തമിഴ്നാട് ഇന്ന് വീണ്ടും ഒരു നിർണായക വഴിത്തിരിവിൽ നിൽക്കുന്നു എന്ന വാചകം കേൾക്കുമ്പോൾ അതിൽ ഒരു അതിശയോക്തി തോന്നാം; പക്ഷേ ഇപ്പോഴുള്ള ചർച്ചകളും അവകാശവാദങ്ങളും, പ്രത്യേകിച്ച് “വിജയ് തരംഗം” എന്ന ആശയം ചുറ്റിപ്പറ്റി ഉയരുന്ന രാഷ്ട്രീയ ആവേശം, ഈ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ പാരമ്പര്യത്തെയും അതിന്റെ ഭാവിയെയും ഒരേസമയം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, Vijay നയിക്കുന്ന പുതിയ രാഷ്ട്രീയ നീക്കം വെറും ഒരു പുതിയ പാർട്ടിയുടെ പ്രവേശനം മാത്രമല്ല; അത് ദ്രാവിഡ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്ഥിരത, അതിന്റെ ആശയപരമായ ശക്തി, അതിന്റെ ഭാവി ദിശ എന്നിവയെല്ലാം വീണ്ടും വിലയിരുത്തേണ്ട ഒരു ഘട്ടമാണ്.
തമിഴ്നാട് രാഷ്ട്രീയം ചരിത്രപരമായി സിനിമയും സാമൂഹിക നീതിയും ഭാഷാ അഭിമാനവും ചേർന്ന ഒരു സവിശേഷ സമവാക്യമാണ്. M. G. Ramachandranയും J. Jayalalithaaയും ഈ സമവാക്യത്തെ അധികാരത്തിലേക്ക് മാറ്റിയവരാണ്. എന്നാൽ അവരുടെ വിജയം ഒരുദിവസം കൊണ്ട് ഉണ്ടായ അത്ഭുതമല്ല; അത് സംഘടന, കാഡർ ശക്തി, ജനക്ഷേമ നയങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ പരിശീലനം എന്നിവയുടെ സമാഹാരമായിരുന്നു. ഈ ചരിത്രം മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴാണ് “ഒരു പുതിയ താരത്തിന് ആദ്യ പോരാട്ടത്തിൽ തന്നെ അധികാരം” എന്ന വാദം എത്രത്തോളം യാഥാർത്ഥ്യവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നുവെന്ന് വിലയിരുത്താൻ കഴിയുന്നത്.
ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ, Dravida Munnetra Kazhagamയും All India Anna Dravida Munnetra Kazhagamയും വെറും പാർട്ടികൾ മാത്രമല്ല; അവ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്കും നഗരങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ശക്തമായ കാഡർ നെറ്റ്വർക്കുകളാണ്. ഇവയുടെ അടിത്തറ ജാതി, പ്രദേശികത, സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങൾ, ക്ഷേമപദ്ധതികൾ എന്നിവയിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞതാണ്. അതിനാൽ, ഇവയെ ഒരൊറ്റ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അപ്രസക്തമാക്കുക എന്നത് ഒരു സാധാരണ രാഷ്ട്രീയ മാറ്റമല്ല; അത് ഒരു structural transformation ആയിരിക്കും. അതുപോലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ സാധാരണയായി ദീർഘകാല പ്രക്രിയകളുടെ ഫലമാണ്.
ഇതിൽ നിന്നാണ് “വിജയ് തരംഗം” എന്ന ആശയം ഉയരുന്നത്. Vijay എന്ന വ്യക്തിയുടെ ജനപ്രീതി, പ്രത്യേകിച്ച് യുവജനങ്ങളിൽ, വളരെ വലിയതാണ്. ഈ ജനപ്രീതി രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ അത് ഒരു തരംഗമായി തോന്നാം. എന്നാൽ ഈ തരംഗം യാഥാർത്ഥ്യമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയാകണമെങ്കിൽ, അത് ആരാധനയിൽ നിന്ന് സംഘടനയിലേക്ക്, വികാരത്തിൽ നിന്ന് വോട്ടിലേക്ക്, വ്യക്തിത്വത്തിൽ നിന്ന് നയതന്ത്രത്തിലേക്ക് മാറണം. ഇത് സംഭവിക്കാതെ, “തരംഗം” എന്നത് ഒരു താൽക്കാലിക രാഷ്ട്രീയ ആവേശമായി മാത്രമേ നിലനിൽക്കൂ.
“110 സീറ്റ്” പോലുള്ള അവകാശവാദങ്ങൾ ഈ ചർച്ചയെ കൂടുതൽ ആവേശകരമാക്കുന്നു. ഒരു നിമിഷം അത് ശരിയാണെന്ന് കരുതിയാൽ പോലും, അത് ഒരു പൂർണ്ണ വിജയം അല്ല; അത് അധികാരത്തിന്റെ കവാടത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണ്. 118 എന്ന ഭൂരിപക്ഷ രേഖ കടക്കാൻ coalition politics അനിവാര്യമാണ്. ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സങ്കീർണ്ണത ആരംഭിക്കുന്നത്. ചെറിയ കക്ഷികളുടെ പിന്തുണ, അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ, നയപരമായ ഇളവുകൾ ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് ഒരു സർക്കാർ രൂപപ്പെടും. എന്നാൽ അതിന്റെ സ്ഥിരത എത്രത്തോളം ഉറപ്പുള്ളതാണ് എന്നത് സംശയാസ്പദമാണ്.
ഇവിടെ ഉയരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ഭയം, “ദ്രാവിഡ മണ്ണ്” എന്ന ആശയം ദുർബലമാകുമോ എന്നതാണ്. തമിഴ്നാട്ടിൽ Bharatiya Janata Party ഇതുവരെ ശക്തമായി പിടിമുറുക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നതിന്റെ കാരണം, ഒരു പാർട്ടിയുടെ ശക്തിയല്ല; അത് ഒരു ആശയപരമായ പ്രതിരോധമാണ്. ഈ പ്രതിരോധം ഭാഷ, സംസ്കാരം, സാമൂഹിക നീതി, പ്രാദേശിക അഭിമാനം എന്നിവയിൽ അടിഞ്ഞതാണ്. ഒരു പുതിയ പാർട്ടി ഉയർന്നുവരുമ്പോൾ, ഈ പ്രതിരോധം നിലനിൽക്കുമോ, അതോ അത് പുതിയ രാഷ്ട്രീയ കൂട്ടുകെട്ടുകളിൽ ദുർബലമാകുമോ എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം.
“TVK വന്നാൽ BJP-ക്ക് വഴി തുറക്കും” എന്ന വാദം അതിനാൽ നേരിട്ട് ശരിയാകണമെന്നില്ല. എന്നാൽ അത് പൂർണ്ണമായും തെറ്റാണെന്നും പറയാനാവില്ല. കാരണം coalition politics-ൽ ideological clarity പലപ്പോഴും ദുർബലമാകാറുണ്ട്. ഒരു പാർട്ടി അധികാരത്തിലേക്ക് എത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അത് ചിലപ്പോൾ ആശയപരമായ ഇളവുകൾക്ക് തയ്യാറാകേണ്ടി വരും. ഈ ഇളവുകളാണ് ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങളുടെ തുടക്കം.
ഇവിടെ മറ്റൊരു നിർണായക ഘടകം ജനങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകളാണ്. ഒരു പുതിയ നേതാവ്, പ്രത്യേകിച്ച് വലിയ ജനപ്രീതി ഉള്ള ഒരാൾ, അധികാരത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ജനങ്ങൾ അതിവിശാലമായ മാറ്റങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കും. എന്നാൽ ഭരണത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം ഈ പ്രതീക്ഷകളെ നിയന്ത്രിക്കും. coalition politics-ൽ, ഓരോ തീരുമാനവും ചർച്ചകളുടെ ഫലമായിരിക്കും; അതിനാൽ വേഗത്തിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ സാധ്യമാകില്ല. ഈ വൈരുദ്ധ്യമാണ് പലപ്പോഴും പുതിയ സർക്കാരുകളുടെ വിശ്വാസ്യതയെ ബാധിക്കുന്നത്.
അതുകൊണ്ട്, തമിഴ്നാട്ടിലെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയെ ഒരു വാചകത്തിൽ ചുരുക്കാനാവില്ല. ഇത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ വിപ്ലവത്തിന്റെ തുടക്കമാണോ, അതോ ഒരു താൽക്കാലിക ആവേശത്തിന്റെ ഉയർച്ചയോ എന്നത് ഇപ്പോഴും വ്യക്തമല്ല. Vijay യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി മാറണമെങ്കിൽ, അദ്ദേഹത്തിന് തന്റെ ജനപ്രീതിയെ ഒരു സ്ഥിരമായ സംഘടനയായി മാറ്റേണ്ടതുണ്ട്, വ്യക്തമായ ആശയപരമായ നിലപാട് രൂപപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്, coalition politics-നെ കാര്യക്ഷമമായി കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
അവസാനമായി, തമിഴ്നാട് രാഷ്ട്രീയം ഒരിക്കലും ശൂന്യത്തിൽ നിന്ന് പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നല്ല. അത് പാളികൾക്കപ്പുറം പാളികൾ ചേർന്ന ഒരു സങ്കീർണ്ണ ഘടനയാണ്. ഈ ഘടനയിൽ ഒരു പുതിയ ശക്തി കടന്നുവരുമ്പോൾ, അത് മുഴുവൻ സംവിധാനത്തെയും മാറ്റുകയോ, അതിൽ ലയിക്കുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ താൽക്കാലിക തരംഗമായി മാറി മാഞ്ഞുപോകുകയോ ചെയ്യാം. “വിജയ് തരംഗം” ഏത് വഴിയാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് എന്നതാണ് ഇനി കാണേണ്ടത്.
ഇപ്പോൾ ഉറപ്പുള്ളത് ഒന്ന് മാത്രം തമിഴ്നാട് വീണ്ടും ഒരു രാഷ്ട്രീയ പരീക്ഷണത്തിന്റെ നടുവിലാണ്, അതിന്റെ ഫലം ഒരു പാർട്ടിയുടെ വിജയമോ പരാജയമോ മാത്രമല്ല; അത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാവിയെ നിർണയിക്കുന്ന ഒന്നായിരിക്കും.