കേരളത്തിന്റെ ഐ.ടി. ചരിത്രത്തിൽ കോറോ ഹെൽത്ത് സംഭവം ഒരു തൊഴിൽ തർക്കം മാത്രമല്ല

ഇന്ത്യയുടെ തൊഴിൽ നിയമങ്ങളും ട്രേഡ് യൂണിയൻ രാഷ്ട്രീയവും ആഗോള കോർപ്പറേറ്റ് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ നേരിടാൻ എത്രമാത്രം തയ്യാറാണെന്നത് തുറന്നുകാട്ടിയ ഒരു നിർണായക നിമിഷമാണ് കോറോ ഹെൽത്ത് സംഭവം.എറണാകുളത്തും കോഴിക്കോട്ടുമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന കമ്പനിയിലെ നൂറുകണക്കിന് ജീവനക്കാരെ യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ പിരിച്ചുവിട്ടു. ഓഫീസിന്റെ കവാടം പോലും തുറന്നുകൊടുക്കാതെ മഴയിലും വെയിലിലും ജീവനക്കാരെ പുറത്തുനിർത്തിയ ദൃശ്യങ്ങൾ വെറും തൊഴിൽ തർക്കത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നില്ല; മനുഷ്യന്റെ അധ്വാനത്തെ ഒരു ഡിജിറ്റൽ ഫയലായി ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയുന്ന പുതിയ കോർപ്പറേറ്റ് സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു.

ഈ വിഷയത്തിൽ ആദ്യം ഇടപെട്ടത് പ്രദേശത്തെ എം.എൽ.എ. ഉമാ തോമസും എം.പി. ഹൈബി ഈഡനുമായിരുന്നു. തുടർന്ന് വിഷയം സർക്കാരിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ എത്തിയതോടെ തൊഴിൽമന്ത്രി ബിന്ദു കൃഷ്ണ നേരിട്ട് ഇടപെട്ടു. ലേബർ കമ്മീഷണറുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ചർച്ചകൾ നടന്നു. ആദ്യം ചർച്ചയ്ക്ക് പോലും തയ്യാറാകാതിരുന്ന കമ്പനി ഒടുവിൽ സർക്കാരിന്റെ ഇടപെടലിനെ തുടർന്ന് ഒത്തുതീർപ്പിന് വഴങ്ങി. ഓരോ ജീവനക്കാരനും നേരത്തെ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന പാക്കേജിന് പുറമെ അഞ്ച് മാസത്തെ മൊത്തം ശമ്പളത്തിന് തുല്യമായ അധിക നഷ്ടപരിഹാരം, എക്സ്പീരിയൻസ് സർട്ടിഫിക്കറ്റ്, റിലീവിംഗ് ലെറ്റർ, ഫോം 16, ശമ്പള സ്ലിപ്പുകൾ എന്നിവ നൽകാൻ കമ്പനി സമ്മതിച്ചു. കേരളത്തിലെ ഐ.ടി. മേഖലയിലെ സമീപകാല ചരിത്രത്തിൽ സർക്കാർ ഇടപെടലിലൂടെ ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടപരിഹാര ധാരണകളിലൊന്നാണിത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ തൊഴിൽമന്ത്രിയുടെയും തൊഴിൽവകുപ്പിന്റെയും ഇടപെടൽ അംഗീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

എന്നാൽ പ്രശംസ അവിടെ അവസാനിക്കണം; വിശകലനം അവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങേണ്ടത്.അഞ്ച് മാസത്തെ ശമ്പളം; പക്ഷേ തോറ്റത് തൊഴിലാളി രാഷ്ട്രീയമാണ് കോറോ ഹെൽത്ത് ജീവനക്കാർക്ക് അധികമായി അഞ്ച് മാസത്തെ ശമ്പളം ലഭിച്ചത് താൽക്കാലിക ആശ്വാസമാണ്. അതിൽ സംശയമില്ല. എന്നാൽ ഈ ഒത്തുതീർപ്പിനെ ഒരു തൊഴിലാളി വിജയമായി ആഘോഷിക്കുന്നത് അപകടകരമായ ലളിതവൽക്കരണമാണ്. കാരണം ഈ ചർച്ചയിൽ തൊഴിലാളികളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതമായില്ല; ഒരു കമ്പനിയുടെ ബാധ്യത ഒത്തുതീർപ്പിലൂടെ അവസാനിപ്പിക്കപ്പെട്ടു എന്നുമാത്രം.

ഏറ്റവും വലിയ നിരാശ തൊഴിലാളികളുടെ പക്ഷത്ത് നിൽക്കേണ്ട തൊഴിൽവകുപ്പിന്റെയും ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെയും സമീപനമാണ്. അവർ ഈ പ്രശ്നത്തെ ഒരു കമ്പനിയിലെ തൊഴിൽ തർക്കമായി മാത്രം കണ്ടു. എന്നാൽ ഇത് ഒരു കമ്പനിയുടെ പ്രതിസന്ധിയല്ല; ആഗോള തൊഴിൽ വിപണിയുടെ ഘടനാപരമായ മാറ്റത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. കൊച്ചിയിലെ കോറോ ഹെൽത്ത് കമ്പനിയിലെ കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടലിനെ തുടർന്ന് നടന്ന ചർച്ചയിൽ പിരിച്ചുവിട്ട ജീവനക്കാർക്ക് അധികമായി അഞ്ച് മാസത്തെ ശമ്പളവും, നേരത്തെ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന രണ്ട് മാസത്തെ ശമ്പളത്തിന് പുറമേ നൽകാനും, എക്‌സ്‌പീരിയൻസ് സർട്ടിഫിക്കറ്റും അനുബന്ധ രേഖകളും കൈമാറാനും ധാരണയായി. ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ട നൂറുകണക്കിന് കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഇത് തീർച്ചയായും അടിയന്തര സാമ്പത്തിക ആശ്വാസമാണ്. അതിനെ നിസ്സാരവത്കരിക്കാനാവില്ല.
എന്നാൽ, അതുകൊണ്ട് തൊഴിലാളി നീതി നടപ്പായെന്ന് പറയാനാകുമോ?ഈ ധാരണ തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശത്തെ നിയമപരമായി ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നില്ല; മറിച്ച് ഒരു ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനിയുടെ തീരുമാനത്തെ ചർച്ചയിലൂടെ നിയമസാധുത നൽകുന്ന രീതിയിലാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. തൊഴിലാളിക്ക് നഷ്ടപരിഹാരം ലഭിച്ചു; പക്ഷേ തൊഴിൽ സുരക്ഷ ലഭിച്ചില്ല. കുടിശ്ശികയുടെ ഒരു ഭാഗം കിട്ടി; പക്ഷേ ഭാവിയിലെ തൊഴിലാളികൾക്ക് ഒരു പുതിയ അവകാശവും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടില്ല.

ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം ഇതാണ്. ഒരു കമ്പനി മാസങ്ങളോളം ജീവനക്കാരെ ശമ്പളം നൽകാതെ ജോലി ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നു. പിന്നീട് നൂറുകണക്കിന് ആളുകളെ ഒരുമിച്ച് പിരിച്ചുവിടുന്നു. അതിനുശേഷം ഏതാനും മാസത്തെ ശമ്പളം നൽകി ഒത്തുതീർപ്പിലെത്തുന്നു. അതോടെ പ്രശ്നം അവസാനിക്കുന്നുണ്ടോ? ഇല്ല. കാരണം ഇവിടെ നിയമം ജയിച്ചിട്ടില്ല; ചർച്ചയാണ് ജയിച്ചത്. അവകാശം ജയിച്ചിട്ടില്ല; ഒത്തുതീർപ്പാണ് ജയിച്ചത്. ഈ സമീപനമാണ് ഏറ്റവും അപകടകരം.ഇന്ന് കോറോ ഹെൽത്ത്. ഇന്നലെ മറ്റൊരു കമ്പനി. നാളെ മറ്റൊരു സ്റ്റാർട്ടപ്പ്. ആഗോള സേവനമേഖലയിൽ കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടലുകൾ പുതിയ സാധാരണയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ്, ഓട്ടോമേഷൻ, വെഞ്ചർ ക്യാപിറ്റലിന്റെ പിൻവാങ്ങൽ, ചെലവ് ചുരുക്കൽ, ആഗോള സാമ്പത്തിക അനിശ്ചിതത്വം—ഇവയെല്ലാം തൊഴിൽ ലോകത്തെ അടിമുടി മാറ്റുകയാണ്. എന്നാൽ നമ്മുടെ തൊഴിൽ വകുപ്പ്, ട്രേഡ് യൂണിയനുകൾ, തൊഴിൽ നയങ്ങൾ എന്നിവ ഇന്നും ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വ്യവസായ ബന്ധങ്ങളുടെ ഭാഷയിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.

ഇതാണ് യഥാർത്ഥ പരാജയം.ഈ ചർച്ചയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ നഷ്ടപ്പെട്ടത് അഞ്ച് മാസത്തെ ശമ്പളമല്ല; ഒരു പുതിയ തൊഴിൽ നയത്തിനുള്ള ചരിത്രാവസരമാണ്.തൊഴിൽ വകുപ്പ് ഈ സംഭവത്തെ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട തൊഴിൽ തർക്കമായി മാത്രം കണ്ടു. ട്രേഡ് യൂണിയനുകളും അടിയന്തര നഷ്ടപരിഹാരത്തിൽ ഒതുങ്ങി. എന്നാൽ ഇത് ഒരു കമ്പനിയുടെ പ്രശ്നമല്ല. ആഗോള തൊഴിൽ വ്യവസ്ഥയിലെ ഘടനാപരമായ പ്രതിസന്ധിയുടെ ഭാഗമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇതിന് ദേശീയ നയപരമായ മറുപടി ആവശ്യമായിരുന്നു.

ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യങ്ങൾ മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനികൾ ഇന്ത്യയിൽ വലിയ തോതിൽ നിയമനം നടത്തുമ്പോൾ, അവർ പെട്ടെന്ന് പ്രവർത്തനം അവസാനിപ്പിച്ചാൽ തൊഴിലാളികളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന പ്രത്യേക ദേശീയ നിയമം എവിടെയാണ്? സേവനമേഖലയിലെ കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടലുകൾക്ക് നിർബന്ധിത സാമൂഹിക ആഘാത പഠനം എന്തുകൊണ്ട് ഇല്ല? തൊഴിലില്ലായ്മ ഇൻഷുറൻസ് എന്തുകൊണ്ട് ഇല്ല? നിർബന്ധിത റീ-സ്കില്ലിംഗ് ഫണ്ട് എവിടെയാണ്? പുനർനിയമന സഹായം എന്തുകൊണ്ട് നിയമപരമായ ബാധ്യതയല്ല? മാസങ്ങളോളം ശമ്പളം നൽകാതെ ജീവനക്കാരെ ജോലിയിൽ നിർത്തിയ കമ്പനിക്കെതിരെ എന്ത് ശിക്ഷാനടപടിയാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്?
ഈ ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ഈ ധാരണയിൽ ഇല്ല.ഇന്ന് ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ്, ഓട്ടോമേഷൻ, ആഗോള ഔട്ട്‌സോഴ്‌സിംഗ്, വെഞ്ചർ ക്യാപിറ്റലിന്റെ പിൻവാങ്ങൽ, ചെലവ് ചുരുക്കൽ എന്നിവ കാരണം ലോകമെമ്പാടും സേവനമേഖലയിലെ തൊഴിൽ അസ്ഥിരമാകുകയാണ്. ഇന്ത്യ പോലുള്ള രാജ്യങ്ങൾ ആഗോള സേവന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറുമ്പോൾ, ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് ജീവനക്കാർക്ക് ദേശീയതലത്തിൽ പ്രത്യേക തൊഴിൽ സംരക്ഷണ നിയമങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്.

എന്നാൽ കോറോ ഹെൽത്ത് കേസിൽ അത്തരമൊരു ദീർഘവീക്ഷണം കാണാനായില്ല.
ഒരു എം.എൻ.സി.യ്ക്ക് ഏതാനും മാസത്തെ ശമ്പളം നൽകി പ്രശ്നം അവസാനിപ്പിക്കാമെന്ന സന്ദേശമാണ് ഈ കരാർ നൽകുന്നത്. ഭാവിയിൽ ഇതേ മാതൃക ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ എന്ത് നിയമപരമായ നിയന്ത്രണമാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്? സേവനമേഖലയിലെ കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടലുകൾക്ക് പ്രത്യേക നിയമം വേണമെന്ന് ആരെങ്കിലും ആവശ്യപ്പെട്ടോ? ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനികൾക്ക് നിർബന്ധിത തൊഴിൽ സുരക്ഷാ ഫണ്ട്, തൊഴിലില്ലായ്മ ഇൻഷുറൻസ്, പുനർനിയമന ബാധ്യത, നിർബന്ധിത സാമൂഹിക ആഘാത വിലയിരുത്തൽ എന്നിവ ചർച്ചയായോ?
ഇതുതന്നെയാണ് നമ്മുടെ ട്രേഡ് യൂണിയൻ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പരിമിതിയും. വ്യവസായവൽക്കരണത്തിന്റെ കാലത്ത് രൂപപ്പെട്ട സമരഭാഷ ഇന്നും തുടരുകയാണ്. പക്ഷേ തൊഴിൽ ലോകം മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് തൊഴിലാളി ഫാക്ടറിയിൽ മാത്രമല്ല; ഐ.ടി. പാർക്കുകളിലും, ബി.പി.ഒ.കളിലും, മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ് കേന്ദ്രങ്ങളിലും, ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് കമ്പനികളിലും, പ്ലാറ്റ്ഫോം സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലുമാണ്. അവർക്കുവേണ്ടി പുതിയ തൊഴിലാളി രാഷ്ട്രീയവും പുതിയ നിയമചട്ടക്കൂടും ആവശ്യമാണ്.

ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഇന്ന് വേണ്ടത് ഓരോ കമ്പനിയുമായുള്ള ഒറ്റപ്പെട്ട ഒത്തുതീർപ്പുകളല്ല. സേവനമേഖലയ്ക്ക് പ്രത്യേക ദേശീയ തൊഴിൽ സംരക്ഷണ നിയമമാണ്. കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടലുകൾ, എ.ഐ. മൂലമുള്ള തൊഴിൽ നഷ്ടം, ഔട്ട്‌സോഴ്‌സിംഗ്, ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനികളുടെ പെട്ടെന്നുള്ള പിൻവാങ്ങൽ എന്നിവയെ നേരിടാൻ പ്രത്യേക നിയമസംവിധാനങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്.
തൊഴിൽ വകുപ്പ് ഈ സംഭവത്തെ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട തൊഴിൽ തർക്കമായി മാത്രം കണ്ടു. ട്രേഡ് യൂണിയനുകളും അടിയന്തര നഷ്ടപരിഹാരത്തിൽ ഒതുങ്ങി. എന്നാൽ ഇത് ഒരു കമ്പനിയുടെ പ്രശ്നമല്ല. ആഗോള തൊഴിൽ വ്യവസ്ഥയിലെ ഘടനാപരമായ പ്രതിസന്ധിയുടെ ഭാഗമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇതിന് ദേശീയ നയപരമായ മറുപടി ആവശ്യമായിരുന്നു.
ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യങ്ങൾ മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനികൾ ഇന്ത്യയിൽ വലിയ തോതിൽ നിയമനം നടത്തുമ്പോൾ, അവർ പെട്ടെന്ന് പ്രവർത്തനം അവസാനിപ്പിച്ചാൽ തൊഴിലാളികളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന പ്രത്യേക ദേശീയ നിയമം എവിടെയാണ്? സേവനമേഖലയിലെ കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടലുകൾക്ക് നിർബന്ധിത സാമൂഹിക ആഘാത പഠനം എന്തുകൊണ്ട് ഇല്ല? തൊഴിലില്ലായ്മ ഇൻഷുറൻസ് എന്തുകൊണ്ട് ഇല്ല? നിർബന്ധിത റീ-സ്കില്ലിംഗ് ഫണ്ട് എവിടെയാണ്? പുനർനിയമന സഹായം എന്തുകൊണ്ട് നിയമപരമായ ബാധ്യതയല്ല? മാസങ്ങളോളം ശമ്പളം നൽകാതെ ജീവനക്കാരെ ജോലിയിൽ നിർത്തിയ കമ്പനിക്കെതിരെ എന്ത് ശിക്ഷാനടപടിയാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്?

ഈ ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ഈ ധാരണയിൽ ഇല്ല.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ കരാർ തൊഴിലാളികളുടെ ചരിത്രവിജയമല്ല; കോർപ്പറേറ്റ് സുപ്രിമസിയോട് രാഷ്ട്രം പൊരുത്തപ്പെട്ടതിന്റെ രേഖയാണ്.
ലോകം അതിവേഗം മാറുകയാണ്. ഇന്ന് തൊഴിലാളി ഫാക്ടറിയിൽ മാത്രമല്ല. ഐ.ടി. പാർക്കുകളിലും, മെഡിക്കൽ കോഡിംഗ് കേന്ദ്രങ്ങളിലും, എ.ഐ. ലാബുകളിലും, ബി.പി.ഒ. കമ്പനികളിലും, ഗ്ലോബൽ ക്യാപബിലിറ്റി സെന്ററുകളിലും, പ്ലാറ്റ്ഫോം സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലുമാണ്. പക്ഷേ ഇന്ത്യയുടെ ട്രേഡ് യൂണിയൻ രാഷ്ട്രീയം ഇപ്പോഴും ഫാക്ടറി കവാടത്തിൽ നിൽക്കുകയാണ്. സേവനമേഖലയിലെ തൊഴിലാളികൾക്കായി പുതിയ രാഷ്ട്രീയഭാഷയും പുതിയ സംഘടനാ മാതൃകയും പുതിയ നിയമചട്ടക്കൂടും രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ നമ്മുടെ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനം പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.അതുപോലെ തന്നെ തൊഴിൽ വകുപ്പും ഇന്നലെയുടെ നിയമങ്ങൾ കൊണ്ട് നാളെയുടെ പ്രതിസന്ധിയെ നേരിടുകയാണ്.
ഇന്ത്യ ഇന്ന് ലോകത്തിന്റെ ബാക്ക് ഓഫീസ് മാത്രമല്ല; ലോകത്തിന്റെ ഡിജിറ്റൽ തൊഴിലാളിശക്തിയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആഗോള സേവന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയ്ക്കനുസരിച്ചുള്ള National Services Employment Protection Act പോലുള്ള സമഗ്ര നിയമനിർമാണം അനിവാര്യമാണ്. എ.ഐ. മൂലമുള്ള തൊഴിൽ നഷ്ടം, കൂട്ടപ്പിരിച്ചുവിടൽ, ഔട്ട്‌സോഴ്‌സിംഗ്, ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനികളുടെ പെട്ടെന്നുള്ള പിൻവാങ്ങൽ എന്നിവയെ നേരിടാൻ പ്രത്യേക തൊഴിൽ സംരക്ഷണ ചട്ടക്കൂട് രാജ്യത്തിന് വേണം.
അതോടൊപ്പം ഇന്ത്യയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന എല്ലാ ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനികൾക്കും Business and Human Rights അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള നിർബന്ധിത ഉത്തരവാദിത്ത വ്യവസ്ഥയും കൊണ്ടുവരണം. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ UN Guiding Principles on Business and Human Rights ഒരു സന്നദ്ധ മാർഗനിർദേശമായി മാത്രം തുടരാതെ, ദേശീയ നിയമത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറണം. ലാഭം നേടുന്നതുപോലെ തന്നെ തൊഴിലാളികളുടെ മനുഷ്യാവകാശങ്ങളും സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് നിയമപരമായ ബാധ്യതയാകണം.

ഒരു ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം കോർപ്പറേറ്റും തൊഴിലാളിയും തമ്മിൽ മധ്യസ്ഥത വഹിക്കുന്നതിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല. അധികാര അസന്തുലിതാവസ്ഥ തിരുത്തുക എന്നതാണ് അതിന്റെ ദൗത്യം. സാമ്പത്തികമായി ശക്തമായ ഒരു ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനിയും ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു തൊഴിലാളിയും ഒരേ മേശയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവരെ തുല്യകക്ഷികളായി കണ്ട് ഒത്തുതീർപ്പുണ്ടാക്കുക മാത്രമല്ല സർക്കാരിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം. ദുർബലന്റെ അവകാശം നിയമത്തിലൂടെ ഉറപ്പാക്കുക എന്നതാണ് ഭരണഘടനാപരമായ ബാധ്യത.
കോറോ ഹെൽത്ത് കേസിൽ ആ ദീർഘവീക്ഷണം കാണാനായില്ല.
അഞ്ച് മാസത്തെ ശമ്പളം ലഭിച്ചത് ആശ്വാസമാണ്. പക്ഷേ ആറാം മാസത്തിലെ തൊഴിലാളിയുടെ ജീവിതം ഈ കരാറിൽ ഇല്ല. അടുത്ത കോറോ ഹെൽത്ത് ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ വേണ്ട നിയമം ഈ കരാറിൽ ഇല്ല. ഇന്ത്യയിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് സ്വകാര്യ മേഖലയിലെ ജീവനക്കാർക്ക് ഭാവിയിൽ സമാന പ്രതിസന്ധി ഉണ്ടായാൽ അവരെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ദേശീയ നയവും ഇതിലില്ല.
അതിനാൽ ഈ കരാർ വിജയത്തിന്റെ കഥയല്ല. ഇന്ത്യയുടെ തൊഴിൽ നയം ഇപ്പോഴും ആഗോള കോർപ്പറേറ്റ് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ വേഗത്തിനൊപ്പമെത്തിയിട്ടില്ലെന്ന കഠിന സത്യത്തിന്റെ രേഖയാണ്.

അഞ്ച് മാസത്തെ ശമ്പളം നേടിയെടുത്തതിൽ തൊഴിലാളികൾക്ക് അഭിമാനിക്കാം. എന്നാൽ അതിനെ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വിജയമായി അവതരിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. യഥാർത്ഥ വിജയം ഒരു കമ്പനിയിൽ നിന്ന് നഷ്ടപരിഹാരം വാങ്ങുന്നതല്ല; ഒരു രാജ്യത്ത് ഒരു തൊഴിലാളിക്കും ഇനി ഇത്തരമൊരു അവസ്ഥ നേരിടേണ്ടിവരാത്തവിധം നിയമം സൃഷ്ടിക്കുന്നതാണ്.
ചോദ്യം ഇതാണ്: ആഗോള കോർപ്പറേറ്റുകൾ ഇന്ത്യയിൽ ആയിരക്കണക്കിന് യുവാക്കളെ നിയമിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ തൊഴിൽ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന് അനുയോജ്യമായ നിയമങ്ങളും ട്രേഡ് യൂണിയൻ കാഴ്ചപ്പാടും ഉണ്ടോ?

കോറോ ഹെൽത്ത് കേസിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠം ഇതാണ്. നാം ഇപ്പോഴും ഇന്നലെയുടെ തൊഴിൽ നിയമങ്ങളുമായും ഇന്നലെയുടെ ട്രേഡ് യൂണിയൻ രാഷ്ട്രീയവുമായും നാളെയുടെ തൊഴിൽ പ്രതിസന്ധിയെ നേരിടാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.
അത് തൊഴിലാളികളുടെ തോൽവി മാത്രമല്ല; ഇന്ത്യൻ തൊഴിൽ നയത്തിന്റെ ദീർഘവീക്ഷണക്കുറവിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ തെളിവുമാണ്.