ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിന് സമീപം വീണ്ടും ഒരു കപ്പൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു. ഇത്തവണ ലക്ഷ്യം എം.ടി. ജൽവീർ. റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം ഗിനിയ-ബിസാവോയിൽ രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത ഈ എണ്ണക്കപ്പലിന്റെ ഉടമസ്ഥത ഇന്ത്യൻ കമ്പനിക്കാണ്. കപ്പലിലെ തൊഴിലാളികളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഇന്ത്യക്കാരാണ്. ഇതിനുമുമ്പ് നടന്ന ആക്രമണങ്ങളിൽ ഇന്ത്യൻ നാവികരായ ആദിത്യ ശർമ്മയും ശിവാനന്ദ് ചൗരസിയയും കൊല്ലപ്പെടുകയും ചീഫ് എൻജിനീയർ സുരേഷ് പട്ടേൽ മരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഇന്ത്യക്കാരുള്ള മൂന്നാമത്തെ കപ്പലാണ് ആക്രമണത്തിനിരയാകുന്നത് എന്ന ആരോപണം ഇപ്പോൾ ശക്തമായി ഉയരുകയാണ്.
ഇത് ഒരു സാധാരണ വാർത്തയല്ല. ഇത് വെറും സമുദ്രസുരക്ഷാ വിഷയവുമല്ല. ഇന്ത്യൻ പൗരന്റെ ജീവന് ലോക രാഷ്ട്രീയത്തിൽ എത്ര വിലയുണ്ട് എന്ന അടിസ്ഥാന ചോദ്യമാണ് ഇത് ഉയർത്തുന്നത്.
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യമെന്നാണ് ഇന്ത്യ സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. അഞ്ചാമത്തെ വലിയ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയാണെന്ന് അഭിമാനിക്കുന്നു. ബഹിരാകാശത്ത് പതാക നട്ട രാജ്യമാണെന്ന് ആഘോഷിക്കുന്നു. ജി-20 ഉച്ചകോടിക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ സ്വന്തം പൗരന്മാർ വിദേശ സൈനിക നടപടികളിൽ കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ ഇന്ത്യയുടെ ശബ്ദം എവിടെയാണ്?
ഇവിടെയാണ് അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന താരതമ്യം ഉയരുന്നത്.
അമേരിക്ക വർഷങ്ങളായി ഇറാനെതിരെ ഉപരോധങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇറാനിൽ നിന്ന് എണ്ണ വാങ്ങുന്ന പ്രധാന രാജ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ചൈന. ചൈനീസ് സാമ്പത്തിക താൽപര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ ബീജിങ് പലപ്പോഴും അമേരിക്കൻ സമ്മർദ്ദങ്ങളെ അവഗണിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇന്ന് പലരും ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്: എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യക്കാരുള്ള കപ്പലുകൾ ആക്രമണങ്ങളുടെ കേന്ദ്രത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ ചൈനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കപ്പലുകളെക്കുറിച്ചുള്ള സമാന വാർത്തകൾ കേൾക്കാത്തത്?
ഈ ചോദ്യത്തിന് എളുപ്പമുള്ള ഉത്തരമില്ല. പക്ഷേ അതിന് പിന്നിൽ ശക്തിരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമുണ്ട്.
ലോക രാഷ്ട്രീയത്തിൽ എല്ലാ രാജ്യങ്ങളെയും ഒരുപോലെയല്ല കാണുന്നത്.
ചില രാജ്യങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധം മുന്നറിയിപ്പായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ചില രാജ്യങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധം ഔപചാരികതയായി മാത്രം കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ചില രാജ്യങ്ങളുടെ പൗരന്മാർക്ക് നേരെയുള്ള ആക്രമണം അന്താരാഷ്ട്ര പ്രതിസന്ധിയാകുന്നു. ചില രാജ്യങ്ങളുടെ പൗരന്മാർ മരിക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു വാർത്തയായി മാത്രം മാറുന്നു.
ചില രാജ്യങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക താൽപര്യങ്ങളെ സ്പർശിക്കാൻ പോലും വലിയ ശക്തികൾ മടിക്കുന്നു. ചില രാജ്യങ്ങളുടെ താൽപര്യങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇതാണ് ആധുനിക ലോകക്രമത്തിന്റെ നഗ്നസത്യം.
ചൈനയുമായി അമേരിക്കയ്ക്ക് ഗുരുതരമായ തന്ത്രപരമായ മത്സരമുണ്ട്. എന്നാൽ അതോടൊപ്പം പരസ്പര ആശ്രിതത്വവുമുണ്ട്. ലോകസമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ രണ്ട് ഭീമന്മാരാണ് അവർ. ബീജിങിന്റെ പ്രതികരണം എന്തായിരിക്കുമെന്നത് വാഷിങ്ടൺ എപ്പോഴും കണക്കിലെടുക്കേണ്ടി വരുന്നു.
ഇന്ത്യയുടെ കാര്യത്തിൽ സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമാണ്. ഇന്ത്യ വളരുന്ന ശക്തിയാണ്. എന്നാൽ ഇപ്പോഴും അമേരിക്കയുമായുള്ള തന്ത്രപരമായ പങ്കാളിത്തത്തെ ഒരു പ്രധാന വിദേശനയ തൂണായി കാണുന്ന രാജ്യമാണിത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പലപ്പോഴും ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രതിഷേധങ്ങൾ നിയന്ത്രിത നയതന്ത്ര ഭാഷയിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്നു.
ഇവിടെ ചോദ്യം അമേരിക്കയെ മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതല്ല. ഇന്ത്യ സ്വയം സ്വയം എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നതാണ്.
ഒരു രാജ്യം യഥാർത്ഥത്തിൽ ശക്തമാകുന്നത് അതിന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോട് പോലും അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ കഴിയുമ്പോഴാണ്. സ്വന്തം പൗരന്മാരുടെ ജീവന്റെ കാര്യത്തിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാതിരിക്കുമ്പോഴാണ്. ദേശീയത എന്നത് എതിരാളികളോട് മാത്രം മുദ്രാവാക്യം വിളിക്കുന്നതല്ല; സ്വന്തം താൽപര്യങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കളോടും ഉറച്ച ഭാഷയിൽ സംസാരിക്കുന്നതാണ്.
ഇന്ന് ഇന്ത്യൻ പൊതുസമൂഹം ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം വളരെ ലളിതമാണ്.
ഇന്ത്യക്കാരുള്ള കപ്പലുകൾ തുടർച്ചയായി ആക്രമിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഇന്ത്യയുടെ പ്രതികരണം എന്തുകൊണ്ട് ഇത്ര മൃദുവാണ്?
ഇന്ത്യൻ നാവികരുടെ ജീവന് എന്താണ് വില?
ആദിത്യ ശർമ്മയുടെ ജീവന് എന്തായിരുന്നു വില?
ശിവാനന്ദ് ചൗരസിയയുടെ ജീവന് എന്തായിരുന്നു വില?
സുരേഷ് പട്ടേലിന്റെ കുടുംബത്തിന് അവരുടെ നഷ്ടത്തിന് പകരം ലഭിക്കുന്നത് എന്താണ്?
ഒരു ഔദ്യോഗിക പ്രതിഷേധക്കുറിപ്പോ?
ഒരു നയതന്ത്ര വിശദീകരണമോ?
അല്ലെങ്കിൽ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കകം മറന്നുപോകുന്ന ഒരു വാർത്തയോ?
ലോകവ്യാപാരത്തിന്റെ ചക്രം തിരിക്കുന്നവരാണ് ഇന്ത്യൻ നാവികർ. ഹോർമുസിലൂടെയും ചെങ്കടലിലൂടെയും മലാക്ക കടലിടുക്കിലൂടെയും സഞ്ചരിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് കപ്പലുകളിൽ ഇന്ത്യക്കാരുണ്ട്. അവർ ഇല്ലെങ്കിൽ ലോകസമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ വലിയൊരു ഭാഗം നിലച്ചുപോകും.
പക്ഷേ ഒരു പ്രതിസന്ധി വരുമ്പോൾ അവർ ആദ്യം മറക്കപ്പെടുന്നവരായി മാറുന്നു.
അതിനാലാണ് ഈ സംഭവം ഒരു സൈനിക ആക്രമണത്തിന്റെ കഥ മാത്രമല്ലാത്തത്.
ഇത് അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയത്തിലെ അസമത്വത്തിന്റെ കഥയാണ്.
ഇത് മഹാശക്തികളും ഉയർന്നുവരുന്ന ശക്തികളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തിന്റെ കഥയാണ്.
ഇത് ലോകവ്യാപാരത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ നിൽക്കുന്ന തൊഴിലാളികളുടെ അദൃശ്യതയുടെ കഥയാണ്.
അതിലും പ്രധാനമായി, ഇത് ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രത്തോട് ചോദിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ചോദ്യത്തിന്റെ കഥയാണ്:
ലോകത്തിന്റെ ഏത് കോണിലായാലും ഒരു ഇന്ത്യൻ പൗരന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, ആ ജീവന് വേണ്ടി ഒരേ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിക്കാൻ ഇന്ത്യ തയ്യാറാണോ?
അല്ലെങ്കിൽ ദേശീയ അഭിമാനവും പരമാധികാരവും ഇപ്പോഴും ആക്രമണം നടത്തിയ രാജ്യത്തിന്റെ പേരനുസരിച്ച് മാത്രം അളക്കപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങളാണോ?
ഹോർമുസിൽ കത്തുന്നത് ഒരു എണ്ണക്കപ്പൽ മാത്രമല്ല.
ഇന്ത്യൻ വിദേശനയത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളുമാണ്.
അവയ്ക്ക് ഉത്തരം പറയേണ്ട സമയം എത്തിയിരിക്കുന്നു.