‘കള്ളൻ വിജയൻ’ വിവാദം: ഒരു തലക്കെട്ടിന്റെ പേരിൽ വിറച്ച ദേശാഭിമാനി, ചോദ്യങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ സിപിഎം

കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പല പ്രതിസന്ധികളും ഒരു വാക്കിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിച്ചിട്ടുള്ളത്. ചിലപ്പോൾ അത് ഒരു പ്രസംഗമായിരിക്കും; ചിലപ്പോൾ ഒരു വാർത്ത; ചിലപ്പോൾ ഒരു തലക്കെട്ട് മാത്രം. ഇത്തവണ അത്തരമൊരു വിവാദത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായത് “കള്ളൻ വിജയൻ” എന്ന രണ്ട് വാക്കുകളാണ്. വെഞ്ഞാറമൂട് പുല്ലമ്പാറയിലെ ഒരു ഗ്രാമീണ നാടകപ്രവർത്തകന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് തയ്യാറാക്കിയ ഫീച്ചറിന് നൽകിയ തലക്കെട്ട് അച്ചടി യന്ത്രങ്ങൾക്കപ്പുറം സഞ്ചരിച്ച് കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളിലൊന്നായി മാറി. ഒരു പാർട്ടി പത്രത്തിന്റെ എഡിറ്റോറിയൽ മുറിയിൽ ആരംഭിച്ച വിഷയം മണിക്കൂറുകൾക്കകം സിപിഎമ്മിന്റെ ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയത്തെയും പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ആക്രമണങ്ങളെയും സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ പരിഹാസങ്ങളെയും ഒരേ വേദിയിൽ എത്തിച്ചു.

എന്നാൽ ഈ വിവാദത്തെ ഒരു തലക്കെട്ടിന്റെ പിഴവായി മാത്രം കാണുന്നത് അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ അർത്ഥം ചുരുക്കുന്നതായിരിക്കും. കാരണം ഇവിടെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നത് ഒരു വാക്കല്ല; അധികാരവും മാധ്യമവും പാർട്ടി സംവിധാനവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ്.
വിവാദത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിൽക്കുന്ന വ്യക്തി വെഞ്ഞാറമൂട് പുല്ലമ്പാറയിലെ വിജയനാണ്. നാടകത്തെ ജീവിതമാക്കിയ മനുഷ്യൻ. വർഷങ്ങളായി സ്വന്തം വീടും സ്ഥലവും നാടകപ്രവർത്തകർക്കായി തുറന്നുകൊടുത്ത് അനേകം കലാകാരന്മാർക്ക് താമസവും പരിശീലനവും ഒരുക്കിയ വ്യക്തി. നാട്ടിൽ കുട്ടിക്കാലം മുതൽ തമാശയായി “കള്ളൻ വിജയൻ” എന്ന വിളിപ്പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും ആ പേര് ഒരിക്കലും അപമാനത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നില്ല. ഗ്രാമീണ സംസ്കാരത്തിൽ ഇത്തരം വിളിപ്പേരുകൾ അപൂർവമല്ല. അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു മനുഷ്യസ്‌നേഹപരമായ ഫീച്ചറാണ് ദേശാഭിമാനി വാരാന്തപ്പതിപ്പിനായി തയ്യാറാക്കപ്പെട്ടതെന്നാണ് പുറത്തുവന്ന വിവരങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

പക്ഷേ എഡിറ്റോറിയൽ തലക്കെട്ടുകൾക്ക് നാട്ടുവിളിപ്പേരുകളുടെ നിഷ്കളങ്കതയില്ല. അവ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളുമായി ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോൾ പുതിയ അർത്ഥങ്ങൾ കൈവരിക്കും. “കള്ളൻ വിജയൻ” എന്ന തലക്കെട്ടും അങ്ങനെ തന്നെ വായിക്കപ്പെട്ടു. കേരളത്തിന്റെ മുന്‍ മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പേരും വിജയൻ എന്നതായതിനാൽ ഈ തലക്കെട്ട് പലരും രാഷ്ട്രീയ സൂചനയായി വ്യാഖ്യാനിച്ചു. അത് ഉദ്ദേശ്യപൂർവമാണോ അല്ലയോ എന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനമായത് സമൂഹം അതിനെ എങ്ങനെ വായിച്ചു എന്നതാണ്.

വിവാദം ശക്തമായതോടെ ദേശാഭിമാനി റസിഡന്റ് എഡിറ്റർ എം. സ്വരാജ് വിശദീകരണവുമായി രംഗത്തെത്തി. “കള്ളൻ വിജയൻ” എന്ന പേരിൽ ഒരു ലേഖനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടില്ലെന്നും വാരാന്തപ്പതിപ്പ് വൈകിയത് സാങ്കേതിക കാരണങ്ങളാലാണെന്നും അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കി. വി.എസ്. അച്യുതാനന്ദന്റെ അനുസ്മരണപ്പതിപ്പിനെ അനാവശ്യ വിവാദങ്ങളിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കരുതെന്നും അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഔദ്യോഗിക വിശദീകരണം വ്യക്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ അതോടെ ചർച്ച അവസാനിച്ചില്ല.

കാരണം ഫീച്ചറിന്റെ രചയിതാവായ ടി.സി. രാജേഷ് സിന്ധു പിന്നീട് സാമൂഹ്യമാധ്യമത്തിൽ ഒരു കുറിപ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. “പിഴവ് എന്റേതാണ്. കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതായിരുന്നു” എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മവിമർശനപരമായ പരാമർശം വിവാദത്തിന് പുതിയ ദിശ നൽകി. ഒരു എഴുത്തുകാരൻ തന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായി ഉയരുന്ന ചോദ്യം ഇതായിരുന്നു: അങ്ങനെയെങ്കിൽ വിവാദത്തിന് കാരണമായ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചിരുന്നോ? അഥവാ സാങ്കേതിക തകരാർ മാത്രമായിരുന്നോ മുഴുവൻ പ്രശ്നവും?
ഈ ചോദ്യത്തിന് ഇതുവരെ ഔദ്യോഗികമായ സമഗ്രമായ മറുപടി ലഭിച്ചിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അഭ്യൂഹങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ വ്യാഖ്യാനങ്ങളും വ്യാപകമായി പ്രചരിച്ചു.

എതിരാളികള്‍ ഈ സാഹചര്യം രാഷ്ട്രീയമായി പ്രയോജനപ്പെടുത്തി. യൂത്ത് കോൺഗ്രസ് നേതാവ് രാഹുൽ മാങ്കൂട്ടത്തിൽ സമൂഹമാധ്യമത്തിലൂടെ നടത്തിയ പരിഹാസപരമായ പ്രതികരണം വലിയ ചർച്ചയായി. “കള്ളൻ വിജയൻ” എന്ന തലക്കെട്ട് കണ്ടപ്പോൾ “ഒറിജിനൽ വിജയൻ” പ്രകോപിതനായോ എന്ന ചോദ്യത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം മുഖ്യമന്ത്രിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി. ഇത്തരം പരാമർശങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയമായി മൂർച്ചയുള്ളതാണെങ്കിലും അവ തെളിവുകളല്ല; രാഷ്ട്രീയ വിമർശനങ്ങളാണ്. എന്നിരുന്നാലും പൊതുചർച്ചയിൽ അവയ്ക്ക് വലിയ സ്വാധീനമുണ്ടായി.
ഈ സംഭവത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധേയമായത് ഒരു എഡിറ്റോറിയൽ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനരീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളാണ്. ഒരു വാർത്താപത്രം, പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു പാർട്ടിയുടെ ഔദ്യോഗിക പത്രം, എത്രമാത്രം എഡിറ്റോറിയൽ സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കുന്നു? വിവാദസാധ്യതയുള്ള ഒരു തലക്കെട്ട് എഡിറ്റോറിയൽ പരിശോധനയിൽ എങ്ങനെ കടന്നുപോയി? അച്ചടി പൂർത്തിയായ ശേഷം അത് പിൻവലിക്കേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അതിന്റെ കാരണം എന്തായിരുന്നു? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ മാധ്യമസ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ ചർച്ചയുടെ ഭാഗമാണ്.

വി.എസ്. അച്യുതാനന്ദന്റെ പ്രഥമ ചരമവാർഷികത്തോടനുബന്ധിച്ച് തയ്യാറാക്കിയ പ്രത്യേക പതിപ്പാണ് വിവാദത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്. വി.എസിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പാരമ്പര്യം ഇന്നും സിപിഎമ്മിനുള്ളിൽ വികാരപരമായ വിഷയമാണ്. അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രത്യേക പതിപ്പിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുണ്ടായ ഏത് വിവാദവും സ്വാഭാവികമായി കൂടുതൽ രാഷ്ട്രീയ അർത്ഥങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു തലക്കെട്ടിന്റെ ചർച്ച പാർട്ടിയുടെ ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയവുമായി ചേർത്തുവായിക്കപ്പെട്ടത്.

ഇതിനിടെ ചീഫ് എഡിറ്റർ പുത്തലത്ത് ദിനേശനെക്കുറിച്ചും നിരവധി അഭ്യൂഹങ്ങൾ ഉയർന്നു. അദ്ദേഹത്തെ മാറ്റുമെന്ന വാർത്തകൾ സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിലും ചില രാഷ്ട്രീയ വൃത്തങ്ങളിലും പ്രചരിച്ചു. എന്നാൽ ഇതുസംബന്ധിച്ച് ഔദ്യോഗിക പ്രഖ്യാപനങ്ങളൊന്നും ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. അതിനാൽ അത്തരം വിലയിരുത്തലുകളെ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ട വസ്തുതകളായി കാണാനാവില്ല. എന്നിരുന്നാലും അവ പാർട്ടിക്കകത്തെ അന്തരീക്ഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് ഇന്ധനമായി.
ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ മാധ്യമങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യത അവയുടെ സുതാര്യതയിലാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. ഒരു പിഴവ് സംഭവിക്കാം. തെറ്റായ തലക്കെട്ട് വരാം. എന്നാൽ പിന്നീട് എന്താണ് ചെയ്യുന്നത് എന്നതാണ് നിർണായകം. വ്യക്തമായ വിശദീകരണമോ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കലോ ഇല്ലെങ്കിൽ സംശയങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി വളരും. ദേശാഭിമാനി വിവാദം ഈ പാഠം വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ സംഭവത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരു പത്രത്തിന്റെ പ്രതിച്ഛായ മാത്രമല്ല. പുല്ലമ്പാറയിലെ വിജയൻ എന്ന കലാകാരന്റെ ജീവിതകഥയും നഷ്ടപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കലാപ്രവർത്തനങ്ങളും നാടകത്തോടുള്ള സമർപ്പണവും ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടിടത്ത്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിളിപ്പേർ മാത്രമാണ് പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. ഒരു കലാകാരന്റെ ജീവിതത്തെ ആദരിക്കാൻ തയ്യാറാക്കിയ ഫീച്ചർ ഒടുവിൽ രാഷ്ട്രീയ ആയുധമായി മാറിയത് മലയാള മാധ്യമചരിത്രത്തിലെ വിരോധാഭാസങ്ങളിലൊന്നായി മാറി.

കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഇത്തരത്തിലുള്ള പ്രതീകാത്മക വിവാദങ്ങൾ അപൂർവമല്ല. പേരുകൾ, ചിത്രങ്ങൾ, തലക്കെട്ടുകൾ, കാർട്ടൂണുകൾ, കവർചിത്രങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം പലപ്പോഴും രാഷ്ട്രീയ ഏറ്റുമുട്ടലുകളുടെ കേന്ദ്രമായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. കാരണം രാഷ്ട്രീയം വസ്തുതകളെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നില്ല; പ്രതീകങ്ങളെയും വികാരങ്ങളെയും അത്രത്തോളം ആശ്രയിക്കുന്നു. “കള്ളൻ വിജയൻ” വിവാദവും അതിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ ഉദാഹരണമാണ്.
ഇതിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ പാഠം മാധ്യമങ്ങൾക്കും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്കും ഒരുപോലെ ലഭിക്കുന്നു. ഒരു വാക്ക് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അത് എങ്ങനെ വായിക്കപ്പെടുമെന്ന ബോധം അനിവാര്യമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് രാഷ്ട്രീയമായി അതീവ ധ്രുവീകരിക്കപ്പെട്ട സമൂഹത്തിൽ ഒരു തലക്കെട്ട് പോലും വലിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും. അതേസമയം, ഒരു വിവാദമുണ്ടായാൽ അതിനെ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നതിനേക്കാൾ തുറന്നുപറയുന്നതാണ് വിശ്വാസ്യത സംരക്ഷിക്കാൻ സഹായിക്കുക.

അവസാനം ഈ വിവാദം ഒരു അടിസ്ഥാനചോദ്യം മാത്രം അവശേഷിപ്പിക്കുന്നു. “കള്ളൻ വിജയൻ” എന്ന തലക്കെട്ട് ഒരു എഡിറ്റോറിയൽ പിഴവായിരുന്നോ, അതോ അതിന് ചുറ്റും പിന്നീട് വളർന്ന രാഷ്ട്രീയ വ്യാഖ്യാനങ്ങളാണോ അതിനെ വൻ വിവാദമാക്കി മാറ്റിയത്? ഈ ചോദ്യത്തിന് കാലം മാത്രമേ വ്യക്തമായ മറുപടി നൽകൂ.

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്. കേരളത്തിലെ മാധ്യമ-രാഷ്ട്രീയ ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയിൽ “കള്ളൻ വിജയൻ” എന്ന രണ്ട് വാക്കുകൾ ഇനി ഏറെക്കാലം ഒരു കേസ് സ്റ്റഡിയായി തുടരും. ഒരു തലക്കെട്ട് എങ്ങനെ വാർത്തയെ വിഴുങ്ങുന്നു, ഒരു പേര് എങ്ങനെ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പ്രതീകമാകുന്നു, ഒരു പത്രത്തിന്റെ എഡിറ്റോറിയൽ തീരുമാനം എങ്ങനെ അധികാരഘടനകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ശ്രദ്ധേയമായ ഉദാഹരണമായിരിക്കും ഈ സംഭവം.

ജനാധിപത്യത്തിൽ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് രണ്ട് ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുണ്ട്. സത്യം പറയുക എന്നതും, സത്യം എങ്ങനെ പറയണം എന്നതും. ആദ്യത്തേത് വസ്തുതകളുടെ പ്രശ്നമാണ്; രണ്ടാമത്തേത് വിവേകത്തിന്റെ പ്രശ്നം. “കള്ളൻ വിജയൻ” വിവാദം ഈ രണ്ടാമത്തെ ഉത്തരവാദിത്തത്തെക്കുറിച്ചാണ് കേരളത്തെ വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്.