NEET മുതൽ പാർലമെന്റ് വരെ; വിദ്യാർത്ഥികളുടെ സമരവും ഇന്ത്യയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ പ്രതിസന്ധിയും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പുതിയ പരീക്ഷയും

ഒരു സർക്കാർ പ്രതിസന്ധിയിലാകുമ്പോൾ സാധാരണ സ്വീകരിക്കുന്ന മൂന്ന് വഴികളുണ്ട്ശ്രദ്ധ തിരിക്കുക, നിഷേധിക്കുക, ഒടുവിൽ സത്യം മൂടിവയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. എന്നാൽ ഇന്ത്യയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനത്തെക്കുറിച്ച് ഉയരുന്ന ചോദ്യങ്ങളെ ഇതിലൊന്നുകൊണ്ടും ശാശ്വതമായി നിശ്ശബ്ദമാക്കാൻ കഴിയില്ല. കാരണം ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നത് പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികൾ മാത്രമല്ല; ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ വർഷങ്ങൾ ഒരു മത്സരപരീക്ഷയ്ക്കായി സമർപ്പിച്ച ലക്ഷക്കണക്കിന് വിദ്യാർഥികളും, മക്കളുടെ ഭാവിക്കായി കടം വാങ്ങിയും ജീവിതം മാറ്റിവെച്ചും മുന്നോട്ടുപോകുന്ന കുടുംബങ്ങളുമാണ്. അവരുടെ ശബ്ദത്തെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഗൂഢാലോചനയായി വിശേഷിപ്പിച്ചാലും, ഒരു “വോക്ക്” പ്രക്ഷോഭമായി മുദ്രകുത്തിയാലും, ഒരു പാർട്ടിയുടെ സമരമായി ചുരുക്കിയാലും യാഥാർഥ്യം മാറുന്നില്ല. ഇന്ത്യയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനത്തിലുള്ള വിശ്വാസം ഗുരുതരമായി തകർന്നിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് ആ യാഥാർഥ്യം.

ഈ പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. ഈ പ്രക്ഷോഭത്തിൽ ചില സംഘടിത ആശയപരമായ ശക്തികളുടെയും നഗരകേന്ദ്രീകൃത പൗരപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും സ്വാധീനമുണ്ടെന്ന് ചിലർ കരുതും; മറ്റുചിലർ അതിനെ തികച്ചും സ്വതന്ത്ര വിദ്യാർഥി പ്രക്ഷോഭമായി കാണും. എന്നാൽ ഏത് വിലയിരുത്തലായാലും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്. ഈ പ്രക്ഷോഭം ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ മറ്റൊരു വിഘടിത ബദലായി മാറുകയാണെങ്കിൽ അതിന്റെ ഗുണം ലഭിക്കുക ഭരണകൂടത്തിനായിരിക്കും. കഴിഞ്ഞ ഒരു ദശാബ്ദത്തിലെ ഉത്തരേന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയം നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചത് അതാണ്. ഭരണവിരുദ്ധ വികാരങ്ങൾ പല ചെറുപാർട്ടികളിലേക്കും പ്രാദേശിക ശക്തികളിലേക്കും ചിതറുമ്പോൾ ദേശീയ ബദൽ ദുർബലമാകുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ വിഷയത്തിൽ ദേശീയതലത്തിൽ പ്രധാന പ്രതിപക്ഷം വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വം നൽകേണ്ടത് അനിവാര്യമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ഒരു പ്രക്ഷോഭത്തെ ഹൈജാക്ക് ചെയ്യാനല്ല; അതിനെ ഒറ്റപ്പെടുത്താതിരിക്കാനാണ്.

ഈ വിഷയത്തെ വെറും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ മാത്രം കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല. മത്സരപരീക്ഷകൾക്കായി തയ്യാറെടുക്കുന്ന കുട്ടികൾ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസികഭാരം ഞാൻ സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരു പരീക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടി വർഷങ്ങളോളം ജീവിക്കുന്ന കുട്ടികൾ. മക്കളുടെ പഠനത്തിനായി കടം വാങ്ങുന്ന മാതാപിതാക്കൾ. ഒരു റാങ്കിനുവേണ്ടി ജീവിതം മുഴുവൻ മാറ്റിവെക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾ. അത്തരമൊരു സമൂഹത്തിൽ ചോദ്യപേപ്പർ ചോർച്ച ഒരു ക്രിമിനൽ കുറ്റം മാത്രമല്ല; ഒരു തലമുറയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കെതിരായ കുറ്റകൃത്യമാണ്. വോട്ട് ചോർത്തുന്നത് ജനാധിപത്യത്തെ ആക്രമിക്കുന്നതാണെങ്കിൽ, ചോദ്യപേപ്പർ ചോർത്തുന്നത് ഭാവിയെ ആക്രമിക്കുന്നതാണ്.

ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് ലോക്സഭയിൽ ഡോ. ശശി തരൂർ ഉന്നയിച്ച ചോദ്യവും വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രാലയം നൽകിയ മറുപടിയും കൂടുതൽ പ്രസക്തമാകുന്നത്. അത് ഒരു പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ആരോപണമല്ല; സർക്കാർ തന്നെ പാർലമെന്റിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയ ഔദ്യോഗിക മറുപടിയാണ്. UGC-NET വിജയിക്കുന്നവരുടെ എണ്ണത്തേക്കാൾ വളരെ കുറച്ച് ജൂനിയർ റിസർച്ച് ഫെലോഷിപ്പുകൾ മാത്രമാണ് ലഭ്യമാകുന്നതെന്നും, വർഷത്തിൽ 11,750 JRF സ്ലോട്ടുകളാണുള്ളതെന്നും, അനേകം ഗവേഷകർ സാമ്പത്തിക പിന്തുണയില്ലാതെയാണ് ഗവേഷണം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നതെന്നും സർക്കാർ സമ്മതിക്കുന്നു. 2006 മുതൽ മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്ന Non-NET Fellowship സംബന്ധിച്ച ചോദ്യത്തിനും വ്യക്തമായ പരിഷ്കാര സമയക്രമം നൽകാൻ സർക്കാരിന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇത് വെറും ഗവേഷണ മേഖലയിലെ പ്രശ്നമല്ല; ഇന്ത്യയിൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയും ഗവേഷണത്തിന്റെയും മുൻഗണനയെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യമാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ വാക്കുകൾ രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യത്തെക്കാൾ വലിയ അർത്ഥം നേടുന്നത്. “ഇത് ഈ രാജ്യത്തിന്റെ പാർലമെന്റാണ്… ബി.ജെ.പിയുടെ സ്വകാര്യ ആസ്ഥാനമല്ല…” എന്ന പ്രസ്താവന പാർലമെന്റിന്റെ അവകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. വിദ്യാർഥികളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച ആവശ്യപ്പെടുന്ന പ്രതിപക്ഷത്തെ കേൾക്കുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ബാധ്യതയാണ്. പാർലമെന്റ് സർക്കാരിന്റെ മാത്രം വേദിയല്ല; ജനങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയാനുള്ള ഭരണഘടനാപരമായ സ്ഥാപനമാണ്.

ധർമേന്ദ്ര പ്രധാൻ ഇന്ന് ഒരു വ്യക്തി മാത്രമല്ല; ഇന്ത്യയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനത്തിലെ പരാജയങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രതീകമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാജി മാത്രം എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും പരിഹാരമാകില്ല. എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ ഉത്തരവാദിത്തം അവിടെ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. അതിനപ്പുറം പരീക്ഷാ സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത പുനഃസ്ഥാപിക്കണം. ചോദ്യപേപ്പർ ചോർച്ചകൾക്ക് അറുതി വരുത്തണം. ഗവേഷണത്തിനുള്ള ധനസഹായം വർധിപ്പിക്കണം. വിദ്യാഭ്യാസത്തെ ഭയത്തിന്റെ വിപണിയാക്കി മാറ്റിയ സംവിധാനത്തെ പൊളിച്ചെഴുതണം. അതാണ് യഥാർഥ വിദ്യാഭ്യാസ പരിഷ്കാരം.

ഈ സമരം നാളെയോ മറ്റന്നാളോ അവസാനിച്ചേക്കാം. ഒരു മന്ത്രി മാറിയേക്കാം. ഒരു വാർത്ത മറ്റൊരു വാർത്തയെ വഴിമാറിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ഈ പ്രക്ഷോഭം ഉയർത്തിയ ചോദ്യങ്ങൾ അവസാനിക്കില്ല. കാരണം അവ ഒരു പാർട്ടിയുടെ ചോദ്യങ്ങളല്ല; ഒരു തലമുറയുടെ ചോദ്യങ്ങളാണ്. സ്വന്തം മക്കളുടെ ഭാവിക്കായി ജീവിതം പണയം വെച്ച മാതാപിതാക്കളുടെ ചോദ്യങ്ങളാണ്. ആ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾകൊണ്ടല്ല, വിശ്വാസം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന നയപരമായ ഉത്തരങ്ങളിലൂടെയാണ് മറുപടി നൽകേണ്ടത്. അല്ലാത്തപക്ഷം ചരിത്രം ഓർക്കുക ഒരു മന്ത്രിയുടെ പേരോ ഒരു സർക്കാരിന്റെ കാലാവധിയോ ആയിരിക്കില്ല; സ്വന്തം വിദ്യാർഥികളുടെ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ഒരു രാഷ്ട്രത്തെയായിരിക്കും.