കേരളവും തെലങ്കാനയും തമ്മിലുള്ള താരതമ്യം ഇന്ന് സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും രാഷ്ട്രീയ വേദികളിലും ഒരു “വാക്പോരായി” മാറിയിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ ഈ വാദപ്രതിവാദങ്ങൾക്കപ്പുറം നിൽക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കാൻ, വികാരങ്ങളെ മാറ്റിവച്ച് കണക്കുകളും ഘടനാപരമായ സാമ്പത്തിക വസ്തുതകളും നോക്കേണ്ടതാണ്. കേരളത്തെക്കുറിച്ച് “വികസന സൂചികകൾ മാത്രം മേനി പറയാൻ ഉള്ളൂ” എന്ന വാദവും, തെലങ്കാനയെ “വേഗത്തിൽ വളരുന്ന മോഡൽ സ്റ്റേറ്റ്” എന്ന വിശേഷണവും രണ്ടും ഭാഗിക സത്യങ്ങൾ മാത്രമാണ്. പൂർണ്ണ സത്യം ഇവയുടെ ഇടയിലായിട്ടാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
കേരളത്തിന്റെ മനുഷ്യ വികസന നേട്ടങ്ങൾ ഒരു രാഷ്ട്രീയ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഫലമല്ലെന്നത് ആദ്യം വ്യക്തമാക്കണം. ഇന്ത്യയിലെ Human Development Index (HDI) കണക്കുകളിൽ കേരളം സ്ഥിരമായി ഒന്നാം സ്ഥാനത്ത് തുടരുന്നു. 2019-ലെ NITI Aayog Multi-Dimensional Poverty Index പ്രകാരം കേരളത്തിലെ ദാരിദ്ര്യ നിരക്ക് 1% ന് താഴെയാണ്, രാജ്യ ശരാശരി 25% ക്ക് മുകളിലായിരിക്കെ. ശിശുമരണ നിരക്ക് (IMR) കേരളത്തിൽ ഏകദേശം 6–7/ 1000 ജനനം, ഇന്ത്യയുടെ ശരാശരി 27–28 ആണ്. ശരാശരി ആയുസ്സ് 75 വർഷത്തിന് മുകളിൽ. ഇവ ഒറ്റപ്പെട്ട കണക്കുകൾ അല്ല; ഒരു സമഗ്ര സാമൂഹിക ഘടനയുടെ സൂചനകളാണ്.
ഇവയെ രാഷ്ട്രീയ നേട്ടമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് തെറ്റാണെന്നു പറയുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. ഈ നേട്ടങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം 19-ാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ ആരംഭിച്ച സാമൂഹ്യ നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങളാണ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ജനാധിപത്യവൽക്കരണം, സ്ത്രീ വിദ്യാഭ്യാസം, മിഷനറി ഇടപെടലുകൾ, ഭൂസമത്വ നിയമങ്ങൾ എന്നിവ ചേർന്നുണ്ടാക്കിയ ഒരു ദീർഘകാല സാമൂഹിക മൂലധനം. അതിനാൽ “2016 ന് മുമ്പ് ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു” എന്ന തരത്തിലുള്ള പ്രചാരണങ്ങൾ ഡാറ്റയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നിലനിൽക്കാത്തവയാണ്.
എന്നാൽ ഈ ശക്തമായ മനുഷ്യ വികസന അടിത്തറ ഉണ്ടായിട്ടും കേരളത്തിന്റെ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയിൽ ഒരു പ്രധാനമായ ദൗർബല്യം നിലനിൽക്കുന്നു . ആഭ്യന്തര ഉൽപാദന ശേഷിയുടെ പരിമിതി. Kerala Economic Review പ്രകാരം, സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വരുമാനത്തിൽ 25–30% വരെ നേരിട്ടോ പരോക്ഷമായോ റിമിറ്റൻസിന്റെ സ്വാധീനം കാണുന്നു. Centre for Development Studies (CDS) നടത്തിയ Kerala Migration Survey 2018 പ്രകാരം, വർഷത്തിൽ ഏകദേശം ₹85,000 കോടി മുതൽ ₹1 ലക്ഷം കോടി വരെ വിദേശത്തുനിന്ന് കേരളത്തിലേക്ക് വരുന്നു. ഇത് GSDP യുടെ ഏകദേശം മൂന്നിലൊന്നിനോട് അടുത്തതാണ്.
ഈ കണക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ച് പലരും കേരളത്തെ വിമർശിക്കുന്നു: “റിമിറ്റൻസ് ഇല്ലെങ്കിൽ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ തകർന്നുപോകും” എന്ന്. എന്നാൽ ഈ വാദം പൂർണ്ണമായും ശരിയല്ല. കാരണം റിമിറ്റൻസ് ഒരു പുറം സഹായമല്ല; അത് കേരളത്തിന്റെ മനുഷ്യ വിഭവ ശേഷിയുടെ മാർക്കറ്റ് മൂല്യമാണ്. ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലും യൂറോപ്പിലും ഇന്ത്യയിലെ മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലും മലയാളി തൊഴിൽ ശക്തിക്ക് ഉയർന്ന ആവശ്യകത ഉണ്ടാകുന്നത്, കേരളത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ-ആരോഗ്യ നേട്ടങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക പരിണാമമാണ്.
എന്നാൽ ഇതോടൊപ്പം മറ്റൊരു കഠിന സത്യവും ഉണ്ട്. റിമിറ്റൻസ് അധിഷ്ഠിത സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയിൽ “മൾട്ടിപ്ലയർ ഇഫക്റ്റ്” കൂടുതലായും ഉപഭോഗത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്, ഉൽപാദന നിക്ഷേപങ്ങളിലേക്ക് അല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് കേരളത്തിൽ വ്യവസായ വളർച്ച ദേശീയ ശരാശരിയേക്കാൾ പിന്നിലായത്. 2022-23 കാലയളവിൽ കേരളത്തിന്റെ GSDP വളർച്ച ഏകദേശം 7–8% ആയിരിക്കുമ്പോൾ, തെലങ്കാന 10–11% വരെ വളർച്ച രേഖപ്പെടുത്തി.
ഇപ്പോൾ തെലങ്കാനയെ നോക്കാം. Revanth Reddy നയിക്കുന്ന സംസ്ഥാനമായി ഇന്ന് തെലങ്കാന ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ വളരുന്ന സമ്പദ്വ്യവസ്ഥകളിൽ ഒന്നാണ്. 2014-ൽ രൂപീകൃതമായ ശേഷം, സംസ്ഥാനത്തിന്റെ GSDP ഏകദേശം മൂന്ന് ഇരട്ടിയായി. Hyderabad കേന്ദ്രീകരിച്ച IT കയറ്റുമതി 2023-ൽ ₹2 ലക്ഷം കോടി കടന്നു. IT മേഖലയിലെ തൊഴിൽ അവസരങ്ങൾ 7–8 ലക്ഷം ആളുകളെ നേരിട്ട് ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
Telanganaയുടെ ശക്തി വ്യക്തമാണ്:
Ease of Doing Business റാങ്കിംഗിൽ മുൻനിര
വേഗത്തിലുള്ള ഇൻഫ്രാസ്ട്രക്ചർ വികസനം
വിദേശ നിക്ഷേപ ആകർഷണം
വ്യവസായ സൗഹൃദ നയങ്ങൾ
Google, Microsoft, Amazon, Meta പോലുള്ള കമ്പനികൾ വലിയ തോതിൽ നിക്ഷേപം നടത്തുന്നത് ഈ നയപരമായ സ്ഥിരതയും ഭരണ കാര്യക്ഷമതയും കൊണ്ടാണ്.
എന്നാൽ ഈ വളർച്ചയുടെ മറ്റൊരു വശം കൂടി ഉണ്ട്. Telanganaയുടെ HDI ഇപ്പോഴും കേരളത്തേക്കാൾ ഗണ്യമായി താഴെയാണ്. NITI Aayog ഡാറ്റ പ്രകാരം, സംസ്ഥാനത്തിലെ ബഹുവിധ ദാരിദ്ര്യം (MPI poverty) കേരളത്തേക്കാൾ പലമടങ്ങ് കൂടുതലാണ്. ഗ്രാമ-നഗര വരുമാന വ്യത്യാസം ഉയർന്ന നിലയിൽ തുടരുന്നു.
ഇവിടെയാണ് “ക്രോണി ക്യാപിറ്റൽ” എന്ന വിമർശനം പ്രസക്തമാകുന്നത്. വലിയ കോർപ്പറേറ്റുകൾക്ക് ഭൂമി, നികുതി ഇളവുകൾ, ഇൻസെന്റീവ് പാക്കേജുകൾ നൽകുന്നതിലൂടെ നിക്ഷേപം ആകർഷിക്കുന്ന മാതൃകയാണ് Telangana പിന്തുടരുന്നത്. ഇത് സാമ്പത്തിക വളർച്ച വേഗത്തിലാക്കുന്നു, പക്ഷേ സമ്പത്ത് കുറച്ച് മേഖലകളിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിനും ഇടയാക്കുന്നു.
തൊഴിൽ രംഗത്ത് രണ്ട് സംസ്ഥാനങ്ങളും വ്യത്യസ്ത പ്രശ്നങ്ങൾ നേരിടുന്നു. Periodic Labour Force Survey (PLFS) കണക്കുകൾ പ്രകാരം, കേരളത്തിലെ തൊഴിലില്ലായ്മ നിരക്ക് 7–9% വരെ ഉയർന്നപ്പോൾ, Telanganaയിൽ അത് 3–4% നിരക്കിലാണ്. ഇത് Telanganaയ്ക്ക് അനുകൂലമായി തോന്നുന്നു. എന്നാൽ കേരളത്തിലെ തൊഴിലില്ലായ്മ ഉയരുന്നതിന് പ്രധാന കാരണം “വിദ്യാഭ്യാസ-തൊഴിൽ അസന്തുലിതാവസ്ഥ” ആണ്. ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയവർക്ക് അനുയോജ്യമായ ജോലികൾ സംസ്ഥാനത്തിനകത്ത് ലഭിക്കാത്തതാണ് പ്രശ്നം.
അതേസമയം Telanganaയിൽ തൊഴിലവസരങ്ങൾ കൂടുതലായിരുന്നാലും, അവയുടെ ഗുണമേന്മയിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. അനൗദ്യോഗിക മേഖലയിലെ ജോലികൾ, കുറഞ്ഞ വേതനം, സാമൂഹ്യ സുരക്ഷയുടെ അഭാവം എന്നിവ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളാണ്.
ഇപ്പോൾ ഒരു കഠിനമായ ഹൈപ്പോതറ്റിക്കൽ ചോദ്യത്തിലേക്ക് വരാം: “റിമിറ്റൻസ് ഇല്ലെങ്കിൽ കേരളത്തിന്റെ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ എന്താകും?” CDS പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, റിമിറ്റൻസ് കേരളത്തിലെ ഉപഭോഗ ചെലവിന്റെ 40% വരെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു എന്നതാണ്. അതിനാൽ അത് പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതായാൽ, സംസ്ഥാനത്തിന്റെ GSDP 20–30% വരെ ചുരുങ്ങാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതു പറയുന്നത് ഒരു സിദ്ധാന്തപരമായ അവസ്ഥ മാത്രമാണ്; യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അത് ഒരുമിച്ച് ഇല്ലാതാകില്ല.
അതേസമയം Telanganaയ്ക്ക് ഇത്തരം ഒരു പുറം ആശ്രിതത്വം ഇല്ല. അവിടുത്തെ വളർച്ച ആഭ്യന്തര ഉൽപാദനവും നിക്ഷേപവുമാണ് മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നത്.
അതിനാൽ ഈ താരതമ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം വളരെ വ്യക്തമാണ്:
കേരളം മനുഷ്യ വികസനത്തിൽ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ള സംസ്ഥാനമാണ്, പക്ഷേ ആഭ്യന്തര ഉൽപാദന വളർച്ച പരിമിതമാണ്.
തെലങ്കാന വേഗത്തിൽ വളരുന്ന സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയാണ്, പക്ഷേ സാമൂഹ്യ വികസനത്തിൽ പിന്നിലാണ്.
ഇത് “ആരാണ് നല്ലത്” എന്ന ചർച്ചയല്ല; ഇത് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വികസന പാതകളുടെ വിശകലനമാണ്.
കേരളത്തിന്റെ മോഡൽ ദീർഘകാല സാമൂഹ്യ സ്ഥിരതയും സമത്വവും ഉറപ്പാക്കുന്നു, പക്ഷേ സാമ്പത്തിക വേഗത കുറവാണ്.
തെലങ്കാനയുടെ മോഡൽ വേഗത്തിലുള്ള സാമ്പത്തിക വളർച്ച സൃഷ്ടിക്കുന്നു, പക്ഷേ അസമത്വവും മേഖലാ വ്യത്യാസവും ഉയർത്തുന്നു.
അവസാനം, രാഷ്ട്രീയ വാക്പോരുകളിൽ ഉയരുന്ന ചോദ്യത്തിന് ഒരു ലളിതമായ മറുപടി ഇല്ല. “കേരളം പിന്നിലാണോ?” അല്ല. “തെലങ്കാന മുന്നിലാണ്?” ഭാഗികമായി മാത്രം. യഥാർത്ഥ ചോദ്യം ഇതാണ്:
ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വിജയം അളക്കേണ്ടത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
മനുഷ്യന്റെ ജീവിത നിലവാരമോ, അതോ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ വളർച്ചാ നിരക്കോ?
കേരളം ആദ്യത്തെ വഴിയാണ് ശക്തമായി പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നത്.
തെലങ്കാന രണ്ടാമത്തെ വഴിയിലാണ് അതിവേഗം ഓടുന്നത്.
വാക്പോരുകളിൽ ജയിക്കുന്നതല്ല പ്രധാനമാകുന്നത്;
യഥാർത്ഥത്തിൽ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം എങ്ങനെ മാറുന്നു എന്നതാണ് അന്തിമ മാനദണ്ഡം.