നിയമസഭയ്ക്ക് ആവശ്യമുള്ള ശബ്ദം: എം ലിജുവിനെ അവിടെ എത്തിക്കേണ്ടതിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ അനിവാര്യത

കേരളത്തിന്റെ നിയമസഭയെ കുറിച്ച് നമ്മൾ ഇന്നും ഒരു അഭിമാനബോധത്തോടെ സംസാരിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ അതിന്റെ ഉള്ളടക്കം എന്താണെന്ന് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ഒരു ആശങ്ക ഉയരുന്നു. ചർച്ചകളുടെ ഗൗരവം കുറയുകയാണോ? നയപരമായ വിവേചനം പിന്നിലാകുകയാണോ? ശബ്ദം ഉള്ളടക്കത്തെ മറികടക്കുകയാണോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടി തേടുമ്പോൾ, ലിജു പോലുള്ള നേതാക്കളെ നിയമസഭയിൽ എത്തിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത കൂടുതൽ ശക്തമായി ഉയർന്നുവരുന്നു.

ഒരു നിയമസഭാംഗത്തിന് ആവശ്യമായ പ്രധാന ഗുണം എന്താണ്? ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കാനുള്ള കഴിവോ, അല്ലെങ്കിൽ വ്യക്തമായി ചിന്തിക്കാനുള്ള കഴിവോ? ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ-മാധ്യമ സാഹചര്യത്തിൽ, ആദ്യത്തേതാണ് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നേടുന്നത്. പക്ഷേ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ദീർഘകാല ആരോഗ്യത്തിന് രണ്ടാമത്തേതാണ് നിർണായകം. എം ലിജു ഈ രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗത്തിൽ പെടുന്ന ഒരാളാണ്.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മീഡിയ ഡിബേറ്റുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ, ഈ വ്യത്യാസം വളരെ വ്യക്തമായി കാണാം. ഇന്നത്തെ ചാനൽ ചർച്ചകൾ പലപ്പോഴും ഒരു ശബ്ദമത്സരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഒരാൾ പറയുന്നത് മറ്റൊരാൾ കേൾക്കാത്ത അവസ്ഥ, വാചകങ്ങളിലൂടെ പരസ്പരം ആക്രമിക്കുന്ന രീതികൾ, വിഷയം മറന്ന് വ്യക്തിപരമായ വിമർശനങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന പ്രവണത ഇതാണ് സാധാരണ ദൃശ്യം. എന്നാൽ ലിജുവിന്റെ സമീപനം വ്യത്യസ്തമാണ്. അദ്ദേഹം ചർച്ചയെ ഒരു മത്സരമായി കാണുന്നില്ല; അത് ഒരു വിശദീകരണ വേദിയായി കാണുന്നു.

ഒരു വിഷയം അദ്ദേഹത്തിന് മുന്നിൽ വന്നാൽ, അദ്ദേഹം ആദ്യം അതിന്റെ പശ്ചാത്തലം നിർവചിക്കും. തുടർന്ന് അതിന്റെ ഘടന വിശദീകരിക്കും. പിന്നെ തന്റെ നിലപാട് അവതരിപ്പിക്കും. ഈ രീതിയിൽ സംസാരിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ മീഡിയ ഫോർമാറ്റിൽ അപൂർവമാണ്. രാഹുൽ ഗാന്ധി-യുമായി ബന്ധപ്പെട്ട Young India കേസിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം നടത്തിയ വിശദീകരണം ഇതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. ഒരു ഐഐഎം ക്ലാസ് റൂമിന്റെ ഗൗരവത്തോടും വ്യക്തതയോടും കൂടിയാണ് അദ്ദേഹം വിഷയത്തെ അവതരിപ്പിച്ചത്. ഇത് ഒരു debate performance അല്ല; ഇത് ഒരു public education ആയിരുന്നു.

ഈ രീതിയിൽ സംസാരിക്കുന്ന നേതാക്കൾ നിയമസഭയിൽ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, ചർച്ചകൾ സ്വാഭാവികമായി ഉയർന്ന നിലവാരത്തിലേക്ക് പോകും. കാരണം അവർ വിഷയം ശബ്ദത്തിലൂടെ മറച്ചിടുന്നില്ല; അവർ അത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

എന്നാൽ, ലിജുവിന്റെ പ്രാധാന്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബൗദ്ധിക ശേഷിയിലൊതുങ്ങുന്നില്ല. അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അനുയോജ്യതയിലും അടിയുറച്ചിരിക്കുന്നു. കായംകുളം മണ്ഡലം അതിന്റെ ഭൗഗോളിക ഘടന തന്നെ ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ പ്രതിനിധാനത്തെ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

കായംകുളം ഒരു സാധാരണ മണ്ഡലം അല്ല. ഇത് കടലോരവും, കായലുകളും, താഴ്ന്ന ഭൂഭാഗങ്ങളും ചേർന്ന ഒരു സങ്കീർണ്ണ ഭൂപ്രദേശമാണ്. തീരക്ഷയം, ഉപ്പുവെള്ളം കയറ്റം, വെള്ളപ്പൊക്കം, പരിസ്ഥിതി നാശം ഇവിടുത്തെ ജനങ്ങൾ നേരിടുന്ന സ്ഥിരമായ പ്രശ്നങ്ങളാണ്. കരിമണൽ ഖനനം പോലുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഈ പ്രശ്നങ്ങളെ കൂടുതൽ രൂക്ഷമാക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, മണ്ഡലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ആവശ്യമായത് വെറും രാഷ്ട്രീയ വാചകശക്തി അല്ല; പരിസ്ഥിതി ബോധവും പ്രാദേശിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവും ആണ്.

ഇവിടെ തന്നെയാണ് ലിജുവിന്റെ ശക്തി വീണ്ടും തെളിയുന്നത്. കടലോര പ്രദേശങ്ങളിലെ ജനങ്ങളോടൊപ്പം നിന്നു സമരം ചെയ്ത അനുഭവം അദ്ദേഹത്തിനുണ്ട്. പ്രശ്നങ്ങളെ പുറത്തുനിന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്ന ഒരാൾ അല്ല; അവയുടെ നടുവിൽ നിന്നു അവയെ അനുഭവിച്ച ഒരാളാണ്. ഇത് ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ മൂലധനം ആണ്. കാരണം നിയമസഭയിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ വെറും അഭിപ്രായങ്ങൾ ആയിരിക്കില്ല; അവ അനുഭവത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വാദങ്ങളായിരിക്കും.

കായംകുളം പോലുള്ള ഒരു മണ്ഡലത്തിന് വേണ്ടത് ഒരു “representative” മാത്രം അല്ല; ഒരു “interpreter” ആണ് ജനങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളെ ഭരണഭാഷയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഒരാൾ. ലിജുവിന് ഈ കഴിവുണ്ട്. അദ്ദേഹം സാധാരണക്കാരുടെ പ്രശ്നങ്ങളെ നയപരമായ ചർച്ചകളിലേക്ക് മാറ്റാൻ കഴിവുള്ളവനാണ്.

ഇത് legislative politics-ന്റെ കേന്ദ്ര ആവശ്യമാണ്. പലപ്പോഴും, ഗ്രൗണ്ടിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ policy-യിലേക്ക് എത്താറില്ല. കാരണം അവയെ articulate ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നവർ കുറവാണ്. ലിജു പോലുള്ളവർ ഈ വിടവ് പൂരിപ്പിക്കും.

ഇവിടെ ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ സത്യമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്: ഭൂമിശാസ്ത്രം തന്നെ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിനിധാനത്തെ നിർണ്ണയിക്കുന്നു. കായംകുളത്തിന്റെ ഭൂപ്രകൃതി അതിന്റെ ദൗർബല്യങ്ങളും സാധ്യതകളും അവിടെ നിന്നുള്ള പ്രതിനിധിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്തം നൽകുന്നു. ഈ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളാണ് അവിടെ നിന്നു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടേണ്ടത്. ലിജു ഈ മാനദണ്ഡത്തിന് അനുയോജ്യനാണ്.

ഇതോടൊപ്പം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംയമിതവും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളതുമായ രാഷ്ട്രീയ ശൈലി കൂടി പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ്. ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ആക്രോശം headline ആകുമ്പോൾ, സംയമനം പലപ്പോഴും invisibility-യിലേക്ക് പോകുന്നു. പക്ഷേ നിയമസഭയിൽ ആവശ്യമായത് headline-making അല്ല; decision-making ആണ്. ഈ decision-making-ന് ആവശ്യമായത് ശാന്തതയും യുക്തിയും ആണ്.

മറ്റൊരാൾ നടത്തിയ അധിക്ഷേപത്തിന് പോലും മാപ്പ് പറയാൻ തയ്യാറാകുന്ന ഒരു നേതാവ് എന്നത് ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശമാണ്. അത് ഒരു നൈതിക ഉയർച്ചയാണ്. ഇത്തരം ആളുകൾ നിയമസഭയിൽ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ നിലവാരം ഉയരും.

കോൺഗ്രസ് പോലുള്ള ജനാധിപത്യ പാർട്ടികൾക്ക് ഇവിടെ ഒരു നിർണായക ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. അവർക്ക് വേണ്ടത് വെറും വിജയിക്കാൻ കഴിയുന്ന സ്ഥാനാർഥികൾ മാത്രമല്ല; അവർക്ക് ഭരണത്തിന് മൂല്യം നൽകാൻ കഴിയുന്ന സ്ഥാനാർഥികൾ വേണം. ലിജു പോലുള്ളവരെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുവരുന്നത് ഒരു tactical decision മാത്രമല്ല; അത് ഒരു strategic vision ആണ്.

കേരളത്തിന്റെ നിയമസഭ ഭാവിയിൽ എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്നത് ഇന്ന് എടുക്കുന്ന ഇത്തരം തീരുമാനങ്ങൾ നിർണ്ണയിക്കും. ഉള്ളടക്കമുള്ളവരെ അവിടെ എത്തിച്ചാൽ, ചർച്ചകൾ സമ്പന്നമാകും. ശബ്ദമുള്ളവരെ മാത്രം എത്തിച്ചാൽ, ചർച്ചകൾ ശൂന്യമാകും.

അവസാനം, ഒരു കാര്യമാണ് വ്യക്തം: എം ലിജു പോലുള്ളവർ നിയമസഭയിൽ ഉണ്ടാകേണ്ടത് ഒരു ആഗ്രഹമല്ല; അത് ഒരു അനിവാര്യതയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബൗദ്ധിക ശേഷി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗ്രൗണ്ട് കണക്ഷൻ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാധ്യമ അവതരണത്തിലെ ഗൗരവം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൗഗോളിക അനുയോജ്യത ഇവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് ഈ ആവശ്യം ഉയരുന്നത്.

ഇപ്പോൾ ബാക്കിയുള്ളത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനമാണ്. ഈ സാധ്യതയെ നാം യാഥാർത്ഥ്യമാക്കുമോ, അല്ലെങ്കിൽ അത് വീണ്ടും ഒരു “under-rated” കഥയായി തന്നെ തുടരണമോ?