തമിഴ്നാട്ടിലെ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തിൽ ഏറ്റവും നിർണായകമായി കാണേണ്ടത് വിജയിയുടെ വ്യക്തിപരമായ ജനപ്രീതിയല്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സർക്കാരിന്റെ ഗണിതപരമായ ദൗർബല്യമാണ്. Joseph Vijay Chandrasekhar രണ്ട് മണ്ഡലങ്ങളിൽ നിന്ന് വിജയിച്ച് മുഖ്യമന്ത്രിയായ ശേഷം Tiruchirappalli East മണ്ഡലം ഒഴിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. നിലവിൽ അദ്ദേഹം Perambur എം.എൽ.എ ആയി തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചതോടെ, ഉപതിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കാനിരിക്കുന്ന തിരുച്ചിറപ്പള്ളി ഈസ്റ്റ് ഇനി വെറും ഒരു മണ്ഡലമല്ല; പുതിയ സർക്കാരിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സ്ഥിരത നിർണയിക്കുന്ന കേന്ദ്രബിന്ദുവായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്.
നിലവിലെ സീറ്റ് നില നോക്കുമ്പോൾ Tamilaga Vettri Kazhagam നേതൃത്വത്തിലുള്ള സഖ്യത്തിന് ആകെ 120 അംഗങ്ങളാണുള്ളത്. അതിൽ TVKക്ക് 107, Indian National Congress ന് 5, Indian Union Muslim League ന് 2, Viduthalai Chiruthaigal Katchi ന് 2, Communist Party of India ന് 2, Communist Party of India (Marxist) ന് 2 എന്നിങ്ങനെയാണ് സ്ഥിതി. ഭൂരിപക്ഷ രേഖ 118 ആയതിനാൽ കണക്കിൽ സർക്കാർ സുരക്ഷിതമാണെന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇത് അതീവ ഭംഗുരമായ ഭൂരിപക്ഷമാണ്. ഒരു ഉപതിരഞ്ഞെടുപ്പ് തോൽവി, ഒരു സഖ്യകക്ഷിയുടെ അതൃപ്തി, അല്ലെങ്കിൽ ചെറിയൊരു രാഷ്ട്രീയ നീക്കം പോലും സർക്കാരിനെ പ്രതിസന്ധിയിലാക്കാൻ മതിയാകും.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിജയ് അടിയന്തരമായി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ആദ്യ കാര്യം തിരുച്ചിറപ്പള്ളി ഈസ്റ്റ് ഉപതിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്. ആ മണ്ഡലം നിലനിർത്തി സഖ്യത്തിന്റെ അംഗസംഖ്യ 121 ആക്കുന്നത് വെറും ഒരു പ്രതീകാത്മക വിജയം മാത്രമല്ല; ഭരണത്തിന്റെ മനഃശാസ്ത്രപരമായ സ്ഥിരതയ്ക്കും അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. കാരണം പുതിയ സർക്കാരുകൾക്ക് തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ഉപതിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ തോൽവി സംഭവിച്ചാൽ, അത് ഉടൻ തന്നെ “ജനപിന്തുണ കുറഞ്ഞു” എന്ന ദേശീയ രാഷ്ട്രീയ നാരേറ്റീവായി മാറും. പ്രത്യേകിച്ച് സോഷ്യൽ മീഡിയ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ മേൽ വലിയ രീതിയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന TVK പോലൊരു പാർട്ടിക്ക് അത്തരമൊരു തോൽവി രാഷ്ട്രീയപരമായി അപകടകരമായ സന്ദേശമാകും.
അതേസമയം വിജയ് നേരിടുന്ന രണ്ടാമത്തെ വലിയ വെല്ലുവിളി സഖ്യത്തിന്റെ ദീർഘകാല ഗണിതമാണ്. ഇപ്പോഴത്തെ 120 എന്ന സംഖ്യ ഏതൊരു ഭരണത്തിനും സുരക്ഷിതമായ നിലയല്ല. പ്രത്യേകിച്ച് തമിഴ്നാട് പോലുള്ള ശക്തമായ സഖ്യരാഷ്ട്രീയ സംസ്ഥാനത്തിൽ ചെറിയ രാഷ്ട്രീയ നീക്കങ്ങൾ പോലും സർക്കാരുകളുടെ ഭാവി മാറ്റിയ അനുഭവങ്ങൾ നിരവധിയുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ Pattali Makkal Katchi യുടെ 4 അംഗങ്ങളെയോ, Desiya Murpokku Dravida Kazhagam യുടെ അംഗത്തെയോ, Amma Makkal Munnetra Kazagam യുടെ പിന്തുണയെയോ ഉറപ്പാക്കാനുള്ള ശ്രമം TVKയ്ക്ക് രാഷ്ട്രീയപരമായി അനിവാര്യമാകും. കാരണം 122 അല്ലെങ്കിൽ 123 എന്ന സംഖ്യയിലെത്തുമ്പോഴാണ് ഒരു സർക്കാർ യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തിൽ “സ്ഥിരത” അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത്.
ഇവിടെയാണ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികളുടെ പിന്തുണയെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചയായി ഉയരുന്നത്. Communist Party of India യും Communist Party of India (Marxist) യും ചരിത്രപരമായി മതേതര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഇന്ത്യൻ സഖ്യരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം എല്ലായ്പ്പോഴും ലളിതമായ ആശയരേഖകൾ പിന്തുടർന്നിട്ടില്ല. ദേശീയ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിൽ കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വത്തിലുള്ള സർക്കാരുകൾക്കെതിരെ ഇടതുപാർട്ടികൾ ശക്തമായ നിലപാടുകൾ എടുത്ത ചരിത്രമുണ്ട്. Jawaharlal Nehru യുടെ കാലഘട്ടം മുതൽ Manmohan Singh സർക്കാരിന്റെ ആണവകരാർ വിവാദം വരെ, ഇടതുപാർട്ടികൾ കേന്ദ്ര സർക്കാരുകളെ പ്രതിസന്ധിയിലാക്കിയ അനുഭവങ്ങൾ ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ “പിന്തുണ എപ്പോഴും സ്ഥിരമാകില്ല” എന്ന രാഷ്ട്രീയ യാഥാർത്ഥ്യം വിജയ് അവഗണിക്കാനാവില്ല.
എങ്കിലും ഇവിടെ മറ്റൊരു രാഷ്ട്രീയ സത്യവും ശ്രദ്ധിക്കണം. തമിഴ്നാട്ടിലെ ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ CPIയും CPMഉം നേരിട്ട് ബിജെപി അനുകൂല രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് നീങ്ങാൻ സാധ്യത വളരെ കുറവാണെന്ന് പല രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകരും വിലയിരുത്തും. കാരണം തമിഴ്നാട്ടിലെ ദ്രാവിഡ-മതേതര രാഷ്ട്രീയ അന്തരീക്ഷം ഇപ്പോഴും ശക്തമാണ്. എന്നാൽ സഖ്യരാഷ്ട്രീയത്തിലെ സമ്മർദ്ദ രാഷ്ട്രീയം, നയവ്യത്യാസങ്ങൾ, അധികാര പങ്കിടൽ പ്രശ്നങ്ങൾ, കേന്ദ്ര രാഷ്ട്രീയത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവ മൂലം ഒരു സർക്കാർ അസ്ഥിരമാകാൻ വലിയ ആശയപരമായ ഭിന്നതകൾ ആവശ്യമില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിജയ് തന്റെ ഭരണത്തെ വെറും ജനപ്രീതിയിലൂടെ മാത്രം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിച്ചാൽ മതിയാകില്ല; നിയമസഭാ ഗണിതവും രാഷ്ട്രീയ ബന്ധങ്ങളും സൂക്ഷ്മമായി കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടി വരും.
ഇവിടെയാണ് ദ്രാവിഡ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പഴയ അനുഭവം വീണ്ടും പ്രസക്തമാകുന്നത്. Dravida Munnetra Kazhagam യും All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam യും വർഷങ്ങളായി തമിഴ്നാട്ടിൽ നിലനിന്നത് വെറും ജനപിന്തുണ കൊണ്ടല്ല; സൂക്ഷ്മമായ സഖ്യനിർമ്മാണവും രാഷ്ട്രീയ മാനേജ്മെന്റും കൊണ്ടാണ്. ചെറിയ പാർട്ടികളെ പൂർണ്ണമായും അകറ്റാതെ, ആവശ്യമായ രാഷ്ട്രീയ ബഹുമാനവും അധികാര പങ്കാളിത്തവും നൽകി കൂടെ നിർത്തുന്ന ശൈലി ദ്രാവിഡ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പ്രധാന ശക്തിയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അതേ യാഥാർത്ഥ്യമാണ് വിജയിയും പഠിക്കേണ്ടിവരുന്നത്.
കാരണം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയവും ഭരണസ്ഥിരതയും ഒരേ കാര്യമല്ല. ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ആവേശം ഒരു സർക്കാരിനെ അധികാരത്തിലെത്തിക്കും. പക്ഷേ നിയമസഭയിലെ ഓരോ സംഖ്യയും, ഓരോ സഖ്യകക്ഷിയും, ഓരോ ഉപതിരഞ്ഞെടുപ്പും, ഓരോ രാഷ്ട്രീയ ധാരണയും ചേർന്നാണ് സർക്കാരുകൾ അഞ്ചുവർഷം നിലനിൽക്കുന്നത്. അതിനാൽ വിജയിയുടെ യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം ഇനി തുടങ്ങുന്നത് സിനിമാ വേദികളിൽ അല്ല; നിയമസഭയുടെ ഗണിതത്തിലും സഖ്യരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സങ്കീർണ ഇടനാഴികളിലുമാണ്.