ഇത് ഒരു ക്രിമിനൽ കേസിന്റെ വിശദീകരണമല്ല. ഇത് ഒരു സ്ത്രീയെ എങ്ങനെ ഒരു സ്ഥാപിത മതസംവിധാനം പതിയെ, കൃത്യമായി, ശാസ്ത്രീയമായി തകർത്തു എന്നതിന്റെ ശവക്കുറിപ്പാണ്. ഇവിടെ കുറ്റകൃത്യം ഒരു രാത്രിയിലോ ഒരു നിമിഷത്തിലോ നടന്നതല്ല. അത് വർഷങ്ങളോളം നീണ്ട ഒരു അധിനിവേശമായിരുന്നു. സിസ്റ്റർ റാണിറ്റ് പറയുന്ന പതിമൂന്ന് തവണത്തെ പീഡനം ഒരു കണക്കല്ല; ഓരോ തവണയും അവളുടെ ശരീരം മാത്രമല്ല, അവളുടെ വിശ്വാസം, അവളുടെ ഭാഷ, അവളുടെ ആത്മബലം, അവളുടെ അമ്മയെന്ന നില, അവളുടെ മനുഷ്യത്ത്വം—എല്ലാം പിഴുതെടുത്ത പതിമൂന്ന് വേട്ടകളാണ്. ഈ വേട്ട നടത്തിയതാരെന്ന ചോദ്യം തന്നെയാണ് ഈ കഥയെ ഭീകരമാക്കുന്നത്. അത് ഒളിവിലിരുന്ന ഒരു കുറ്റവാളിയല്ല; അത് ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയെന്ന് സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ച, അധികാരവും വിശുദ്ധിയും ഒന്നിച്ച് കെട്ടിപ്പിടിച്ച ബിഷപ്പ്, ആയിരുന്നു.
ഇവിടെ ലൈംഗിക പീഡനം ശരീരത്തിലേക്ക് മാത്രം നടന്ന ഒരു അതിക്രമമല്ല. ഇത് ആത്മീയ അധികാരത്തിന്റെ പേരിൽ നടന്ന ഒരു അധിനിവേശമാണ്. ഒരു കന്യാസ്ത്രീയുടെ ശരീരം അവളുടെ സ്വകാര്യതയല്ലെന്ന്, അത് സഭയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ഒരു വസ്തുവാണെന്ന് അവൾക്ക് ദിവസേന പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സംവിധാനത്തിനുള്ളിലാണ് ഈ പീഡനം നടന്നത്. “ഇത് ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം”, “നീ എതിർത്താൽ സഭയുടെ ശത്രുവാകും”, “നിന്റെ ചാരിത്ര്യമാണ് ആദ്യം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുക” എന്ന മൗനഭീഷണികളാണ് ഓരോ പീഡനത്തിനും പിന്നിൽ. അതുകൊണ്ടാണ് ഇത് വെറും ലൈംഗിക കുറ്റകൃത്യമല്ലെന്ന് പറയേണ്ടിവരുന്നത്. ഇത് പാത്രിയാർക്കൽ മതസ്ഥാപനം സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തെ കൈവശപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയമാണ്.
എന്തുകൊണ്ട് അവൾ മൗനം പാലിച്ചു എന്ന ചോദ്യമാണ് പലരും ചോദിക്കുന്നത്. ആ ചോദ്യം തന്നെ ഈ സമൂഹത്തിന്റെ അശ്ലീലത വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അവൾ മൗനം പാലിച്ചത് ഭീരുത്വം കൊണ്ടല്ല. അവൾ മൗനം പാലിച്ചത് “മഠം ചാടി” എന്ന ഒരൊറ്റ വാക്കിന്റെ ഭീഷണി കൊണ്ടാണ്. ആ വാക്ക് ഒരു അപവാദമല്ല; അത് ഒരു സാമൂഹിക വധശിക്ഷയാണ്. ഒരിക്കൽ ആ പേര് ഒട്ടിച്ചാൽ പിന്നെ അവൾക്ക് സഭയില്ല, സമൂഹമില്ല, കുടുംബത്തിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാനുള്ള അവകാശമില്ല. “ചാരിത്ര്യശുദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ടു” എന്ന മുദ്ര ഒരു കന്യാസ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തെക്കാൾ മുമ്പ് അവളുടെ അമ്മത്ത്വത്തെയാണ് കൊല്ലുന്നത്. സിസ്റ്റർ റാണിറ്റ് പറയുന്നത് അതാണ്—തനിക്ക് ഇത് പുറത്ത് പറയാൻ കഴിയാതിരുന്നത് സഭയെ പേടിച്ചല്ല, മക്കളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കേണ്ടി വരുന്ന നിമിഷത്തെ പേടിച്ചാണ്. ഒരു അമ്മക്ക് സ്വന്തം മക്കളുടെ മുന്നിൽ സ്വന്തം പീഡനത്തെക്കുറിച്ച് പറയേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥ—അത് തന്നെയാണ് സഭ സ്ത്രീക്ക് മേൽ ചുമത്തുന്ന നിശ്ശബ്ദതയുടെ കരാർ.
അതിനാൽ അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കേണ്ടി വന്നു. മാന്യമായി വസ്ത്രമണിഞ്ഞ് പൊതുസമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നു. ഉള്ളിൽ എന്ത് നടക്കുന്നു എന്ന് പുറംലോകം അറിയരുത്. മഠത്തിനുള്ളിലെ ക്രൂരത പുറത്ത് വരരുത്. ഈ ഇരട്ടജീവിതം തന്നെയാണ് സഭ സ്ത്രീകളിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്—പുറത്ത് വിശുദ്ധി, ഉള്ളിൽ രക്തം. ഇത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ അനുഭവമല്ല; പല മഠങ്ങളിലും ആവർത്തിക്കുന്ന ഒരു മാതൃകയാണ്. സിസ്റ്റർ റാണിറ്റ് പറയുന്നത് അവൾക്കറിയാവുന്ന അനവധി കഥകളെക്കുറിച്ചാണ്. എല്ലാം പറയാൻ കഴിയില്ല. പറഞ്ഞവർ അനുഭവിക്കുന്ന ശിക്ഷ അവൾ നേരിട്ട് കാണുന്നുണ്ട്.
പീഡനം സഭയ്ക്കകത്ത് പറഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ കഥ മറ്റൊരു ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു. ഇവിടെ തുടങ്ങുന്നത് രണ്ടാമത്തെ പീഡനമാണ്—പ്രതികാര പീഡനം. ഒറ്റപ്പെടുത്തൽ, സംശയനോട്ടങ്ങൾ, ചോദ്യങ്ങൾ, നിശ്ശബ്ദത. ബിഷപ്പിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിന് പകരം ഇരയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സഭ. ബിഷപ്പിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള ഏറ്റവും ലളിതമായ മാർഗം ഇരയെ വിശപ്പിക്കലാണ് എന്ന് അവർക്ക് നന്നായി അറിയാം. സാമ്പത്തിക ഉപരോധം ഇവിടെ ഒരു ശിക്ഷയായി. ജീവിതച്ചെലവിനുള്ള പണം നിഷേധിച്ചു. ഭക്ഷണം വരെ നിഷേധിച്ചു. ഒരു 10 രൂപയ്ക്കായി പോലും കുടുംബത്തിന്റെ മുമ്പിൽ കുനിയേണ്ട അവസ്ഥയിലേക്ക് അവരെ തള്ളിവിട്ടു. ഇത് കരുണയുടെ അഭാവമല്ല; ഇത് കൃത്യമായ, കണക്കുകൂട്ടിയ പ്രതികാര രാഷ്ട്രീയമാണ്. സംസാരിച്ചാൽ ജീവിക്കാൻ പോലും അനുവദിക്കില്ല എന്ന സന്ദേശം.
ഇതിനിടയിൽ വ്യാജപ്രചാരണം. “പണം കിട്ടാത്തത് കൊണ്ടാണ് പരാതി”, “ബിഷപ്പ് സഹായിച്ചില്ല അതിനാലാണ് പ്രതികാരം”—ഇവയൊക്കെ സമൂഹത്തിന്റെ ചെവിയിൽ കുത്തിവെക്കുന്ന വിഷവാക്കുകൾ. കുടുംബത്തെയും സഹകർത്താക്കളെയും കള്ളക്കേസിൽ കുടുക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ. ബിഷപ്പിന് വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്ന കന്യാസ്ത്രീകൾ മഠത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ. ഇവിടെ പീഡനം ഒരാളിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല; അത് ഒരു ശൃംഖലയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അധികാരത്തിന് സേവനം ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകൾ, അധികാരത്തിന്റെ ആയുധങ്ങളായി മാറുന്നു.
കോടതി വിധി വന്ന ദിവസം ഈ കഥയുടെ ഏറ്റവും കഠിനമായ ഘട്ടമാണ്. “കുറ്റവിമുക്തൻ” എന്ന വാക്ക് ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ട നിമിഷം, ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശരീരാനുഭവം മുഴുവൻ അസംബന്ധമാക്കി. തെളിവില്ലെന്ന പേരിൽ സത്യം മണ്ണിനടിയിലാക്കി. പക്ഷേ ഇവിടെ ചോദിക്കേണ്ടത് മറ്റൊന്നാണ്: തെളിവുകൾ ഇല്ലാതാകാൻ സമയമുണ്ടാക്കിയതാര്? അധികാര അസമത്വം കോടതി എത്രമാത്രം കണക്കിലെടുത്തു? ഒരു കന്യാസ്ത്രീയുടെ വാക്ക് എപ്പോഴാണ് മതിയായ തെളിവാകുക? വിധിക്ക് ശേഷം എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്നതാണ് ഈ നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെ യഥാർത്ഥ മുഖം. ബിഷപ്പ് ഇന്നും ബിഷപ്പാണ്. അധികാരം കൈവിടേണ്ടി വന്നില്ല. മറുവശത്ത്, അതിജീവിതയും ഒപ്പം നിന്നവരും പട്ടിണിയുടെ വക്കിലാണ്. നാല് വർഷമായിട്ടും ഒരു സ്പെഷ്യൽ പ്രോസിക്യൂട്ടർ പോലും ഇല്ല. ഇത് നീതിയുടെ പരാജയമല്ല; ഇത് നീതിയുടെ കൂട്ടുനിൽപ്പാണ്.
വെളിപ്പെടുത്തൽ ഇവിടെ മോചനമല്ല; അത് ശിക്ഷയുടെ തുടക്കമാണ്. സംസാരിച്ച സ്ത്രീകൾക്ക് കല്ലേറ്. മൂന്നു കന്യാസ്ത്രീകൾ സഭ വിട്ടുപോയി. ബാക്കിയുള്ളവർ തയ്യൽ പഠിച്ചു, കോഴി വളർത്തി, ജീവൻ നിലനിർത്താൻ പാടുപെടുന്നു. ദൈവവചനം പ്രസംഗിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥാപനം സ്വന്തം സ്ത്രീകൾക്ക് ഭക്ഷണം നിഷേധിക്കുന്ന ഈ വിരുദ്ധതയാണ് സഭയുടെ യഥാർത്ഥ തത്വശാസ്ത്രം. വിശപ്പുള്ള സഹജീവി അടുത്ത മുറിയിൽ ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും പ്രഭാഷണം തുടരുന്നവർ. ഈ നിശ്ശബ്ദത നിഷ്പക്ഷതയല്ല; ഇത് പാപത്തിനുള്ള സമ്മതപത്രമാണ്.
ഇവിടെയാണ് ക്രിസ്തുവിന്റെ വിചാരണ ഓർമ്മ വരുന്നത്. പ്രഥമ ശിഷ്യൻ മൂന്നു പ്രാവശ്യം “അറിയില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇന്ന്, ഒരു കൊടിയ പാപത്തിനെതിരെ, സഭയിലെ മുഴുവൻ അധികാരവർഗവും “അറിയില്ല” എന്ന് പറയുന്നു. വാ തുറക്കുന്നില്ല. തോൽക്കുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും പാപത്തിനെതിരെ പൊരുതി കുരിശിലേറിയതാണ് ക്രിസ്തു. ആ തോൽവിയാണ് ചരിത്രത്തിൽ നീതിമാന്റെ രക്തമായി മാറുന്നത്. സിസ്റ്റർ റാണിറ്റ് നിൽക്കുന്നത് അതേ വഴിയിലാണ്—വിജയത്തിന്റെ വാഗ്ദാനം ഇല്ലാത്ത, പക്ഷേ സത്യത്തിന്റെ ഭാരമുള്ള വഴി.
അതുകൊണ്ടാണ് ഇത് ഒരു “ഫെമിനിസ്റ്റ് പിയത്തോ” ആകുന്നത്. ഇവിടെ അവൾ നെഞ്ചിലേറ്റുന്നത് ഒരു മകന്റെ ശവമല്ല. അവൾ നെഞ്ചിലേറ്റുന്നത് തന്റെ പീഡിത ശരീരം, നിഷേധിക്കപ്പെട്ട നീതി, സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്ത അനവധി സ്ത്രീകൾ. ഇത് കരച്ചിലിന്റെ പ്രതിമയല്ല; ഇത് കുറ്റപത്രത്തിന്റെ പ്രതിമയാണ്. ഫെമിനിസം ഇവിടെ പുസ്തകവാക്യമല്ല. അത് പട്ടിണിയിലൂടെ, ഒറ്റപ്പെടുത്തലിലൂടെ, അപവാദങ്ങളിലൂടെ, എന്നിട്ടും തല ഉയർത്തി “അതിജീവിക്കും” എന്ന് പറയുന്ന ഒരു ജീവിതമാണ്.
ഇത് ഒരു കേസല്ലെന്ന് വീണ്ടും പറയേണ്ടി വരുന്നു. ഇത് ഒരു സ്ഥാപിത മതസംവിധാനം സ്ത്രീയെ എങ്ങനെ ക്രമബദ്ധമായി തകർക്കുന്നു എന്നതിന്റെ രേഖയാണ്. സിസ്റ്റർ റാണിറ്റ് ഒരു ഇര മാത്രമല്ല. അവൾ ഒരു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കുറ്റപത്രമാണ്—സഭയ്ക്കെതിരെ, അധികാരത്തിനെതിരെ, മൗനത്തിനെതിരെ. ഈ കഥ വായിച്ചിട്ടും മൗനം പാലിക്കുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥ പ്രതികൾ.