രാഹുലിനൊപ്പം നീങ്ങുന്ന സമുദ്രം, കൊടുങ്കാറ്റിന് മുമ്പുള്ള ശാന്തമായ അലർച്ച

കൊടുങ്കാറ്റിന് മുമ്പുള്ള ശാന്തമായ അലർച്ച ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രത്തിന് എപ്പോഴും പരിചിതമാണ്. ചിലപ്പോൾ അത് വയലുകളിൽ നിന്നും, ചിലപ്പോൾ ഫാക്ടറി കവാടങ്ങളിൽ നിന്നും, ചിലപ്പോൾ അധികാരത്തോട് സത്യം പറയാൻ ധൈര്യപ്പെട്ട യുവ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും ഉയർന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്

ഇന്ന്, ആ ശാന്തമായ അലർച്ചയ്ക്ക് ഒരു പേരുണ്ട് – രാഹുൽ ഗാന്ധി.

ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെയും പട്ടണങ്ങളിലൂടെയും അദ്ദേഹം നടക്കുന്ന രീതിക്ക് ഒരു താളമുണ്ട്. തിടുക്കമില്ല, ഉത്കണ്ഠയില്ല. സംസാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന ഒരു താളം. വിരലടയാളം പതിയാഞ്ഞതിനാൽ റേഷൻ നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ, വോട്ടർ പട്ടികയിൽ നിന്ന് പേര് മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ ഒരു സൈനികന്റെ, വോട്ടവകാശം മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതായി കണ്ടെത്താൻ 2,000 കിലോമീറ്റർ സഞ്ചരിച്ച ഒരു കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളിയുടെ കഥകൾ ശേഖരിക്കുന്ന ശാന്തതയാണത്.

ഇവ വെറും കഥകളല്ല. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സിംഫണിയിലെ തകർന്ന തന്ത്രികളാണത്

ഇന്ത്യൻ വോട്ട് ഒരിക്കലും ഒരു സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കാകേണ്ടതല്ലായിരുന്നു അത് ഒരു പ്രാർത്ഥനയായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു – “ഞങ്ങൾ സ്വന്തമാണ്” എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളുടെ ഒരു കോറസ്.  മഷിയിൽ മുക്കിയ ഓരോ വിരലും ഒരു വാഗ്ദാനമായിരുന്നു: എത്ര ദരിദ്രനായാലും, ഏത് ജാതിയായാലും, മതമായാലും, നിങ്ങൾ ഇന്ത്യയുടെ മഹത്തായ സംഗീതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

എന്നാൽ ഇന്ന്, ആ കോറസ് ഇടറുന്നു.

• തൊഴിലാളികൾ, കർഷകർ, കുടിയേറ്റക്കാർ, സ്ത്രീകൾ എന്നിങ്ങനെ 65 ലക്ഷം പേരുകൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
• സിസിടിവി ക്യാമറകൾ റെക്കോർഡുചെയ്യുന്നു, പക്ഷേ പൗരന്മാർക്ക് സ്വന്തം തെളിവ് നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു.
• ജനാധിപത്യം തന്നെ പൂട്ടിയിടേണ്ട ഒരു രഹസ്യമാണെന്ന മട്ടിൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ “സ്വകാര്യത”യുടെ രഹസ്യങ്ങൾ മറയ്ക്കുന്നു.

ഇത് എങ്ങനെ ശരിയാകും.. ഇത് രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത അവകാശ ലംഘനമാണ്. ശക്തിയില്ലാത്തവരുടെ അന്തിമ അഭയസ്ഥാനമായ വോട്ട് മോഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ മായ്ക്കലിലും, റിപ്പബ്ലിക്കിലുള്ള വിശ്വാസം ദുർബലമാകുന്നു.

ബിഹാറിലേക്ക് നോക്കൂ – ഒരിക്കൽ വിപ്ലവങ്ങൾ ഇടിമുഴക്കിയ ഭൂമി. ഇപ്പോൾ, വീണ്ടും, ജനക്കൂട്ടം തെരുവുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തുന്നു, കാഴ്ചക്കാരായല്ല അവരുടെ ഐക്യദാർഢ്യത്തിനാണ്. രാഹുലിന്റെ അരികിൽ ലാലു പ്രസാദ് യാദവും തേജസ്വി യാദവും ഇരിക്കുന്നു, മത്സരത്തിലല്ല, സത്യത്തെ അംഗീകരിക്കലാണ്. അവരുടെ സാന്നിധ്യം ഒരു ആഴമേറിയ സത്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു: ജനാധിപത്യം തന്നെ അപകടത്തിലാകുമ്പോൾ, പഴയ പാർട്ടി വൈര്യങ്ങൾ മങ്ങുന്നു.

ബീഹാറിലെ യുവാക്കളുടെ മന്ത്രങ്ങളിൽ, ഒരു പുതിയ ഗാനം എഴുതപ്പെടുന്നത് നമ്മുക്ക്  കേൾക്കാം – നിശബ്ദതയെ നിരാകരിക്കുന്ന ഒരു ഗാനം.

തിരമാലയുടെ അലയൊലി പോലെ തെരുവുകൾ താളാത്മകമാണ്

രാഹുലിന്റെ പ്രചാരണത്തെ വെറും ആരോപണങ്ങളായി തള്ളിക്കളയാൻ എളുപ്പമാണ്. പക്ഷേ അത്  നിമിഷത്തിൽ ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ സംഗീതം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു. അദ്ദേഹം കടലാസുകൾക്ക് പിന്നിൽ ഒളിക്കുന്നില്ല; അദ്ദേഹം അവയെ തെളിവായി ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല; മായ്ച്ചുകളഞ്ഞവരുടെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് അദ്ദേഹം ശബ്ദം നൽകുന്നു. അദ്ദേഹം സഹതാപത്തിനായി വാദിക്കുന്നില്ല; അദ്ദേഹം സുതാര്യത ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

ഇത് ആരോപണമല്ല – ഇത് ഉണർവാണ്.

മരവിച്ച കൈയും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന വോട്ടും

ഇന്ത്യയുടെ ശക്തി എപ്പോഴും തൊഴിലാളികളുടെ മരവിച്ച കൈകളിലാണ് – കൊടുങ്കാറ്റിൽ വിതയ്ക്കുന്ന കർഷകൻ, ഇഷ്ടിക ചുമക്കുന്ന കുടിയേറ്റക്കാരൻ, കൂലിക്ക് വേഗത കൈമാറുന്ന ഫാക്ടറി സ്ത്രീ. എന്നിട്ടും ഈ കൈകൾ തന്നെ ഇപ്പോൾ വിറയ്ക്കുന്നു, അവരുടെ വിരലുകൾ റേഷനും വോട്ടും നിഷേധിച്ചു.

രാഹുൽ ഗാന്ധി അവരുടെ വേദനയെ പ്രണയാത്മകമാക്കുന്നില്ല. അദ്ദേഹം  അദ്ദേഹം അതിനെ എന്താണ് വിളിക്കുന്നത് – “മോഷണം”. തൊഴിലാളിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വോട്ട് ഒരു അമൂർത്തീകരണമല്ല. അത് അതിജീവനമാണ്. അത് അന്തസ്സാണ്.

#VoteChori യുടെ കേന്ദ്രത്തിൽ തൊഴിലാളിയെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ട്, രാഹുൽ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഹൃദയം വീണ്ടെടുക്കുന്നു.

നിശബ്ദരാകാത്ത തലമുറ

ഇന്ത്യ ചെറുപ്പമാണ് – 30 വയസ്സിന് താഴെയുള്ളവരാണ് പകുതിയിലധികം ജനങ്ങളും. എന്നിട്ടും ജനാധിപത്യത്തിലേക്കുള്ള അവരുടെ ആദ്യ ചുവടുവെപ്പ് ഒരു അടച്ചിട്ട കവാടത്തിലൂടെയാണ് നേരിടുന്നതെങ്കിൽ യുവത്വം കൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനം?

മഹാരാഷ്ട്ര, ബീഹാർ, ഡൽഹി എന്നിവിടങ്ങളിൽ യുവ വോട്ടർമാർ അവരുടെ പേരുകൾ തിരഞ്ഞു, അവർ അപ്രത്യക്ഷരായി. വിശദീകരണമില്ല. വെറും നിശബ്ദത.

കൊട്ടാരങ്ങളുടെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകി രാഹുൽ ഗാന്ധി അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നില്ല. പകരം, അദ്ദേഹം അവർക്ക് അപൂർവമായ ഒന്ന് നൽകുന്നു – ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യം.  പരിഹാസവും അപമാനവും പരാജയവും അദ്ദേഹം തന്നെ സഹിച്ചു, എന്നിട്ടും അദ്ദേഹം തുടർന്നും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. യുവാക്കൾക്ക്, ഈ പ്രതിരോധശേഷി ഏതൊരു മുദ്രാവാക്യത്തേക്കാളും ശക്തമാണ്.

അങ്ങനെ, യുവജന മാർച്ച്. ഒരു പാർട്ടിക്കുവേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം പ്രതിഫലനത്തിനായി – അവരുടെ അവകാശത്തിനുവേണ്ടി.

രണ്ടാം സ്വാതന്ത്ര്യസമരം?

ചിലർ ഇതിനെ രണ്ടാം സ്വാതന്ത്ര്യസമരം എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഒരുപക്ഷേ അത് ശരിയായിരിക്കാം. ആദ്യത്തേത് വിദേശഭരണത്തിൽ നിന്ന് നമുക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിത്തന്നു. ഇത് ഭയം, പരിഹാസം, കൃത്രിമത്വം, അന്തസ്സ് മോഷണം എന്നിവയിൽ നിന്ന് മോചനം തേടുന്നു.

രാഹുൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കുന്നില്ല. മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ ഓരോ പേരും, നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ഓരോ വിരലടയാളവും, വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട ഓരോ തൊഴിലാളിയും അവനോടൊപ്പം നടക്കുന്നു. അത് ഓർക്കസ്ട്രയെ പോലെ വിളങ്ങി നല്ല കോമ്പോസിഷൻആകുന്നു.അദ്ദേഹം കണ്ടക്ടർ മാത്രമാണ്.

ഒരിക്കൽ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ നമ്മുടെ കൂട്ടായ ശബ്ദത്തിന്റെ സൂക്ഷിപ്പുകാർ ആയിരുന്നു. ഇന്ന്, അത് ഒഴിഞ്ഞുമാറലുകൾ കൊണ്ട് ജനാവകശത്തെ നിശബ്ദമാക്കുന്നു, സുതാര്യത നിരസിക്കുന്നു, അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, അത്  അധികാരത്തിൻ്റെപങ്കാളിയായി മാറുന്നു.

ആത്മവിശ്വാസം പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയാതെ അത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ റഫറി യിൽ നിന്നും ഭരണമേധാവിത്വത്തിൻ്റെ അമരക്കാരനായി ചുക്കാൻ പിടിക്കുന്നു

ഒരു ജനാധിപത്യം ഒറ്റ രാത്രി കൊണ്ട് തകരുന്നില്ല; അത് ചെറിയ വഞ്ചനകളിലൂടെ തകർന്നുവീഴുന്നു.  മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ ഓരോ പേരും റിപ്പബ്ലിക്കിൻ്റെഘടനയിലെ മുറിവാണ്. തുണി കീറുന്നതിനുമുമ്പ് മുറിവുകൾ നന്നാക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം അത് റിപബ്ലിക്കൻ ഘടനയിൽ വിള്ളൽ വീഴ്ത്തി

ചമ്പാരനിൽ നിന്ന്, തെലങ്കാനയിൽ നിന്ന്, ബോംബെയിലെ ചേരികളിൽ നിന്ന്, ബീഹാറിന്റെ പാതകളിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യ എപ്പോഴും ഉയർന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്. വീണ്ടും, ഇന്ത്യയുടെ അടിത്തട്ട് ഉയരുന്നു. അവരുടെ ആവശ്യം ലളിതമാണ്:

• ഞങ്ങളുടെ പേരുകൾ ഞങ്ങൾക്ക് തിരികെ തരൂ.
• ഞങ്ങളുടെ വോട്ട് ഞങ്ങൾക്ക് തിരികെ തരൂ.
• ഞങ്ങളുടെ ഇന്ത്യ ഞങ്ങൾക്ക് തിരികെ തരൂ.

ജനങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റം ഉയരുമ്പോൾ, വർഗ ഫാസിസത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉയരം കൂടിയ മതിലുകൾക്ക് പോലും പിടിച്ചുനിൽക്കാനാവില്ല. ബീഹാറിൽ ആരംഭിച്ച മാർച്ച് രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടേത് മാത്രമല്ല. സ്വയം വീണ്ടെടുക്കാൻ നടക്കുന്ന ഇന്ത്യയാണിത്.

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഗാനം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.

കോറസ് തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ.

മിനി മോഹൻ