​ക്യാമ്പസുകളിൽ പുതിയ അഡ്മിഷൻ കാലം; ഞെട്ടിക്കുന്ന കണക്കുകൾക്ക് നടുവിലും റാഗിങ് എന്ന വിപത്ത് നിയമം കൊണ്ട് മാത്രം ഇല്ലാതാക്കാനാകുമോ?

ഹയർ സെക്കണ്ടറി പഠനം പൂർത്തിയാക്കി ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുമായി പുതിയൊരു കോളേജിലേക്ക് കടന്നുചെല്ലുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളെ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്താണ്? പുതിയ അറിവുകളും സൗഹൃദങ്ങളും തേടിയെത്തുന്ന അവരെ ചില ക്യാമ്പസുകളിലെങ്കിലും ആദ്യം സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നത് അറിവല്ല, മറിച്ച് ഭയമാണ്. പുതിയ അധ്യയന വർഷം തുടങ്ങുകയും ക്യാമ്പസുകളിൽ അഡ്മിഷൻ നടപടികൾ സജീവമാകുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ വീണ്ടും ഉയരുന്ന പ്രധാന ചോദ്യം ഇതാണ്: നിയമങ്ങൾ കർശനമാക്കിയാൽ മാത്രം റാഗിങ് എന്ന വിപത്ത് അവസാനിക്കുമോ?

​കണക്കുകൾ പറയുന്നത് ഞെട്ടിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യം

​യു.ജി.സി (University Grants Commission) ആന്റി-റാഗിങ് സെല്ലിന്റെ കണക്കുകൾ പരിശോധിച്ചാൽ രാജ്യത്തെ ക്യാമ്പസുകളുടെ യഥാർത്ഥ മുഖം വ്യക്തമാകും. ഇന്ത്യയിൽ റാഗിങ് പരാതികളിൽ മുൻപന്തിയിലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഉത്തർപ്രദേശിനും പശ്ചിമ ബംഗാളിനുമൊപ്പം എപ്പോഴും കേരളവുമുണ്ട്. ഉയർന്ന സാക്ഷരതയും പുരോഗമന ചിന്തയുമുള്ള കേരളത്തിൽ പ്രതിവർഷം നൂറുകണക്കിന് റാഗിങ് പരാതികളാണ് ഔദ്യോഗികമായി മാത്രം രജിസ്റ്റർ ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.

​വയനാട് പൂക്കോട് വെറ്ററിനറി കോളേജിലെ സിദ്ധാർത്ഥൻ്റെ ദാരുണാന്ത്യം കേരളീയ സമൂഹത്തെ ഒന്നാകെ പിടിച്ചുലച്ചതാണ്. ദിവസങ്ങളോളം നീണ്ട ആൾക്കൂട്ട വിചാരണയ്ക്കും ക്രൂരമായ മർദ്ദനത്തിനും ഒടുവിൽ ആ വിദ്യാർത്ഥിക്ക് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും, നമ്മുടെ ക്യാമ്പസുകളിൽ ഈ ക്രൂരതയ്ക്ക് അറുതിവന്നിട്ടില്ലെന്നാണ് പുതിയ കണക്കുകളും സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ദേശീയ തലത്തിൽ റാഗിങ് കാരണം പഠനം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവരുടെയും കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദ്ദത്താൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നവരുടെയും എണ്ണം ഓരോ വർഷവും വർദ്ധിക്കുകയാണ്. ഔദ്യോഗികമായി പുറത്തുവരുന്ന കണക്കുകൾ മഞ്ഞുമലയുടെ ഒരറ്റം മാത്രമാണെന്നും, പരാതിപ്പെടാൻ ഭയന്ന് ഒതുക്കിത്തീർക്കപ്പെടുന്ന കേസുകൾ ഇതിന്റെ പതിന്മടങ്ങ് വരുമെന്നും വിദഗ്ദ്ധർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

​തുടരുന്ന ഭയത്തിന്റെ സംസ്കാരം

​’സീനിയർമാരെ പരിചയപ്പെടൽ’ എന്ന പേരിൽ തുടങ്ങുന്ന പല കാര്യങ്ങളും പിന്നീട് അപമാനത്തിലേക്കും മാനസിക, ശാരീരിക പീഡനങ്ങളിലേക്കും വഴിമാറുന്ന കാഴ്ചയാണ് കാണാൻ കഴിയുന്നത്. മുൻതലമുറ അനുഭവിച്ച അപമാനം അടുത്ത തലമുറയിലേക്കും കൈമാറേണ്ട ഒരു പാരമ്പര്യമാണോ എന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രസക്തമാകുന്നു. റാഗിങ് ഒരിക്കലും ഒരു തമാശയോ സൗഹൃദമുണ്ടാക്കാനുള്ള മാർഗമോ അല്ല. അത് ഒരാളുടെ ഭയത്തെ ആഘോഷമാക്കുകയും ആത്മാഭിമാനത്തെ തകർക്കുകയും അധികാരത്തെ ദുരുപയോഗം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ക്രൂരമായ പീഡനം തന്നെയാണ്.

​റാഗിങ് തടയാൻ രാജ്യത്ത് കർശന നിയമങ്ങളുണ്ട്. പരാതിപ്പെടാൻ സംവിധാനങ്ങളും എല്ലാ കോളേജുകളിലും ആന്റി-റാഗിങ് കമ്മിറ്റികളുമുണ്ട്. എന്നിട്ടും റാഗിങ് വാർത്തകൾ തുടർച്ചയായി പുറത്തുവരുന്നത് നിയമത്തിന്റെ അഭാവം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ക്യാമ്പസുകളിൽ വർഷങ്ങളായി വേരുറച്ചുപോയ ഭയത്തിന്റെ സംസ്കാരം കൊണ്ടാണ്. പരാതി പറഞ്ഞാൽ പിന്നീട് എന്തു സംഭവിക്കും, സീനിയർമാർ പ്രതികാരം ചെയ്യുമോ, കോളേജ് അധികൃതർ പേര് പുറത്തുവിടുമോ, പഠനത്തെ ബാധിക്കുമോ തുടങ്ങിയ ഭയങ്ങളാണ് പല വിദ്യാർത്ഥികളെയും മൗനത്തിലാക്കുന്നത്. ഈ മൗനം തന്നെയാണ് റാഗിങ്ങിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സംരക്ഷണ കവചമായി മാറുന്നതും.

​ഉത്തരവാദിത്തം മറക്കുന്ന അധികൃതർ

​ഒരു വിദ്യാർത്ഥി പീഡനം അനുഭവിച്ചിട്ടും പരാതി നൽകാതെ പോകുമ്പോൾ അത് അയാളുടെ ഭീരുത്വമല്ല, മറിച്ച് സുരക്ഷിതമായി സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കാൻ അധികൃതർക്ക് കഴിയാത്തതിന്റെ പരാജയമാണ്. റാഗിങ് തടയാൻ ശക്തമായ നിയമവും ശിക്ഷയും മാത്രം പോരാ. കോളേജ് അധികൃതർ കൃത്യമായ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കണം. ആന്റി-റാഗിങ് കമ്മിറ്റികൾ കടലാസിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. ഹോസ്റ്റലുകളിലും ക്ലാസ് മുറികളിലും ക്യാമ്പസിന്റെ ഓരോ കോണിലും വിദ്യാർത്ഥികളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ അവർക്ക് കഴിയണം. കോളേജിന്റെ പേര് മോശമാകുമെന്ന് കരുതി പരാതികൾ ഒതുക്കിത്തീർക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ, വിദ്യാർത്ഥിയുടെ സുരക്ഷയ്ക്കും സ്വകാര്യതയ്ക്കും മുൻഗണന നൽകണം.

​സീനിയർ-ജൂനിയർ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുബോധത്തിലും മാറ്റം വരേണ്ടതുണ്ട്. സീനിയർ എന്നത് ഭയപ്പെടുത്തേണ്ട ഒരാളല്ല, മറിച്ച് വഴികാട്ടേണ്ട ഒരാളാണെന്നും, ജൂനിയർ എന്നത് അധികാരം പരീക്ഷിക്കാനുള്ള ഇരയല്ല, സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ട വ്യക്തിയാണെന്നുമുള്ള തിരിച്ചറിവ് ക്യാമ്പസുകളിൽ ഉണ്ടാകണം. നിയമം പുസ്തകങ്ങളിൽ എഴുതിവെക്കാൻ എളുപ്പമാണ്, എന്നാൽ സുരക്ഷിതത്വം ക്യാമ്പസിൽ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയണം. പുതിയ സ്വപ്നങ്ങളുമായി കോളേജിലേക്ക് പോകുന്ന ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മനസ്സിൽ ഭയത്തിന് പകരം പ്രതീക്ഷകളാണ് നിറഞ്ഞുനിൽക്കേണ്ടത്.