കേരളത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ രംഗം വീണ്ടും വാർത്തയാകുന്നത് അഭിമാനത്തിനല്ല, ആശങ്കയ്ക്കാണ്. 2024–25 അധ്യയന വർഷം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ പുറത്തുവന്ന കണക്കുകൾ ചിന്താജനകമാണ്. സർക്കാർ, എയ്ഡഡ് സ്കൂളുകളിലായി ഒന്നേകാൽ ലക്ഷം വിദ്യാർത്ഥികൾ കുറഞ്ഞു. അതിന്റെ ഫലമായി 4,090 അധ്യാപക തസ്തികകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു. “ജനനനിരക്കിലെ ഇടിവാണ് പ്രധാന കാരണം” എന്നാണ് സർക്കാരിന്റെ വിശദീകരണം. എന്നാൽ ഈ വിശദീകരണം കഥയുടെ പാതി മാത്രമേ തുറന്നു കാട്ടുന്നുള്ളൂ. ബാക്കിയുള്ള പകുതി സർക്കാർ പറയാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന ഭരണപരമായ വീഴ്ചകളും സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളും നിറഞ്ഞതാണ്.
കേരളത്തിലെ ജനനനിരക്ക് കുറയുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. Sample Registration Survey പ്രകാരം സംസ്ഥാനത്തിന്റെ Crude Birth Rate 13.4 ആണ്, ഇന്ത്യയുടെ ശരാശരി 20.2 ആയപ്പോൾ. New Indian Express പുറത്തുവിട്ട കണക്കുകൾ പ്രകാരം ഒന്നാം ക്ലാസ് പ്രവേശനം 16,510 കുട്ടികൾ കുറഞ്ഞു. അതിനാൽ കുട്ടികളുടെ എണ്ണം കുറയുന്നതിന് ജനനനിരക്കിലെ ഇടിവ് കാരണമെന്നു സർക്കാർ പറയുന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ, ചോദ്യം അവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നത്: ജനനനിരക്കിൽ ഉണ്ടായ ഇടിവിനേക്കാൾ കൂടുതലാണ് സ്കൂളുകളിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ കുറഞ്ഞത് എങ്ങനെയെന്ന്?
അവിടെത്തന്നെയാണ് UID-നെ (ആധാർ) നിർബന്ധമാക്കിയ സർക്കാരിന്റെ circularകൾ കാര്യങ്ങൾ കുഴച്ചുമറിച്ചത്. Circular No. DGE/9439/2024-H2 പ്രകാരം ആറാം പ്രവർത്തി ദിനത്തിൽ headcount എടുത്തപ്പോൾ UID ഇല്ലാത്ത കുട്ടികളെ “valid admission” ആയി കണക്കാക്കാനാകില്ല. അതായത്, കുട്ടി സ്കൂളിൽ വന്നാലും, പുസ്തകം എടുത്ത് പഠിച്ചാലും, യൂണിഫോം ധരിച്ച് ക്ലാസിൽ ഇരുന്നാലും UID ഇല്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹം സർക്കാരിന്റെ കണക്കിൽ “അസ്തിത്വം ഇല്ലാത്തവർ” ആയി മാറുന്നു.
ഇതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം. വിദ്യാഭ്യാസം ഭരണഘടന നൽകുന്ന അവകാശമാണ്. UID സർക്കാർ welfare പദ്ധതികൾക്കുള്ള സാങ്കേതിക സംവിധാനമാണ്. അവകാശവും സംവിധാനവും തമ്മിൽ പൊരുത്തപ്പെടണം. പക്ഷേ ഇവിടെ UID കുട്ടിയുടെ അവകാശത്തെ തടയുന്ന തടസ്സമായി മാറുകയാണ്. അധ്യാപക സംഘടനകൾ KPSTAയും KSTAയും ഒരുമിച്ച് പറയുന്നു: “UID ഇല്ലാത്ത കുട്ടിയെ ഇല്ലെന്ന് പറയുന്നത് ഭരണഘടനാ വിരുദ്ധമാണ്. വിദ്യാഭ്യാസം നമ്പറിൽ ഒതുക്കാനാവില്ല.”
അധ്യാപകർക്ക് ഇത് തൊഴിൽ സുരക്ഷയുടെ പ്രശ്നവുമാണ്. 715 പ്രാഥമിക അധ്യാപക തസ്തികകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു. 3,400 ക്ലാസ് ഡിവിഷനുകൾ ഇല്ലാതായി. വർഷങ്ങളായി ഗ്രാമത്തിലെ സ്കൂളുകളിൽ സേവനം ചെയ്ത അധ്യാപകർക്ക് ഇപ്പോൾ സ്ഥലംമാറ്റത്തിന്റെ ഭീഷണി. “20 വർഷമായി ഒരേ സ്കൂളിൽ ജോലി ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞു. എന്റെ തസ്തിക ഒഴിവാക്കുന്നു. കുടുംബവും ജീവിതവും തകർന്നുപോകും,” — കാസർകോട്ടിലെ ഒരു അധ്യാപകന്റെ വാക്കുകൾ.
എയ്ഡഡ് സ്കൂളുകളിൽ ദുരവസ്ഥ ഇരട്ടിയാണ്. സർക്കാർ നൽകുന്ന സംരക്ഷണ വാഗ്ദാനങ്ങൾ aided സ്കൂളുകൾക്ക് ബാധകമല്ല. അവിടെ അധ്യാപകരുടെ ഭാവി മാനേജ്മെന്റിന്റെ തീരുമാനമാണ്. “ഒരു രാത്രിയിൽ തന്നെ തസ്തിക നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇനി മാനേജ്മെന്റ് പറയുന്നിടത്തേക്ക് പോകണം. ഇല്ലെങ്കിൽ ജോലി തന്നെ നഷ്ടമാകും,” — കോഴിക്കോട് ജില്ലയിലെ ഒരു അധ്യാപകൻ പറയുന്നു.
വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ ഭരണത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ എത്ര ക്രൂരമാണെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നു. മലപ്പുറം ജില്ലയിൽ 15,472 കുട്ടികൾ UID ഇല്ലാത്തതിനാൽ headcount-ൽ ഇല്ല. ഇവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും ബംഗാളി, ഒഡീഷ, ബിഹാർ, അസം സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നെത്തിയ കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളുടെ കുട്ടികളാണ്. “എന്റെ മകൾ ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്നു. യൂണിഫോം ധരിച്ച് സ്കൂളിൽ പോകുന്നു. പക്ഷേ അധ്യാപകൻ പറയുന്നു: Sampoorna-യിൽ പേര് ഇല്ല. അതിനർത്ഥം അവൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശമില്ലേ?” — തിരൂരിലെ ഒരു കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളി ദിപേഷ്കാന്ത് ൻ്റെ ചോദ്യം. പ്രസക്തമാണ്
വയനാട്ടിലെ ഗോത്രകുട്ടികളുടെ അവസ്ഥയും അതേപോലെയാണ്. UID ക്യാമ്പുകൾ എത്താത്തതിനാൽ നിരവധി കുട്ടികൾ സർക്കാർ കണക്കുകളിൽ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമായി. “പത്ത് കുട്ടികൾ UID ഇല്ലാത്തവരാണ്. അവർ ക്ലാസിൽ ഇരിക്കുന്നു. എന്നാൽ Sampoorna-യിൽ ഇല്ല. ഇതെന്താണ് നീതി?” — ഒരു വയനാട് അധ്യാപികയുടെ വാക്കുകൾ. കൊല്ലം തീരദേശത്ത് മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളുടെ കുട്ടികൾ UID ഇല്ലാത്തതിനാൽ headcount-ൽ ഇല്ല. “UID ഇല്ലാത്തതിനാൽ എന്റെ മകൻക്ക് ഉച്ചഭക്ഷണം കിട്ടുമോ എന്നും സംശയമാണ്,” — ഒരു അമ്മയുടെ വേദന.
സർക്കാരിന്റെ മറുപടി ആശങ്കാശ്വാസം നൽകുന്നില്ല. “UID ഇല്ലാത്ത കുട്ടികൾക്കും അവസാനം സൗകര്യം ഒരുക്കും. തസ്തിക നഷ്ടപ്പെട്ടവർക്ക് പുനർനിയമനം നൽകും. ഒരാളും ജോലിയില്ലാതെ പോകില്ല,” — മന്ത്രി വി. ശിവൻകുട്ടി പറയുന്നു. എന്നാൽ “പരിശോധിക്കാം” എന്ന മറുപടി അധ്യാപകർക്കും രക്ഷിതാക്കൾക്കും ഭാവിയുടെ ഉറപ്പ് നൽകുന്നില്ല.
വാസ്തവത്തിൽ, UID ഇല്ലാത്ത കുട്ടികളെ headcount-ൽ ഉൾപ്പെടുത്താതിരുന്നതാണ് 4,090 അധ്യാപക തസ്തികകൾ ഇല്ലാതാകാൻ വഴിവച്ചത്. സർക്കാരിന്റെ Circular-കളും GO-കളും സാങ്കേതികമായി ശരിയാകാം, പക്ഷേ സാമൂഹികമായി അത് ക്രൂരമാണ്. വിദ്യാഭ്യാസം ഒരു നമ്പറല്ല. UID ഇല്ലെങ്കിലും കുട്ടിയുടെ പഠനാവകാശം സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം.
കേരളത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ മാതൃക ഒരിക്കൽ ലോകം മുഴുവൻ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയൊരു മാതൃകയായിരുന്നു. ഇന്ന് അത് UID നമ്പറിന്റെ തടവറയിൽ കുടുങ്ങുകയാണ്. “വിദ്യാഭ്യാസം ഒരു അവകാശമാണ്” എന്ന മുദ്രാവാക്യം “UID ഇല്ലെങ്കിൽ അവകാശം ഇല്ല” എന്ന ഭരണത്തിന്റെ നിലപാടിൽ കലങ്ങിപ്പോകുന്നു.
ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് പരിഹാരം കണ്ടെത്തുന്നത് സർക്കാരിന്റെ കടമയാണ്. ഇടക്കാലമായി UID ഇല്ലാത്ത കുട്ടികൾക്ക് provisional admission നൽകണം. UID capture ക്യാമ്പുകൾ ഗോത്ര പ്രദേശങ്ങളിലും കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളുടെ കുടിയിരിപ്പുകളിലും സംഘടിപ്പിക്കണം. Staff fixation-ൽ pending UID വിഭാഗം ഉൾപ്പെടുത്തണം. ദീർഘകാലമായി ജനനനിരക്ക് ഇടിവ് മുൻനിർത്തി സ്കൂളുകളുടെ network consolidation നടത്തണം. സർക്കാർ–സ്വകാര്യ സ്കൂളുകളുടെ അനുപാതം ഉറപ്പുവരുത്താൻ equity monitoring വേണം.
കേരളം തന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ മാതൃക നിലനിർത്തണമെങ്കിൽ UID കുട്ടികളുടെ അവകാശത്തെ തടയുന്ന തടസ്സമാകരുത്. UID സഹായകരമാകണം, അല്ലാതെവാതിൽകോട്ടി അടയ്ക്കുന്ന താക്കോൽ അല്ല. കുട്ടി സ്കൂളിൽ വരുന്നു എന്നതാണ് സത്യാവസ്ഥ; UID ഇല്ലെന്നത് ഭരണത്തിന്റെ സാങ്കേതിക തടസ്സം മാത്രമാണ്. ഭരണത്തിനാണ് കുട്ടിയുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അംഗീകരിക്കേണ്ട കടമ.
കേരളത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ ഭാവി കണക്കുകളിൽ കുടുങ്ങരുത്. അത് കുട്ടികളുടെ കണ്ണുകളിലും അധ്യാപകരുടെ പ്രതിജ്ഞയിലും സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതിബദ്ധതയിലും നിലനിൽക്കണം. UID ഇല്ലാത്ത കുട്ടികളെ “അസ്തിത്വം ഇല്ലാത്തവർ” എന്ന് വിളിക്കുന്ന സർക്കുലറുകൾ തിരുത്തേണ്ടത് ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ. വിദ്യാഭ്യാസം ഒരു നമ്പറല്ല, അത് ഒരിക്കലും ഒരു നമ്പറാകാൻ പാടില്ല.