ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ തൊഴിൽ നിയമ സംവിധാനങ്ങളിലൊന്ന് നിലവിലുണ്ടെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഓസ്ട്രേലിയയിൽ താൽക്കാലിക വിസയിലുള്ള കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളിൽ മൂന്നിൽ രണ്ട് പേരും നിയമപരമായി ലഭിക്കേണ്ട വേതനത്തേക്കാൾ കുറവ് വേതനം വാങ്ങി ജോലി ചെയ്യുന്നു എന്ന കണ്ടെത്തൽ കേവലം ഒരു തൊഴിൽ റിപ്പോർട്ടിലെ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്ക് മാത്രമല്ല. അത് ആധുനിക ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെ ധാർമ്മിക പരാജയത്തിന്റെ തെളിവുകൂടിയാണ്. ഓസ്ട്രേലിയയിലെ കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളുടെ അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് നടത്തിയ ഏറ്റവും വലിയ പഠനങ്ങളിലൊന്നായ 2024 ദേശീയ സർവേ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്, തൊഴിൽ ചൂഷണം ചില നിയമലംഘകരായ തൊഴിലുടമകളുടെ പ്രവൃത്തിയല്ലെന്നും, മറിച്ച് സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ ചില മേഖലകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന രീതി തന്നെയാണെന്നുമാണ്. ഈ പഠനത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭാവന ചൂഷണത്തെ വ്യക്തിഗത സംഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ച് ഒരു “സിസ്റ്റം” എന്ന നിലയിൽ തിരിച്ചറിയുന്നതാണ്.
പൊതുവേ തൊഴിലാളി ചൂഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളിൽ “ചീത്ത തൊഴിലുടമകൾ” എന്ന ആശയം കേന്ദ്രസ്ഥാനത്താണ്. എന്നാൽ ഈ റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. ഇവിടെ പ്രശ്നം വ്യക്തികളല്ല; ഘടനകളാണ്. ഒരു തൊഴിലുടമ തൊഴിലാളിക്ക് കുറഞ്ഞ വേതനം നൽകുന്നു എന്നത് ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു നിയമലംഘനം മാത്രമല്ല. അതിനൊപ്പം വ്യാജ കരാർ, ശമ്പള സ്ലിപ്പ് നൽകാതിരിക്കൽ, ജോലിസമയങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്താതിരിക്കൽ, പണമായി വേതനം നൽകൽ, പെൻഷൻ ആനുകൂല്യങ്ങൾ നിഷേധിക്കൽ, തൊഴിലാളിയുടെ പരാതിപ്പെടാനുള്ള ശേഷി ഇല്ലാതാക്കൽ തുടങ്ങിയവയും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അതായത് വേതന ചൂഷണം ഒരു രോഗലക്ഷണമാണെങ്കിൽ, അതിന് പിന്നിലുള്ള രോഗം അധികാര അസന്തുലിതാവസ്ഥയാണ്.
ഈ റിപ്പോർട്ടിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ ആശയം “ഇൻസെക്യൂർ എംപ്ലോയ്മെന്റ് സ്ട്രക്ചർ” അഥവാ സുരക്ഷിതമല്ലാത്ത തൊഴിൽ ഘടനയാണ്. ഒരു തൊഴിലാളിക്ക് സ്ഥിരം ജോലി ഇല്ലാതിരിക്കുക, നാളെ ജോലി തുടരുമോ എന്ന ഉറപ്പില്ലാതിരിക്കുക, തൊഴിലുടമയുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായി വിധേയനാകുക തുടങ്ങിയ സാഹചര്യങ്ങൾ സാധാരണ തൊഴിൽ പ്രശ്നങ്ങളായി തോന്നാം. എന്നാൽ ഈ പഠനം കാണിക്കുന്നത് ഇത്തരം ഘടനകൾ തന്നെയാണ് ചൂഷണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആയുധം എന്നതാണ്. തൊഴിലാളിയെ ദുർബലനാക്കുകയും അതുവഴി അയാളുടെ അവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യാനുള്ള മാർഗമായി ഇവ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ഓസ്ട്രേലിയയിലെ താൽക്കാലിക വിസ തൊഴിലാളികളിൽ 35 ശതമാനം പേരെ സ്വതന്ത്ര കരാറുകാരായി, അതായത് ABN ഉടമകളായി, ജോലിയിൽ ഏർപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. സാധാരണഗതിയിൽ ഒരു കരാറുകാരൻ സ്വന്തം ബിസിനസ് നടത്തുന്ന വ്യക്തിയായിരിക്കണം. എന്നാൽ റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നത് ഈ വിഭാഗത്തിലെ ഭൂരിഭാഗം പേരും യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവനക്കാരായി പരിഗണിക്കപ്പെടേണ്ടവരാണെന്നാണ്. തൊഴിലുടമകൾ മനഃപൂർവം അവരെ കരാറുകാരായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. കാരണം അങ്ങനെ ചെയ്താൽ കുറഞ്ഞ വേതനം നൽകേണ്ട ബാധ്യത ഒഴിവാക്കാം. അവധി നൽകേണ്ടതില്ല. രോഗാവധി നൽകേണ്ടതില്ല. തൊഴിൽ നിയമങ്ങളുടെ മേൽനോട്ടം ഒഴിവാക്കാനും കഴിയും. ഈ രീതിയെ “ഷാം കോൺട്രാക്ടിംഗ്” എന്ന് വിളിക്കുന്നു. നിയമപരമായി ജീവനക്കാരായ ആളുകളെ കരാറുകാരായി രേഖപ്പെടുത്തി അവരുടെ അവകാശങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുന്ന സമ്പ്രദായമാണിത്.
ഇവിടെ പ്രധാനമായ ചോദ്യം എന്തുകൊണ്ട് കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളാണ് ഈ രീതിയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഇരകളാകുന്നത് എന്നതാണ്. ഉത്തരം വളരെ ലളിതമാണ്. അവരുടെ താമസം, പഠനം, ഭാവി തൊഴിൽ സാധ്യതകൾ എന്നിവയെല്ലാം വിസ വ്യവസ്ഥകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു പ്രാദേശിക ഓസ്ട്രേലിയൻ തൊഴിലാളിക്ക് ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ മറ്റൊരു ജോലി കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. എന്നാൽ ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര വിദ്യാർത്ഥിക്ക് ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ ട്യൂഷൻ ഫീസ് അടയ്ക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നേക്കാം. വാടക കൊടുക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നേക്കാം. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ വിസ വ്യവസ്ഥകളെയും അത് ബാധിച്ചേക്കാം. ഈ ആശ്രിതാവസ്ഥ തൊഴിലുടമയ്ക്ക് അസാധാരണമായ അധികാരം നൽകുന്നു.
റിപ്പോർട്ടിലെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വാക്കുകൾ വളരെ അർത്ഥവത്താണ്. തനിക്ക് എല്ലാ നിയമങ്ങളും അറിയാമായിരുന്നിട്ടും, നിയമപരമായി ലഭിക്കേണ്ട വേതനത്തേക്കാൾ വളരെ കുറവാണ് ലഭിച്ചതെന്ന് അയാൾ പറയുന്നു. ഇത് അജ്ഞതയുടെ പ്രശ്നമല്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന ഉദാഹരണമാണിത്. തൊഴിലാളിക്ക് അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിവുണ്ടെങ്കിലും അവ നടപ്പാക്കാനുള്ള സാമൂഹിക ശക്തി ഇല്ലെങ്കിൽ നിയമങ്ങൾ വെറും കടലാസായി മാറും. അതായത് പ്രശ്നം വിവരങ്ങളുടെ അഭാവമല്ല; അധികാരത്തിന്റെ അസമത്വമാണ്.
ഇവിടെ മറ്റൊരു നിർണായക ഘടകം രാത്രിയിലും വാരാന്ത്യങ്ങളിലും നടക്കുന്ന ജോലിയാണ്. സർവേയിൽ പങ്കെടുത്തവരിൽ 84 ശതമാനം പേരും ഇത്തരം സമയങ്ങളിലാണ് ജോലി ചെയ്തിരുന്നത്. ഇവർക്ക് ദേശീയ കുറഞ്ഞ വേതനത്തേക്കാൾ താഴെ വേതനം ലഭിക്കാനുള്ള സാധ്യത സാധാരണ ജോലിക്കാരേക്കാൾ ഏകദേശം 50 ശതമാനം കൂടുതലാണെന്ന് പഠനം കണ്ടെത്തുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്? കാരണം രാത്രിയിലെയും വാരാന്ത്യങ്ങളിലെയും തൊഴിൽ പൊതുവേ സമൂഹത്തിന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. റസ്റ്റോറന്റുകൾ, ഡെലിവറി സേവനങ്ങൾ, കൺവീനിയൻസ് സ്റ്റോറുകൾ, കാർ വാഷുകൾ, കൃഷിസ്ഥലങ്ങൾ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ മേൽനോട്ടം കുറവാണ്. തൊഴിൽ ഇൻസ്പെക്ടർമാരുടെ സാന്നിധ്യവും വളരെ അപൂർവമാണ്. ദൃശ്യത കുറയുമ്പോൾ ചൂഷണം വർധിക്കുന്നു എന്നത് ഈ പഠനം വീണ്ടും സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു.
ഈ റിപ്പോർട്ട് ആധുനിക അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളെയും പുതിയ രീതിയിൽ സമീപിക്കുന്നു. സാധാരണയായി അടിമത്തം എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ആളുകൾ മനുഷ്യക്കടത്ത്, തടങ്കൽ, ശാരീരിക പീഡനം തുടങ്ങിയ ഗുരുതര സാഹചര്യങ്ങളെയാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇവിടെ കാണുന്നത് അതിലും സൂക്ഷ്മമായ ഒരു രൂപമാണ്. തൊഴിലാളിക്ക് സാങ്കേതികമായി ജോലി ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. പക്ഷേ സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ അയാളെ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. ഉയർന്ന വാടക, പഠനച്ചെലവ്, വിസ നിയന്ത്രണങ്ങൾ, പുതിയ ജോലി കണ്ടെത്താനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട് എന്നിവ അയാളെ ചൂഷണ ബന്ധത്തിൽ തുടരാൻ നിർബന്ധിതനാക്കുന്നു. ഇത് നിയമപരമായി സ്വതന്ത്രനായെങ്കിലും പ്രായോഗികമായി സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാത്ത ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ അവസ്ഥയാണ്.
ഈ കണ്ടെത്തലുകൾ ഓസ്ട്രേലിയയുടെ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും വലിയ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. രാജ്യത്തെ ഹോസ്പിറ്റാലിറ്റി, റീട്ടെയിൽ, കൃഷി, ക്ലീനിംഗ്, ബ്യൂട്ടി സർവീസുകൾ, ലോജിസ്റ്റിക്സ് തുടങ്ങിയ നിരവധി മേഖലകൾ കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളുടെ വിലകുറഞ്ഞ അധ്വാനത്തെ ആശ്രയിച്ചാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. യഥാർത്ഥ വേതനം നൽകേണ്ടിവന്നാൽ പല സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും ലാഭമാതൃക തന്നെ തകരുമെന്ന് ചില സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. അതായത് ചൂഷണം ചില സ്ഥാപനങ്ങളുടെ തെറ്റല്ല; ചില മേഖലകളുടെ മത്സരശേഷിയുടെ ഭാഗമായിത്തന്നെ മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇത് അതീവ ഗുരുതരമായ അവസ്ഥയാണ്. കാരണം അപ്പോൾ നിയമലംഘനം ഒരു അപകടമല്ല, ബിസിനസ് മോഡലായി മാറുന്നു.
ഇത് ഇന്ത്യയ്ക്കും കേരളത്തിനും വലിയ പ്രസക്തിയുള്ള വിഷയമാണ്. ഇന്ന് കേരളത്തിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികൾ ഓസ്ട്രേലിയയിലേക്ക് പോകുന്നുണ്ട്. പലരും വിദ്യാഭ്യാസ വായ്പ എടുത്താണ് പോകുന്നത്. കുടുംബങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക പ്രതീക്ഷകളും അവരുടെ മേൽ വലിയ സമ്മർദ്ദം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. വിദേശരാജ്യങ്ങളിൽ മണിക്കൂറിന് ലഭിക്കുന്ന ഉയർന്ന വേതനത്തിന്റെ കണക്കുകൾ മാത്രം നോക്കി തീരുമാനമെടുക്കുമ്പോൾ, ആ വേതനം യഥാർത്ഥത്തിൽ ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം പലപ്പോഴും ചോദിക്കപ്പെടുന്നില്ല. വിദേശത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്ന എല്ലാ ഇന്ത്യക്കാരും സമൃദ്ധമായ ജീവിതമാണ് നയിക്കുന്നതെന്ന ധാരണ ഈ റിപ്പോർട്ട് തകർക്കുന്നു.
ഈ പഠനം മറ്റൊരു വലിയ സത്യം കൂടി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ആഗോളവൽക്കരണം ചരക്കുകളുടെയും മൂലധനത്തിന്റെയും സ്വതന്ത്ര സഞ്ചാരത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചെങ്കിലും, തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ അതേ വേഗത്തിൽ ആഗോളവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. കമ്പനികൾക്ക് രാജ്യാതിർത്തികൾ കടന്ന് പ്രവർത്തിക്കാം. വിദ്യാഭ്യാസ വ്യവസായത്തിന് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള വിദ്യാർത്ഥികളെ ആകർഷിക്കാം. എന്നാൽ തൊഴിലാളികളുടെ സംരക്ഷണ സംവിധാനങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ദേശീയ അതിർത്തികൾക്കുള്ളിൽ പരിമിതമാണ്. ഈ വിടവാണ് കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളെ ഏറ്റവും ദുർബല വിഭാഗമാക്കി മാറ്റുന്നത്.
അതിനാൽ ഈ റിപ്പോർട്ട് ഓസ്ട്രേലിയയിലെ ചില തൊഴിലുടമകളുടെ നിയമലംഘനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പഠനം മാത്രമല്ല. അത് ആധുനിക തൊഴിൽ വിപണിയുടെ രാഷ്ട്രീയ സാമ്പത്തികശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കണ്ണാടിയാണ്. ആ കണ്ണാടിയിൽ കാണുന്നത് വികസിത രാജ്യങ്ങളുടെ തിളങ്ങുന്ന സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന അദൃശ്യ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതമാണ്. അവർ വിദ്യാർത്ഥികളാണ്, കുടിയേറ്റക്കാരാണ്, സ്വപ്നങ്ങളുമായി വന്ന യുവാക്കളാണ്. എന്നാൽ അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ പലപ്പോഴും കുറഞ്ഞ വേതനത്തിന്റെയും അനിശ്ചിത തൊഴിലിന്റെയും ഭയത്തിന്റെയും മേൽ പണിതുയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
അവസാനം, ഈ റിപ്പോർട്ട് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു അടിസ്ഥാന സത്യമാണ്. തൊഴിലാളി ചൂഷണം നിയമങ്ങളുടെ അഭാവം കൊണ്ടല്ല പലപ്പോഴും ഉണ്ടാകുന്നത്; അധികാരത്തിന്റെ അസമത്വം കൊണ്ടാണ്. നിയമങ്ങൾ നിലവിലുണ്ടായിട്ടും തൊഴിലാളിക്ക് അവ പ്രയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആ നിയമങ്ങൾ സംരക്ഷണം നൽകുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളുടെ പ്രശ്നം തൊഴിൽ പ്രശ്നം മാത്രമല്ല; അത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും സാമൂഹ്യനീതിയുടെയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെയും പ്രശ്നമാണ്. ലോകത്തിന്റെ ഏത് കോണിലായാലും, തൊഴിലാളിയുടെ അധ്വാനത്തിന് ന്യായമായ വില ലഭിക്കാത്തിടത്ത് വികസനം പൂർണമാകില്ല. ഓസ്ട്രേലിയയുടെ ഈ റിപ്പോർട്ട് ആ അസുഖകരമായ സത്യം ലോകത്തിന്റെ മുന്നിൽ വീണ്ടും തുറന്നുകാട്ടുകയാണ്.
2024 ദേശീയ സർവേ (ഓസ്ട്രേലിയ)