ഇന്ത്യയുടെ വ്യവസായിക വളർച്ചയെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ പതിവായി കേൾക്കുന്നത് ഒരു “വിജയത്തിന്റെ” ഭാഷയാണ് നിക്ഷേപം ഉയരുന്നു, കയറ്റുമതി വർധിക്കുന്നു, പുതിയ വ്യവസായ നഗരങ്ങൾ ഉയർന്നു വരുന്നു. പക്ഷേ ഈ വളർച്ചയുടെ യഥാർത്ഥ അനുഭവം തൊഴിലാളിയുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ വായിക്കുമ്പോൾ, അത് ഒരു വിജയകഥയല്ല; മറിച്ച്, ക്രമബദ്ധമായി നിർമ്മിച്ചെടുത്ത അസമത്വത്തിന്റെ ഒരു നിശ്ശബ്ദ ക്രൂരതയാണ്. Noida മുതൽ Rudrapur വരെ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട തൊഴിലാളി സമരങ്ങൾ, ഈ ക്രൂരതയുടെ മറവുകൾ കീറിക്കളഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളാണ്.
ഇവിടെ പ്രശ്നം ഒരു വേതന വർധനയുടെ അഭ്യർത്ഥനയല്ല. ഇത് ഒരു മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യം എത്രത്തോളം താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കാം എന്ന ചോദ്യമാണ്. 10,000 മുതൽ 15,000 രൂപ വരെയുള്ള ശമ്പളത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ രുദ്രാപൂരിൽ 9,000 രൂപയ്ക്ക്, ഒരു മനുഷ്യൻ ദിവസത്തിൽ 9 മുതൽ 12 മണിക്കൂർ വരെ ജോലി ചെയ്യുന്നു. നിയമം പറയുന്ന ഓവർടൈം വേതനം പോലും ലഭിക്കാതെ, ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ പോലും നിറവേറ്റാനാകാതെ, അവൻ/അവൾ ഒരു “ജീവനുള്ള ശരീരം” മാത്രമായി ചുരുങ്ങുന്നു. ഈ അവസ്ഥയെ “ദാരിദ്ര്യം” എന്ന് വിളിക്കുന്നത് പോലും വളരെ മൃദുവായ ഒരു പദപ്രയോഗമാണ്; ഇത് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഒരു ക്രമബദ്ധമായ ചൂഷണമാണ്.
ഈ ചൂഷണം യാദൃശ്ചികമല്ല. ഇത് ഒരു സംവിധാനത്തിന്റെ ഉൽപ്പന്നമാണ്. ഇന്ത്യയിലെ വ്യവസായ വികസനം, പ്രത്യേകിച്ച് കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ ഉൽപാദനം എന്ന ആശയം, തൊഴിലാളിയെ ഒരു ചെലവായി മാത്രം കാണുന്ന ഒരു സാമ്പത്തിക ലജിക്കിലാണ് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ തന്നെ, കോൺട്രാക്ട് തൊഴിലാളിത്തം വ്യാപകമാകുന്നു. സ്ഥിരത ഇല്ലാതാക്കുന്നു. തൊഴിലാളിയെ എളുപ്പത്തിൽ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കാവുന്ന ഘടകമാക്കുന്നു. കമ്പനിയുമായുള്ള നേരിട്ടുള്ള ബന്ധം പോലും ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ഐഡന്റിറ്റി കാർഡിൽ പോലും കമ്പനിയുടെ പേര് ഇല്ലാത്ത ഒരു അവസ്ഥ ,ഇത് ഒരു ചെറിയ അനീതിയല്ല; ഇത് ഒരു വലിയ പ്രഖ്യാപനമാണ്: ഉൽപാദനം നടക്കുന്നു, ലാഭം ഉണ്ടാകുന്നു, പക്ഷേ തൊഴിലാളി “അവശ്യമായ അദൃശ്യൻ” ആണ്.
Uttarakhandയിൽ 2011 മുതൽ മിനിമം വേതനം പരിഷ്കരിക്കാത്തത്, ഒരു ഭരണപരമായ വീഴ്ചയായി കാണാൻ കഴിയില്ല. അത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനമാണ്.തൊഴിലാളിയുടെ ജീവിതം പിന്നിലാക്കി നിർത്താനുള്ള. അതുപോലെ, Uttar Pradeshയിൽ പ്രഖ്യാപിച്ച താൽക്കാലിക വേതന വർധന പോലും ജീവിതച്ചെലവിനോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല. അയൽ സംസ്ഥാനമായ Haryanaയിൽ ഉയർന്ന വേതനം ലഭിക്കുമ്പോൾ, ഒരേ ജോലിക്ക് വ്യത്യസ്ത വില നൽകുന്നത്, വിപണിയുടെ സ്വാഭാവികതയല്ല; അത് ഒരു ഘടനാപരമായ അനീതിയാണ്.
ഈ അനീതിയുടെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ രൂപം ജീവിതച്ചെലവിന്റെ പ്രതിസന്ധിയിലാണ്. വാടക ഉയരുന്നു, ഭക്ഷണവില ഉയരുന്നു, പാചകവാതകത്തിന്റെ വില ഉയരുന്നു. എന്നാൽ വേതനം അതിനൊപ്പം ഉയരുന്നില്ല. അതിനർത്ഥം, തൊഴിലാളി കൂടുതൽ സമയം ജോലി ചെയ്യുന്നു, പക്ഷേ കുറച്ച് മാത്രം ജീവിക്കുന്നു. ഈ അവസ്ഥയിൽ ഒരു ദിവസത്തെ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടാലും, അത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക തകർച്ചയിലേക്ക് നയിക്കും. ഇത് “അസ്ഥിരത” അല്ല; ഇത് സ്ഥിരമായ അനിശ്ചിതത്വമാണ്.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ സമരം ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അല്ല; അത് ഒരു നിർബന്ധമാണ്. എന്നാൽ ഈ നിർബന്ധത്തിന് ലഭിക്കുന്ന മറുപടി എന്താണ്? പൊലീസ് അടിച്ചമർത്തൽ, ടിയർ ഗ്യാസ്, അറസ്റ്റുകൾ, സമരങ്ങൾക്ക് നിരോധനം. ഒരു ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിൽ, തൊഴിലാളിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കേണ്ടതായിടത്ത്, അത് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു ശബ്ദമായി കാണപ്പെടുന്നു. ഇത് നിയമത്തിന്റെ പ്രശ്നമല്ല; ഇത് ഭരണത്തിന്റെ മുൻഗണനകളുടെ പ്രശ്നമാണ്.
ഇതിനൊപ്പം, സമരങ്ങളെ “പുറത്തുനിന്നുള്ള പ്രേരണ” ആയി ചിത്രീകരിക്കുന്ന ശ്രമങ്ങൾ, യഥാർത്ഥ പ്രശ്നത്തെ മറയ്ക്കാനുള്ള ഒരു ലളിതമായ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രമാണ്. 9,000 രൂപയ്ക്ക് 12 മണിക്കൂർ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു തൊഴിലാളിക്ക് സമരത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ മറ്റൊരാളുടെ നിർദ്ദേശം ആവശ്യമില്ല. അവന്റെ ജീവിതം തന്നെ ഒരു പ്രതിഷേധമാണ്. ഈ സത്യം അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറാകാത്ത ഒരു സമൂഹം, തന്റെ തന്നെ പ്രശ്നങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നതാണ്.
ഇവിടെ ഒരു വലിയ വൈരുദ്ധ്യം നിലനിൽക്കുന്നു. കമ്പനികൾ ലാഭം ഉണ്ടാക്കുന്നു, നിക്ഷേപം വർധിക്കുന്നു, ചിലപ്പോൾ ഷെയർഹോൾഡർമാർക്ക് ഉയർന്ന ഡിവിഡന്റും നൽകുന്നു. എന്നാൽ അതേ സമയം, തൊഴിലാളിക്ക് മിനിമം വേതനം പോലും നൽകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് പറയുന്നു. ഇത് സാമ്പത്തിക അസാധ്യതയല്ല; ഇത് ഒരു നൈതിക തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്.ലാഭം മനുഷ്യനേക്കാൾ മുൻഗണന നൽകുന്ന ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ്.
ചെറുകിട വ്യവസായങ്ങളും ഈ ചക്രത്തിൽ കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നത് ശരിയാണ്. കുറഞ്ഞ ലാഭ മാർജിനിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന അവർക്കായി വേതന വർധന ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ്. പക്ഷേ, ഈ വാദം ഉപയോഗിച്ച് തൊഴിലാളിയുടെ ജീവിത നിലവാരം സ്ഥിരമായി താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത് ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല. കാരണം, ഇതിന്റെ ദീർഘകാല ഫലങ്ങൾ, വ്യവസായ വളർച്ചയെ തന്നെ ബാധിക്കും.അസന്തോഷം, സമരങ്ങൾ, ഉൽപാദന തടസ്സങ്ങൾ.
ഈ സമരങ്ങളുടെ മറ്റൊരു നിർണായക വശം, പരമ്പരാഗത ട്രേഡ് യൂണിയൻ നേതൃത്വമില്ലാതെ തൊഴിലാളികൾ രംഗത്തിറങ്ങുന്നത് തന്നെയാണ്. ഇത് ഒരു അപകടകരമായ സൂചനയാണ്.കാരണം, ഇത് നിയന്ത്രിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള അസന്തോഷത്തിന്റെ രൂപമാണ്. എന്നാൽ അതേ സമയം, ഇത് ഒരു ശക്തമായ സൂചനയും ആണ്.തൊഴിലാളികൾ ഇനി ആരെയും കാത്തിരിക്കാതെ തന്നെ അവരുടെ അവകാശങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
ഇപ്പോൾ ചോദ്യം വളരെ നേരിട്ടാണ്: ഈ വ്യവസായ മോഡൽ എത്രകാലം നിലനിൽക്കും? കുറഞ്ഞ വേതനം, ഉയർന്ന ജോലി സമയം, നിയമത്തിന്റെ അപ്രസക്തത ഇവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നിർമ്മിച്ച വളർച്ച, ദീർഘകാലത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളതാകുമോ? ചരിത്രം പറയുന്നത്, അത്തരത്തിലുള്ള മോഡലുകൾ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ തകരും എന്നതാണ്.
നോയിഡയിലും രുദ്രാപൂരിലും കണ്ടത്, ആ തകർച്ചയുടെ ആദ്യ സൂചനകളാണ്. ഫാക്ടറികൾ വീണ്ടും തുറക്കാം, സമരങ്ങൾ താൽക്കാലികമായി ശമിക്കാം. പക്ഷേ, തൊഴിലാളികളുടെ ഉള്ളിലെ അസന്തോഷം മാറിയിട്ടില്ല. അത് ഇനി ഒരു നിശ്ശബ്ദതയല്ല; അത് ഒരു ശബ്ദമാണ്.
അവസാനം, ഈ അനുഭവം നമ്മെ ഒരു കഠിന സത്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു:
തൊഴിലാളിയെ ഒരു ചെലവായി മാത്രം കാണുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥ,
അവനെ ഒരു മനുഷ്യനായി തിരിച്ചറിയേണ്ടി വരുന്ന നിമിഷം വരുമ്പോൾ,
സ്വയം തകരാൻ തുടങ്ങും.