കോവിഡ് മഹാമാരിക്ക് ശേഷം ഇന്ത്യയുടെ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് രൂപപ്പെട്ട പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക നാരേറ്റീവ് ഒരു വാചകത്തിൽ ഒതുങ്ങുന്നതാണ് “ഇന്ത്യ സ്ഥിരതയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി”. കണക്കുകൾ അതിനെ പിന്തുണച്ചതുപോലെ തോന്നി. ജിഡിപി വളർച്ചാ നിരക്ക് ലോകത്തെ വലിയ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥകളെ അപേക്ഷിച്ച് ഉയർന്ന നിലയിൽ തുടരുന്നു, പണപ്പെരുപ്പം നിയന്ത്രണ പരിധിയിൽ തന്നെ നിൽക്കുന്നു, ബാങ്കിംഗ് മേഖല മുൻകാലത്തെ പോലെ അപകടകരമായ അവസ്ഥയിലല്ല. ഈ ചിത്രീകരണം രാഷ്ട്രീയമായി ശക്തമായി പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. വിമർശനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അവയെ മറികടക്കാൻ ഈ മാക്രോ കണക്കുകൾ ഒരു കവചമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു.
എന്നാൽ ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു കാര്യമാണ് സമ്പദ്വ്യവസ്ഥകൾ പലപ്പോഴും അവരുടെ ആഭ്യന്തര ശക്തികൊണ്ട് അല്ല, പുറത്തുനിന്നുള്ള ആഘാതങ്ങളാൽ ആണ് തകർന്നുപോകുന്നത്. ഇന്ന് ഇന്ത്യ നേരിടുന്നത് അത്തരമൊരു അവസ്ഥയുടെ തുടക്കഘട്ടമാണ്. ഇത് ഒരു വലിയ “ക്രാഷ്” അല്ല; പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ അപകടകരമായ ഒന്നാണ് ഒരു സ്ലോ-ബേൺ ക്രൈസിസ്. പതുക്കെ രൂപപ്പെടുന്ന, പക്ഷേ ഒരിക്കൽ പൂർണ്ണമായി പ്രകടമാകുമ്പോൾ നിയന്ത്രിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു സാമ്പത്തിക സമ്മർദ്ദം.
ഇന്ത്യയുടെ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ ആഴത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു നിർണായക ഘടകം “ഡോളർ ആശ്രിതത്വം” ആണ്. ഇത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യം അല്ല; സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ഊർജ്ജ സുരക്ഷയുടെ വലിയൊരു വിഹിതം ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്ന ക്രൂഡ് ഓയിലിലാണ് ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഈ ഇറക്കുമതി നടത്താൻ ആവശ്യമായ ഡോളർ രാജ്യത്തിന് ലഭിക്കുന്നത് പ്രധാനമായും കയറ്റുമതി വരുമാനത്തിൽ നിന്നും, പ്രവാസി പണമിടപാടുകളിൽ നിന്നും, വിദേശ നിക്ഷേപങ്ങളിൽ നിന്നും ആണ്. ഈ മൂന്ന് ഘടകങ്ങളും ചേർന്നാണ് ഇന്ത്യയുടെ ഫോറെക്സ് ബാലൻസ് സ്ഥിരതയാർന്നതാക്കി നിലനിർത്തുന്നത്.
ഇവയിൽ ഏറ്റവും കുറച്ച് സംസാരിക്കപ്പെടുന്ന, പക്ഷേ ഏറ്റവും നിർണായകമായ ഘടകമാണ് ഗൾഫ് സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുമായി ഇന്ത്യയ്ക്കുള്ള ബന്ധം. ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങൾ ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഒരു വിപണി മാത്രമല്ല; ഒരു സാമ്പത്തിക ജീവധാരയാണ്. കേരളം പോലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ചെറുകിട കയറ്റുമതിക്കാർക്ക്, കർഷകർക്കും മത്സ്യ തൊഴിലാളികൾക്കും, ഈ വിപണി ഒരു സ്ഥിരമായ വരുമാന ഉറവിടമായിരുന്നു. ലോകത്തിലെ മറ്റു വിപണികളിൽ വിലപേശലും ക്വാളിറ്റി നിയന്ത്രണങ്ങളും മൂലം പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഉത്പന്നങ്ങൾ പോലും ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിൽ സ്ഥിരമായ ആവശ്യകത കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.
ഈ ബന്ധം ഒരു ഇരട്ട നേട്ടം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. ഒരു ഭാഗത്ത് കയറ്റുമതി വഴി ഡോളർ വരുമാനം ലഭിച്ചു; മറ്റേ ഭാഗത്ത്, അവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഇന്ത്യക്കാർ അയക്കുന്ന പണമിടപാടുകൾ രാജ്യത്തിന്റെ ഫോറെക്സ് റിസർവിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തി. ഇത് ഒരു സ്വാഭാവിക ബാലൻസ് സിസ്റ്റം ആയിരുന്നു ഒരു ഇക്കണോമിക് ഇക്വിലിബ്രിയം.
ഇപ്പോൾ ഈ ഇക്വിലിബ്രിയം തകർന്നിരിക്കുകയാണ്. മിഡിൽ ഈസ്റ്റ് മേഖലയിലെ യുദ്ധാവസ്ഥ ട്രേഡ് ഫ്ലോകളെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു. കയറ്റുമതി കുറയുന്നു, ഷിപ്പിംഗ് ചെലവ് ഉയരുന്നു, ഇൻഷുറൻസ് പ്രീമിയങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം, ആ മേഖലയിലെ സാമ്പത്തിക അനിശ്ചിതത്വം പ്രവാസി തൊഴിലവസരങ്ങളെയും വരുമാനത്തെയും ബാധിക്കുന്നു. ഇതോടെ ഡോളർ ഇൻഫ്ലോ കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അതേ സമയം ക്രൂഡ് ഓയിൽ വില കുതിച്ചുയരുന്നു.
ഇത് ഒരു സാധാരണ സാമ്പത്തിക പ്രശ്നമല്ല; ഒരു ഘടനാപരമായ സമ്മർദ്ദമാണ്. കാരണം, ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക മാതൃകയിൽ “ഡോളർ ഇൻഫ്ലോ”യും “ഡോളർ ഔട്ട്ഫ്ലോ”യും തമ്മിലുള്ള ബാലൻസ് നിർണായകമാണ്. ഈ ബാലൻസ് തകർന്നാൽ, അതിന്റെ ആദ്യ പ്രതിഫലം കറൻസി വിപണിയിൽ കാണാം. രൂപയുടെ മൂല്യം പതുക്കെ താഴാൻ തുടങ്ങും. ഇത് ഇറക്കുമതി ചെലവ് വർദ്ധിപ്പിക്കും. അതിലൂടെ പണപ്പെരുപ്പം ഉയരും. പണപ്പെരുപ്പം ഉയർന്നാൽ പലിശ നിരക്കുകൾ ഉയരും. പലിശ നിരക്കുകൾ ഉയർന്നാൽ നിക്ഷേപം കുറയും. ഈ ചക്രം ഒരു സാമ്പത്തിക മന്ദഗതിയിലേക്ക് നയിക്കും.
ഈ ഘട്ടത്തിൽ റിസർവ് ബാങ്ക് ഇടപെടുന്നത് അനിവാര്യമാണ്. ഡോളർ വിറ്റ് രൂപയെ നിലനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഒരു പ്രതിരോധ തന്ത്രമാണ്. എന്നാൽ ഈ തന്ത്രം എത്രകാലം തുടരും? വിപണിയിൽ സ്വാഭാവികമായി ഡോളർ എത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ, കേന്ദ്ര ബാങ്ക് എത്രകാലം വിപണിയെ പിന്താങ്ങും? ഫോറെക്സ് റിസർവ് ഒരു അനന്തമായ സ്രോതസ്സല്ല. അത് ഒരു സുരക്ഷാ ബഫറാണ് ദിനേന ഉപയോഗിക്കാനാണ്, പക്ഷേ അതിൽ മുഴുവൻ ആശ്രയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ഇവിടെയാണ് പ്രശ്നത്തിന്റെ ഗൗരവം. ഇന്ത്യ ഇപ്പോൾ ഒരു പെട്ടെന്നുള്ള തകർച്ചയുടെ വക്കിൽ അല്ല, പക്ഷേ ഒരു അപകടകരമായ വഴിത്തിരിവിലാണ്. ഈ ഘട്ടത്തിൽ തെറ്റായ നയനിർണ്ണയങ്ങൾ എടുത്താൽ, അത് ഒരു വലിയ പ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് വഴിതെളിക്കും.
ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ ചരിത്രത്തിൽ പലതവണ കറൻസി സ്പെക്കുലേറ്റർമാർ രംഗപ്രവേശനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. George Soros പോലുള്ള നിക്ഷേപകർ രാജ്യങ്ങളുടെ കറൻസികളെ ലക്ഷ്യമാക്കി വലിയ തോതിൽ ഷോർട്ട് പൊസിഷനുകൾ എടുക്കുകയും, സമാന്തരമായി ഡോളറിൽ ലോങ്ങ് നിലപാട് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇത് ഒരു സാങ്കേതിക ട്രേഡിംഗ് തന്ത്രമല്ല; ഒരു സാമ്പത്തിക ആക്രമണമാണ് എന്ന് പലരും വിശേഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു അസ്വസ്ഥകരമായ സത്യമുണ്ട് ഇത്തരം ആക്രമണങ്ങൾ വിജയിക്കുന്നത് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ദുർബലതകളെ ആശ്രയിച്ചാണ്. അതായത്, ഒരു രാജ്യത്തിന് ശക്തമായ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ, സ്പെക്കുലേറ്റീവ് ക്യാപിറ്റലിന് അതിനെ തകർക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഘടനയിൽ പൊളിച്ചെഴുത്തുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഈ ക്യാപിറ്റൽ ആ പൊളിച്ചെഴുത്തുകളെ വേഗത്തിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് തള്ളും.
ഇന്ത്യയുടെ സാഹചര്യത്തിൽ പ്രശ്നം ഇതാണ് അടിസ്ഥാനങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ദുർബലമല്ല, പക്ഷേ പൂർണ്ണമായും ശക്തവുമല്ല. ഇത് ഒരു “ഗ്രേ സോൺ” ആണ്. ഈ ഗ്രേ സോണിലാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ അപകടം.
ഇവിടെ സർക്കാരിന്റെ സമീപനം വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങളെ പലപ്പോഴും രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണത ശക്തമാണ്. “ഇന്ത്യ ശക്തമാണ്”, “ഇന്ത്യ സുരക്ഷിതമാണ്” എന്ന മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ മറയ്ക്കുന്നുവോ എന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നു. ഒരു സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ ശക്തി അതിന്റെ കണക്കുകളിൽ മാത്രമല്ല; അതിന്റെ പ്രതികരണ ശേഷിയിലാണ്.
ഇപ്പോൾ ഇന്ത്യയ്ക്ക് വേണ്ടത് ആത്മവിശ്വാസം അല്ല, യാഥാർത്ഥ്യബോധമാണ്. പ്രശ്നങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാതെ, അവയെ രാഷ്ട്രീയ നാരേറ്റീവുകളിലൂടെ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നത് അപകടകരമാണ്. കാരണം വിപണികൾ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ കേട്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല; അവ ഡാറ്റയും പ്രതീക്ഷകളും അടിസ്ഥാനമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ഈ ഘട്ടത്തിൽ ഒരു പ്രധാന ചർച്ച ഉയരുന്നു ക്യാപിറ്റൽ നിയന്ത്രണങ്ങൾ. ചിലർ പറയുന്നത്, വിദേശ നിക്ഷേപകരെ നിയന്ത്രിക്കണം, സ്പെക്കുലേറ്റീവ് ക്യാപിറ്റലിനെ തടയണം, ആവശ്യമെങ്കിൽ കടുത്ത നടപടികൾ സ്വീകരിക്കണം എന്നതാണ്. ഇത് ഒരു ആകർഷകമായ ആശയമാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് പ്രതിസന്ധി സമയങ്ങളിൽ. എന്നാൽ ഇത് ഒരു ഇരുനൂറ്റിയുള്ള വാൾ ആണ്. ഇന്ത്യ പോലുള്ള ഒരു തുറന്ന സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയ്ക്ക്, വിദേശ നിക്ഷേപം ഒരു പ്രധാന വളർച്ചാ ഘടകമാണ്. വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, അത് തിരികെ നേടാൻ വളരെ സമയം വേണ്ടിവരും.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഈ പ്രശ്നത്തിന് ഒരു ലളിതമായ പരിഹാരം ഇല്ല. ഇത് ഒരു സങ്കീർണ്ണമായ സാമ്പത്തിക ചോദ്യമാണ്, അതിന് സമഗ്രമായ ഒരു തന്ത്രം ആവശ്യമാണ്. ട്രേഡ് വൈവിധ്യം, എനർജി സ്വയംപര്യാപ്തത, ആഭ്യന്തര ഉത്പാദന ശേഷിയുടെ വർദ്ധന, ഫിനാൻഷ്യൽ മാർക്കറ്റുകളുടെ ആഴം വർദ്ധിപ്പിക്കൽ ഇവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
അവസാനമായി, ഇന്ത്യ ഇപ്പോൾ ഒരു കറൻസി ക്രൈസിന്റെ വക്കിൽ നിൽക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ ഒരു നിശ്ശബ്ദ സമ്മർദ്ദ മേഖലയിൽ കടന്നിരിക്കുകയാണ്. ഈ സമ്മർദ്ദം എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു എന്നതാണ് ഭാവിയെ നിർണ്ണയിക്കുക. തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്താൽ, ഇത് ഒരു വലിയ പ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് മാറും. ശരിയായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്താൽ, ഇത് ഒരു ശക്തമായ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയിലേക്ക് മാറാനുള്ള അവസരമായിരിക്കും.
ഇത് ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ് ഒരു ശബ്ദമുള്ള അലാറം അല്ല, പക്ഷേ കേൾക്കാൻ തയ്യാറുള്ളവർക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കുന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദ മുന്നറിയിപ്പ്.