ ജലസേചന സൗകര്യമുള്ള കർഷകനും മഴയെ ആശ്രയിക്കുന്ന ചെറുകിട കർഷകനും ഒരേ കാലാവസ്ഥാ സംഭവത്തെ ഒരേ രീതിയിൽ നേരിടുന്നില്ല. വലിയ കർഷകന് വിള മാറ്റാനും അധിക ജലസേചനം നടത്താനും പുതിയ വിത്ത് വാങ്ങാനും നഷ്ടം സഹിക്കാനും കൂടുതൽ ശേഷിയുണ്ടാകാം. എന്നാൽ ചെറുകിട കർഷകന് ഒരു സീസൺ പരാജയപ്പെടുന്നത് കടബാധ്യതയിലേക്കും ഉപജീവന പ്രതിസന്ധിയിലേക്കും നയിച്ചേക്കാം. അതുകൊണ്ട് കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം ഒരു ‘risk multiplier’ ആണ്—ഇതിനകം സാമ്പത്തികമായി ദുർബലമായ വിഭാഗങ്ങളുടെ അപകടസാധ്യത കൂടുതൽ വർധിപ്പിക്കുന്ന ഘടകം.

ഇതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ കാർഷികനയം അടിസ്ഥാനപരമായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. കാലാവസ്ഥാ പ്രതിരോധ കൃഷി എന്നത് വെറും വരൾച്ചയെ പ്രതിരോധിക്കുന്ന പുതിയ വിത്തുകളോ ഡ്രിപ്പ് ഇറിഗേഷനോ കാലാവസ്ഥാ മുന്നറിയിപ്പുകളോ മാത്രമല്ല. ഓരോ ജില്ലയുടെയും താപനിലാ പ്രവണത, മഴയുടെ സ്വഭാവം, മണ്ണിലെ ജലധാരണശേഷി, ഭൂഗർഭജലനില, പ്രധാന വിളകൾ, വിളകളുടെ നിർണായക വളർച്ചാഘട്ടങ്ങൾ, വരൾച്ചയും വെള്ളപ്പൊക്കവും നേരിടാനുള്ള ശേഷി എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പ്രദേശാധിഷ്ഠിത കാർഷിക ആസൂത്രണം അനിവാര്യമാണ്. കേരളത്തിലെ നെൽകൃഷിയുടെ കാലാവസ്ഥാ അപകടം രാജസ്ഥാനിലെ ബജ്റ കൃഷിയുടേതുമായി ഒരുപോലെയല്ല. പഞ്ചാബിലെ ഗോതമ്പ് കൃഷി നേരിടുന്ന terminal heat അപകടവും മധ്യ ഇന്ത്യയിലെ മഴയെ ആശ്രയിക്കുന്ന പയർവർഗങ്ങളുടെ അപകടവും വ്യത്യസ്തമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഒരേ ദേശീയ പരിഹാരം എല്ലാ കാർഷിക മേഖലകളിലും അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന സമീപനം പര്യാപ്തമല്ല.

കാലാവസ്ഥ മാറുമ്പോൾ കർഷകന്റെ പരമ്പരാഗത കാർഷിക കലണ്ടറും മാറേണ്ടിവരും. മഴയുടെ വരവ് വൈകുകയോ നേരത്തെയാകുകയോ ചെയ്താൽ വിത്തിടൽ സമയം മാറണം. മഴയ്ക്കിടയിലെ വരണ്ട ഇടവേള നീളുകയാണെങ്കിൽ short-duration varieties കൂടുതൽ പ്രാധാന്യമാകും. ചൂട് നേരത്തെ എത്തുന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ വിളവെടുപ്പ് പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഇനങ്ങൾ ആവശ്യമായി വരും. അതിനാൽ കാലാവസ്ഥാ മുന്നറിയിപ്പ് ഒരു വാർത്തയായി മാത്രം നിലനിൽക്കരുത്. ‘അടുത്ത അഞ്ച് ദിവസത്തിൽ മഴയുണ്ടാകും’ എന്ന വിവരത്തിന് പകരം ‘ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഏത് വിളയ്ക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം’ എന്ന തീരുമാനസഹായ സംവിധാനമായി അത് മാറണം. കാലാവസ്ഥാ വിവരം വിത്ത്, വായ്പ, ജലസേചനം, വളപ്രയോഗം, കീടനിയന്ത്രണം, വിളവെടുപ്പ്, വിപണി എന്നിവയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചാലേ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രയോജനം കർഷകന് ലഭിക്കൂ.

വിള വൈവിധ്യവൽക്കരണവും ഇനി പരിസ്ഥിതി മുദ്രാവാക്യമല്ല; അത് സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയുടെ ഭാഗമാണ്. ഒരു പ്രദേശത്ത് ഒരേയൊരു വിളയെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചാൽ ഒരു തീവ്ര കാലാവസ്ഥാ സംഭവം മുഴുവൻ വരുമാനത്തെയും തകർക്കാം. ധാന്യങ്ങൾക്കൊപ്പം പയർവർഗങ്ങൾ, എണ്ണക്കുരുക്കൾ, മില്ലറ്റുകൾ, തോട്ടവിളകൾ, കാലിത്തീറ്റ വിളകൾ എന്നിവയുടെ അനുയോജ്യമായ സംയോജനം അപകടം കുറയ്ക്കും. എന്നാൽ കർഷകനോട് ‘വിള വൈവിധ്യവൽക്കരിക്കൂ’ എന്ന് പറയുന്നത് മാത്രം പോരാ. ഏത് വിളയ്ക്ക് വിപണി ഉറപ്പുണ്ട്, വിലപിന്തുണ എങ്ങനെ ലഭിക്കും, സംഭരണ സൗകര്യം എവിടെയാണ്, പ്രോസസ്സിംഗ് സൗകര്യം ഉണ്ടോ, ഇൻഷുറൻസ് ലഭിക്കുമോ, ജലാവശ്യകത എത്രയാണ് തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് സർക്കാർ വ്യക്തമായ മറുപടി നൽകണം. വിപണി പിന്തുണയില്ലാത്ത വിള വൈവിധ്യവൽക്കരണം കർഷകനെ പുതിയ അപകടത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടും.

ജലനയം മാറാതെ കാർഷിക കാലാവസ്ഥാ നയം വിജയിക്കുകയുമില്ല. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങളിലൊന്ന് ജലചക്രത്തിലെ അനിശ്ചിതത്വമാണ്. ഒരേസമയം കനത്ത മഴയും ദീർഘമായ വരൾച്ചയും വർധിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ മഴവെള്ളം സംഭരിക്കുകയും മണ്ണിൽ നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നത് അടിസ്ഥാന തന്ത്രമാകണം. ചെറുകിട ജലസംഭരണികൾ, കുളങ്ങൾ, തണ്ണീർത്തടങ്ങൾ, കൃഷിയിടത്തിലെ ജലസംഭരണം, മണ്ണിലെ ജൈവാംശം വർധിപ്പിക്കൽ, മൾച്ചിംഗ്, മൈക്രോ ഇറിഗേഷൻ തുടങ്ങിയവയെ കാർഷിക നയത്തിന്റെ പ്രധാന ഭാഗമാക്കണം. വെള്ളപ്പൊക്കത്തെ വെറും ദുരന്തമായി കാണാതെ ജലം സംഭരിക്കാനുള്ള അവസരമായും കാണണം. മഴയുടെ ഓരോ തുള്ളിയും പെട്ടെന്ന് ഒഴുക്കിവിടുന്ന വികസനരീതിക്ക് പകരം മഴവെള്ളം ഭൂമിയിലേക്ക് തിരിച്ചിറക്കുന്ന രീതിയാണ് വേണ്ടത്.

കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ ആഘാതം വിളയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; കർഷകന്റെ ശരീരത്തെയും ബാധിക്കുന്നു. അതിതീവ്ര ചൂട് കൂടുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ വിത്തിടൽ, കളനീക്കം, കൊയ്ത്ത് തുടങ്ങിയ ജോലികളുടെ സമയക്രമം തന്നെ മാറ്റേണ്ടിവരും. ഉച്ചസമയത്തെ തൊഴിൽ ഒഴിവാക്കൽ, ജോലിസമയം പുനഃക്രമീകരിക്കൽ, കുടിവെള്ളവും വിശ്രമസൗകര്യവും ഉറപ്പാക്കൽ തുടങ്ങിയവ കാർഷിക ഉൽപാദനക്ഷമതയുടെ ഭാഗമായിത്തന്നെ കാണണം. ചൂട് വിളവിനും തൊഴിലാളിയുടെ തൊഴിൽശേഷിക്കും ഒരേസമയം ആഘാതം സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ കാർഷിക കാലാവസ്ഥാ നയം വയലിലെ വിളയെ മാത്രം സംരക്ഷിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മതിയാകില്ല; വയലിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യനെയും സംരക്ഷിക്കണം.

വിള ഇൻഷുറൻസിലും വലിയ മാറ്റം ആവശ്യമാണ്. വിള നശിച്ച ശേഷം നഷ്ടപരിഹാരം നൽകുന്ന സംവിധാനം ആവശ്യമാണ്, എന്നാൽ അത് മാത്രം മതിയാകില്ല. കാലാവസ്ഥാ പ്രവചനം, വിളയുടെ അവസ്ഥ, മണ്ണിലെ ഈർപ്പം, ഉപഗ്രഹ ഡാറ്റ, പ്രാദേശിക മഴ രേഖകൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് അപകടത്തെ മുൻകൂട്ടി തിരിച്ചറിയുന്ന സംവിധാനങ്ങളിലേക്ക് മാറണം. ദുരന്തം സംഭവിച്ചതിനു ശേഷമുള്ള സഹായത്തേക്കാൾ ദുരന്തത്തിന് മുമ്പുള്ള പ്രതിരോധ നിക്ഷേപമാണ് ദീർഘകാലത്ത് ഫലപ്രദം. Heat Action Plan, District Climate Risk Plan, crop contingency plan, water-security plan, climate-resilient seed system, early-warning system, crop insurance, emergency credit എന്നിവ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ച ഒരു കാർഷിക പ്രതിരോധ ശൃംഖലയായി മാറേണ്ടതുണ്ട്.

ഇവിടെയാണ് Gupta തുടങ്ങിയവരുടെ പഠനത്തിന്റെ വലിയ നയപ്രാധാന്യം. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം കൃഷിയെ ബാധിക്കുന്നു എന്നത് ഇനി പൊതുവായ ഒരു ആശങ്കയായി മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നില്ല. ദീർഘകാല ജില്ലാതല വിവരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് താപനിലയിലെയും മഴയിലെയും വ്യതിയാനങ്ങൾ വിവിധ വിളകളുടെ ഉൽപാദനക്ഷമതയെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നുവെന്ന് അളക്കാനുള്ള ഘട്ടത്തിലേക്ക് പഠനം നമ്മെ എത്തിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഭാവിയിലെ കാർഷിക നയം രൂപപ്പെടുത്തുമ്പോൾ കാലാവസ്ഥയെ ഒരു പ്രത്യേക ‘പരിസ്ഥിതി വകുപ്പ്’ വിഷയമായി കാണുന്നത് വലിയ പിഴവായിരിക്കും. കൃഷിനയം തന്നെയാണ് കാലാവസ്ഥാ നയം; ജലനയം തന്നെയാണ് കാർഷിക നയം; ഭക്ഷ്യവില നയവും കർഷകവരുമാന നയവും കാലാവസ്ഥാ നയത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല.

ഇന്ത്യയുടെ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയെ ദീർഘകാലം കൂടുതൽ ഉൽപാദനം എന്ന ആശയത്തിലൂടെയാണ് അളന്നത്. കൂടുതൽ അരി, കൂടുതൽ ഗോതമ്പ്, കൂടുതൽ ധാന്യശേഖരം—ഇവയായിരുന്നു വിജയത്തിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ. എന്നാൽ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ കാലത്ത് ചോദ്യം മാറുകയാണ്. ഈ ഉൽപാദനം എത്രത്തോളം സ്ഥിരതയുള്ളതാണ്? ഒരു വർഷം റെക്കോർഡ് വിളവ് ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് കാര്യമില്ല. അടുത്ത വർഷം ചൂടും വരൾച്ചയും വെള്ളപ്പൊക്കവും കീടബാധയും ചേർന്ന് വിളവ് തകർത്താൽ ആ കാർഷിക മാതൃക സുരക്ഷിതമല്ല. ഭാവിയിലെ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയുടെ അർത്ഥം കൂടുതൽ ഉൽപാദനം മാത്രമല്ല; കാലാവസ്ഥയിലെ വലിയ വ്യതിയാനങ്ങൾക്കിടയിലും സ്ഥിരമായി ഉൽപാദിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന കാർഷിക സംവിധാനം സൃഷ്ടിക്കുകയാണ്.

അതിനാൽ ഇന്ത്യയുടെ മുന്നിലുള്ള വെല്ലുവിളി കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെ തടയുക എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. കാർഷിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ അതിനോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ പുനർനിർമിക്കുകയാണ് അടിയന്തര ആവശ്യം. കാലാവസ്ഥാ അപകടം കർഷകന്റെ വ്യക്തിപരമായ പ്രശ്നമാക്കി മാറ്റാതെ അത് പൊതുനയത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാക്കണം. ശാസ്ത്രീയ വിവരങ്ങൾ കർഷകന്റെ കൈയിലെത്തണം; കാലാവസ്ഥാ മുന്നറിയിപ്പുകൾ പ്രവർത്തന നിർദേശങ്ങളാകണം; ജലസംരക്ഷണം കാർഷിക നിക്ഷേപമാകണം; വിള വൈവിധ്യവൽക്കരണത്തിന് വിപണി ഉറപ്പാകണം; ഇൻഷുറൻസ് യഥാർത്ഥത്തിൽ അപകടം പങ്കിടുന്ന സംവിധാനമാകണം; ദുരന്താശ്വാസത്തേക്കാൾ ദുരന്തപ്രതിരോധത്തിന് മുൻഗണന നൽകണം.

പ്രശ്നം ഇനി ‘കാലാവസ്ഥ മാറുമോ?’ എന്നതല്ല. കാലാവസ്ഥ ഇതിനകം മാറിക്കഴിഞ്ഞു. അതനുസരിച്ച് നമ്മുടെ കൃഷിയും മാറുമോ എന്നതാണ് ഇന്ത്യയുടെ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയെയും കോടിക്കണക്കിന് കർഷകരുടെ ഭാവിയെയും നിർണയിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ചോദ്യം.