കേരളത്തിന്റെ സിനിമാ ലോകം, നമ്മൾ പലപ്പോഴും അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞുപോന്ന “കലയുടെ സ്ഥലം”, “സാംസ്കാരിക മുന്നേറ്റത്തിന്റെ അടയാളം” എന്നൊക്കെയുള്ള വിശേഷണങ്ങൾക്കപ്പുറം, ഒരു കൃത്യമായ അധികാര വ്യവസ്ഥയായി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന സത്യം ഇപ്പോൾ മറയ്ക്കാനാവാത്ത വിധം പുറത്തുവന്നിരിക്കുകയാണ്. പുറത്തുവന്നപ്പോൾ 54 സ്ത്രീകളുടെ അനുഭവങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ആ രേഖകൾ നീതിയിലേക്ക് നീങ്ങാതെ, ഫയലുകളായി മിണ്ടാതിരിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കപ്പെട്ടു. അതാണ് ഈ കഥയുടെ തുടക്കം ഇവിടെ സത്യം പുറത്തുവരാം, പക്ഷേ അതിന് നീതി ലഭിക്കണമെന്നില്ല.
ഈ വ്യവസ്ഥയുടെ പ്രവർത്തനം വളരെ സൂക്ഷ്മവും അത്ര തന്നെ ക്രൂരവുമാണ്. സിനിമയിൽ അവസരം തേടുന്ന ഒരു സ്ത്രീയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഒരു ദൃശ്യമല്ലാത്ത കരാർ വെക്കപ്പെടുന്നു അനുസരിക്കുക, മിണ്ടാതിരിക്കുക, അതിന് പ്രതിഫലം ലഭിക്കും. എതിർക്കുക, സംസാരിക്കുക, അതിന് വില കൊടുക്കേണ്ടി വരും. “കാസ്റ്റിംഗ് കൗച്ച്” എന്ന ലഘുവായ പദം ഉപയോഗിച്ച് നമുക്ക് പലപ്പോഴും മറച്ചുവയ്ക്കുന്ന ഈ യാഥാർത്ഥ്യം, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു സംഘടിത ലൈംഗിക ചൂഷണ സംവിധാനമാണ്. ഒരു സഹനടി ആറുപേരോടൊപ്പം ലൈംഗികബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടേണ്ടിവന്നു എന്ന റിപ്പോർട്ട് പറയുമ്പോൾ, അത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ ദുരനുഭവമല്ല; അത് ഒരു വ്യവസ്ഥയുടെ നിബന്ധനയാണ്. ഇവിടെ സ്ത്രീയുടെ ശരീരം ഒരു കഴിവല്ല, ഒരു കറൻസിയാണ്.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ എന്ന പേരിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ ആരോപണങ്ങൾ ഒരു വ്യക്തിയുടെ പരാജയമെന്നതിലുപരി, ഒരു ഘടനയുടെ പ്രവർത്തനരീതിയുടെ ഉദാഹരണമായി കാണേണ്ടതാണ്. ഒരേ വ്യക്തിക്കെതിരെ ഒന്നിലധികം പരാതികൾ ഉയരുന്നു, പക്ഷേ അവ നീണ്ടുനിൽക്കുന്നില്ല. അവ പിൻവലിക്കപ്പെടുന്നു, മങ്ങിപ്പോകുന്നു, മറഞ്ഞുപോകുന്നു. കാരണം ഇവിടെ ഒരു വ്യക്തിയെ മാത്രമല്ല, ഒരു നെറ്റ്വർക്കിനെയാണ് നേരിടേണ്ടത്. അധികാരവും സ്വാധീനവും ബന്ധങ്ങളും ചേർന്ന ഒരു സംരക്ഷണ വലയമാണ് അത്. ഈ വലയത്തിനുള്ളിൽ ഒരാൾ കുറ്റം ചെയ്താലും, അവനെ രക്ഷിക്കാൻ ഒരു മുഴുവൻ സംവിധാനം പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ഈ സംരക്ഷണ വലയത്തിന് ശക്തി നൽകുന്നത് രാഷ്ട്രീയമാണ്. സിനിമയും രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഒരു സാംസ്കാരിക ഇടപെടലായി കാണാൻ നമുക്ക് ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിലും, അതിന്റെ മറുവശത്ത് അത് ഒരു പരസ്പര സംരക്ഷണ കരാറായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, അത് ജനാധിപത്യത്തിനുള്ള വെല്ലുവിളിയാകുന്നു. സ്വയം പുരോഗമനവാദികളായി വിളിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ശക്തികൾ പോലും ഇത്തരം വിഷയങ്ങളിൽ മൗനം പാലിക്കുമ്പോൾ, അത് ഒരു ആശയപരമായ പരാജയമല്ല മാത്രം; അത് ഒരു നൈതിക തകർച്ചയാണ്. സ്ത്രീസുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് വേദികളിൽ സംസാരിക്കുന്നവരാണ്, ആരോപിതരെ സംരക്ഷിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് സമൂഹത്തിന് നൽകുന്ന സന്ദേശം വ്യക്തമാണ് , അധികാരമുള്ളവർക്ക് നിയമം ബാധകമല്ല.
ഈ വ്യവസ്ഥയുടെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ ഭാഗം, കുറ്റം നടന്നതിന് ശേഷം തുടങ്ങുന്ന പ്രക്രിയയാണ്. ഒരു സ്ത്രീ സംസാരിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ, അവൾ വീണ്ടും ഒരു വിചാരണയ്ക്ക് വിധേയയാകുന്നു. അവളുടെ വാക്കുകൾ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു, അവളുടെ ഉദ്ദേശങ്ങൾ സംശയിക്കപ്പെടുന്നു, അവളുടെ വ്യക്തിത്വം ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് രണ്ടാം ഘട്ട പീഡനമാണ് — ആദ്യത്തേത് സംഭവത്തിലൂടെ, രണ്ടാമത്തേത് സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതികരണത്തിലൂടെ. ട്രോമയും മാനസിക ചികിത്സയും അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകുമ്പോൾ, അത് സഹാനുഭൂതിയോടെ കാണേണ്ട സമൂഹം, മറിച്ച് അവളുടെ വിശ്വാസ്യതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഇവിടെ സത്യം തെളിയിക്കേണ്ട ബാധ്യത ഇരയ്ക്കാണ്, കുറ്റവാളിക്കല്ല.
എന്നിരുന്നാലും, ഈ നീണ്ട മൗനത്തിന്റെ ഇടയിൽ ഒരു പൊട്ടൽ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു സ്ത്രീ പിൻവാങ്ങിയില്ല. അവൾ ഭയപ്പെട്ടു, അവൾ തകർന്നു, പക്ഷേ അവൾ മിണ്ടാതിരുന്നില്ല. അതാണ് ഈ കഥയുടെ turning point. മൗനം തകർന്നപ്പോൾ, അധികാരത്തിന്റെ സ്ഥിരത തകർന്നുതുടങ്ങുന്നു. ഒരു ശബ്ദം ഉയരുമ്പോൾ, അത് ഒറ്റപ്പെട്ടതല്ലാതാകുന്നു; അത് മറ്റൊരു ശബ്ദത്തെ ക്ഷണിക്കുന്നു. അതാണ് ഒരു സാമൂഹിക മാറ്റത്തിന്റെ ആദ്യ ചുവടുവെപ്പ്.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പോലുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ തുറന്ന ഇടപെടൽ ഒരു നിർണായക ഘടകമാണ്. അവർ മൈക്കിന് മുന്നിൽ വന്ന് സത്യം പറയുമ്പോൾ, അത് സ്ത്രീകൾക്ക് ഒരു ആത്മവിശ്വാസം നൽകുന്നു ,സിസ്റ്റം മുഴുവനായും തകര്ന്നിട്ടില്ലെന്ന്. പക്ഷേ, നീതി വ്യക്തികളുടെ സത്യസന്ധതയിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ചാൽ അത് ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കില്ല. അത് ഒരു സ്ഥാപനപരമായ ഉത്തരവാദിത്തമായി മാറണം.
ഇന്ന് നമ്മൾ നിൽക്കുന്ന ഈ ഘട്ടത്തിൽ, ചോദ്യം വളരെ വ്യക്തമാണ്. സ്ത്രീയുടെ ശരീരം ഒരു ഇടപാട് വസ്തുവായി തുടരണമോ, അല്ലെങ്കിൽ അതിനെ സ്വതന്ത്രമായ അവകാശമായി അംഗീകരിക്കണമോ? അധികാരമുള്ളവരെ സംരക്ഷിക്കാൻ സമൂഹം തുടരുമോ, അല്ലെങ്കിൽ നീതിയെ മുൻനിർത്തി പുതിയ മാനദണ്ഡങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുമോ? മിണ്ടാതിരിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്ന ഈ അനൗദ്യോഗിക കരാർ ഇപ്പോൾ പൊളിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അത് വീണ്ടും പുനർനിർമ്മിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. പക്ഷേ ഓരോ ശബ്ദവും ഉയരുമ്പോൾ, ആ കരാറിന്റെ അടിത്തറ കൂടുതൽ ദുര്ബലമാകുന്നു.
മിണ്ടാതിരുന്ന വർഷങ്ങൾ ഈ വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് ശക്തി നൽകി. ഇപ്പോൾ സംസാരിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ, ആ ശക്തിയെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയാണ്. ഇത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ കഥയല്ല, ഒരു വ്യവസ്ഥയുടെ കഥയാണ്. ഇത് ഒരു വിവാദമല്ല, ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ആത്മപരിശോധനയാണ്.
മൗനം ഇനി സുരക്ഷയല്ല ,അത് പങ്കാളിത്തമാണ്.
സംസാരം ഇനി അപകടമല്ല ,അത് മാറ്റത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്.